– Na lekcjach z edukacji dla bezpieczeństwa staram się motywować uczniów do praktycznych ćwiczeń, uświadamiając im, że nabyte umiejętności to nie tylko zdobycie oceny z przedmiotu, ale przede wszystkim szansa, że będą wiedzieli, jak uratować drugiego człowieka, a często może być to ktoś z ich bliskich – mówi nauczyciel Marek Mirosław w rozmowie z Jakubem Pacanem.

Trudności, które przechodzi obecnie Kościół, nie są chyba dla nikogo tajemnicą, a analizie przyczyn tego kryzysu można poświęcić tomy. Jak na tle Kościoła powszechnego wypada Kościół polski? Myślę, że mimo wszystko nienajgorzej (choć nie znaczy to, że jest dobrze!) i że – paradoksalnie – „zawdzięczamy” to trudnej historii naszego kraju.

Film „Najświętsze Serce. Jego panowaniu nie będzie końca” to kolejny przypadek współczesnego religijnego dokumentu, w którym wypowiedzi ekspertów i bohaterów, czy raczej uczestników pokazanego fenomenu wzbogacone są o znakomicie zrealizowane sceny fabularne. To opowieść o objawieniach, których doświadczyła św. Małgorzata Maria Alacoque żyjąca w latach 1647–1690 we Francji. O objawieniach, których prawdziwe konsekwencje na żywych przykładach możemy zobaczyć we współczesnej Francji – i nie tylko tam.

Państwowy operator pocztowy zamierza zmienić etaty kurierów na umowy B2B. Czy kurierzy Poczty Polskiej są skazani na udawanie biznesmenów?

Koncepcja nowego portu zaprezentowana przez polityków Prawa i Sprawiedliwości spotkała się ze skrajnym odbiorem. Jedni wytykają totalnie chybiony pomysł, na który nie ma zapotrzebowania. Inni, z autorami projektu na czele, wskazują, że zapotrzebowanie na taki port dopiero powstanie i to my, Polacy, możemy na tym skorzystać. O ile odpowiednio wcześnie się przygotujemy.

Nieporozumieniem roku (krótkiego, na razie) nazwałbym przygotowany przez producenta opis filmu „Dalej jazda 2”. Otóż: „Józek i Ela, czyli stare dobre małżeństwo, powracają w drugiej części, aby wziąć ślub. Przygotowania do uroczystości przeradzają się w serię niespodziewanych i zabawnych wydarzeń”. W porządku, od komedii mamy prawo oczekiwać, że pokaże serię zabawnych wydarzeń. Nie starczyło komuś odwagi, by w tym mikrospoilerze, którymi są zwykle opisy producenckie, napisać, że Józek jest umierający, a Ela ma Alzhaimera...

Polska prawica często reaguje na Donalda Trumpa jak trzy małpki: nie widzi, nie słyszy, nie mówi, mimo że jego działania wyraźnie zmieniają zasady gry w polityce międzynarodowej.

Protesty przeciwko polityce rządu i złej sytuacji gospodarczej w kraju będą się w najbliższym czasie nasilały. Pracownicy, ale również wiele innych grup społecznych, w dobrą wolę rządu już nie wierzą. Skoro zwykły dialog stał się niemożliwy, pozostają im inne formy wyrażenia swoich postulatów.

Czy zaciągnięcie kredytu bez wpływu na sposób wydawania pieniędzy można uznać za sukces i powód do zadowolenia? Okazuje się, że tak. Dowody dostarczyła nam właśnie Bruksela.

Jak to się stało, że muzycy przejęli władztwo nad duszami w Polsce? Że sterują zbiorowymi emocjami? Żeby tylko chodziło o małolatów, tradycyjnie podjaranych występami scenicznych guru, można by machnąć ręką. Gorzej, że muzycy, podobnie jak aktorzy, w ogólnopolskim odbiorze urośli do rangi wyroczni.

– Z punktu widzenia członkostwa w UE, działania międzynarodowych standardów i organizacji praw człowieka czy też bycia stroną międzynarodowych arbitraży mamy w Polsce do czynienia ze zdecentralizowanym systemem prawa. To oznacza, że nie ma jednego systemu wartości prawnych, który by nad tym miał pieczę i miał formę sterującą – mówi dr Michał Sopiński, rektor Akademii Wymiaru Sprawiedliwości w Warszawie, w rozmowie z Jakubem Pacanem.

