„Nowa Solidarność” Rafała Trzaskowskiego nie będzie miała lekko, bo nie wszystkim odpowiada dwa w jednym, przy czym nie wiadomo dziś jeszcze, czy PO będzie w NS, czy też NS będzie w PO. A do tego znowu popsuła się „Czajka”. Co za pech. Start Szymona Hołowni i jego nowej formacji o nazwie „Polska 2050” był więcej niż skromny, entuzjazmu nie widać, a kapitał z wyborów wystarczy zapewne na mocne kilka procent. Pytanie tylko, na jak długo. Wreszcie Paweł Kukiz założył partię polityczną, być może o pięć lat za późno, a i tak mu się wypomina, że jest niekonsekwentny, bo walka z partyjniactwem była jego sztandarowym hasłem, powtarzanym niemal na każdej konferencji prasowej. No i wreszcie sam obóz władzy. Tu wszyscy czekają na rekonstrukcję rządu, która i tak już się zaczęła, ale poza wymianą kadr, nowej wizji na najbliższe trzy lata nie ma. Wydaje się, przynajmniej na razie, że PiS chce kontynuować politykę, którą przyjął w 2015 roku. To może być zdecydowanie za mało, żeby wygrać kolejne wybory, ale być może będzie jakieś nowe otwarcie programowe rządu i jego zaplecza politycznego. 

To wszystko skłania do takiej oto refleksji, że polska polityka w czasie pandemii, przeczołgana niemal dosłownie przez maraton wyborczy, po prostu teraz siadła. Jak tak dalej pójdzie, to za trzy lata sukces odniesie ten, kto popełni mniej błędów, a nie ten, kto przedstawi Polakom nową wizję rozwoju kraju. Pomijamy tu fakt, że wszystkie scenariusze (te pozytywne) mogą wziąć w łeb, jeśli nastąpiłoby światowe załamanie gospodarcze wywołane koronawirusem. Na razie taki rozwój sytuacji wydaje się mało prawdopodobny, ale świat targany jest nie tylko pandemią, trwa bowiem zacięta walka o nowy układ geopolityczny, więc jest po prostu bardzo niespokojnie. Jeśli jednak wszystko pójdzie zgodnie z planem i polska gospodarka odbije się mocno w górę, to obóz władzy może liczyć na kolejne zwycięstwo wyborcze, o ile powstrzyma narastające wśród części liderów przekonanie, że jest niezatapialny i absolutnie najlepszy dla Polski. Jednym słowem więcej pokory. 

Tak czy inaczej, mamy dziś w Polsce czas dryfowania, a nie nowych odkrywczych wizji rozwoju państwa. I dlatego właśnie można postawić tezę, że to jest ten moment, w którym, wbrew pozorom, do polityki może wejść nowa formacja, daleka zarówno od PiS, jak i od PO, choć niekoniecznie budowana od podstaw. Innymi słowy, ów bezwład programowy może doprowadzić do wytworzenia się próżni politycznej, którą zajmie nowy, silny podmiot, może nie tyle antysystemowy, ile wyraźnie stojący w opozycji do duopolu PiS – PO. Nie będzie to ruch Szymona Hołowni ani Rafała Trzaskowskiego, bo ten drugi jest zbyt blisko Platformy, a ten pierwszy nie ma odpowiedniego zaplecza. Do tego jego wizję Polski można by zawrzeć w jednym zdaniu: dla każdego coś miłego. To za mało na polityczny przełom. Jeśli dryf polityczny będzie się przeciągał, tym większe będzie zapotrzebowanie i oczekiwanie na nową siłę polityczną, która pokona Prawo i Sprawiedliwość, a także wypchnie Platformę z pozycji lidera opozycji. To prawda, na dziś mówienie o próżni politycznej wydaje się mało prawdopodobne, ale jeśli PiS będzie zadowolony jedynie z tego, że nadal rządzi, a totalna opozycja będzie nadal zajmować się sama sobą, to bardzo szybko wyłoni się ugrupowanie zdolne do walki w Polsce o polityczne podium. I nie ma znaczenia, że może ono składać się z dobrze znanych nam twarzy.