Rząd Donalda Tuska wchodzi w okres narastających kryzysów, w którym jednocześnie uderzają w niego czynniki zewnętrzne, napięcia w koalicji i coraz wyraźniejsze pogorszenie sytuacji ekonomicznej zwykłych obywateli, co razem tworzy obraz władzy zmierzającej ku politycznemu przesileniu.

Gdy w połowie stycznia 2025 roku Grzegorz Braun został wykluczony z Konfederacji, wielu komentatorów chwaliło liderów ugrupowania za tę decyzję. Nowa, bardziej „casualowa” Konfederacja miała dalej być formacją o wyrazistym profilu ideowym, ale już pozbawioną niesfornych polityków lubujących się w politycznych ekscesach i często kontrowersyjnych, krzykliwych happeningach, które według kierownictwa partii zniechęcały do niej bardziej umiarkowany elektorat.

Każdy rząd ma swoich zwolenników i przeciwników, ale nie każdy jest tak zdeterminowany, by tych drugich intensywnie zwalczać metodami niegodnymi demokratycznego państwa w Europie w XXI wieku. Obecna ekipa próbuje jednak wykazać się w tym temacie. Rozliczenia – choćby za absurdalne przewiny – to jedyne, co ma do zaoferowania swoim oddanym sympatykom. Kogo innego ucieszyłby fakt, że legendarny, mający swoje lata i problemy ze zdrowiem bohater opozycji PRL Adam Borowski może trafić do więzienia, ponieważ podpadł Romanowi Giertychowi?

Nie spodziewałem się niczego dobrego po tym rządzie. Mimo to jestem zaskoczony skalą i zakresem jego antyspołecznych posunięć. A jest to rząd z lewicą w składzie.

Dzisiejsza sytuacja w Polsce skłania do gorzkiej diagnozy: kraj zwyczajnie zwija się pod ciężarem chaosu decyzyjnego, który stał się podstawowym narzędziem władzy.

– RFN nie przyjęła zasad norymberskich, które pozwalały oskarżać zbrodniarzy z lat II wojny światowej o zbrodnie przeciwko ludzkości. Argumentując m.in., że prawo nie działa wstecz, sądzono tych ludzi według niemieckiego Kodeksu karnego z 1871 roku. Kodeks ten nie był dostosowany do ścigania zbrodniarzy działających na masową skalę – mówi dr Filip Gańczak z IPN w rozmowie z Jakubem Pacanem.

W najnowszym numerze „Tygodnika Solidarność” 05/2026 redakcja stawia gorzką diagnozę państwa polskiego pod rządami Donalda Tuska. Redaktor naczelny Michał Ossowski w swoim wstępniaku alarmuje, że nasz kraj „zwyczajnie zwija się pod ciężarem chaosu decyzyjnego”, który stał się celowym i podstawowym narzędziem sprawowania władzy przez obecną ekipę. Ossowski podkreśla, że rządzenie poprzez mnożenie sprzecznych komunikatów, prowizorycznych rozwiązań i ignorowanie procedur prowadzi do niebezpiecznej erozji państwa, w którym obywatele tracą elementarne poczucie bezpieczeństwa, a prawo przestaje być przewidywalne.

Nie wiem jak Państwo, ale przynajmniej ja miałem zawsze tendencję do wyobrażania sobie PRL-u epoki Władysława Gomułki i Edwarda Gierka jako swego rodzaju politycznej zastoiny. Nic się nie dzieje, woda stoi, co najwyżej pod powierzchnią ospale podduszają się tłuste sumy, czyli koterie z Biura Politycznego. Ale to wszystko bez udziału kogokolwiek poza tymi sumami, czyli jeziorowej drobnicy i planktonu. Czyli społeczeństwa. A sumy są nie tylko tłuste i nieruchawe, ale też nie za mądre. I nie chodzi im o nic innego poza tym, żeby zeżreć konkurenta – żadnych wyższych celów w sposób oczywisty nie mają.

Przysłuchiwałem się kiedyś uczonej rozmowie na temat twórcy Ruchu Narodowo-Katolickiego, potem ONR, Bolesława Piaseckiego. Wielekroć padały w niej stwierdzenia, że obraz „Bola” został utrwalony jako karykatura. Tak na przykład Piasecki żadnym tam pałkarzem nie był, a tylko jego zastępca, Przetakiewicz (co za ulga). I tak dalej.