Prof. Romuald Szeremietiew: "Ja was nienawidzę!"

Kiedy zajmowałem stanowisko w MON bywałem oficjalnym gościem Międzynarodowego Salonu Przemysłu Obronnego w Kielcach. Uczestniczyłem też w przyjęciach organizowanych dla uczestników tych imprez. Na jednym dostrzegłem wśród gości przedsiębiorcę, o którym było wiadomo, że w PRL zajmował jakieś podrzędne stanowisko w komitecie wojewódzkim PZPR. W pewnym momencie natknąłem się na niego. Widać było, że sporo wypił, chwiał się na nogach. Spojrzał na mnie i wysyczał – ja was nienawidzę. Zdziwiłem się – ma pan własną firmę, jeździ mercedesem, w PRL było biurko w komitecie i jeździł pan "maluchem", skąd więc ta nienawiść? A on wybełkotał – wtedy ja miałem władzę, a pan siedział w więzieniu, a teraz pan jest ministrem, a ja zależę od takich jak pan. Jak widać pieniądze szczęścia mu nie dały, uwięzienie mnie jak najbardziej dawało.
 Prof. Romuald Szeremietiew:
/ pixabay.com/AndreCarvalhoFotografia

 

Od szturmówki czerwonej do tęczowej

Rafał Ziemkiewicz na Twitterze:

„polskie tzw. środowiska twórcze żyją we własnej bańce, w swoim światku, starannie odgrodzonym od Polski murem i strażnikami jak nowobogackie osiedle

- ponieważ się od nas odcięli, nic o nas nie wiedzą,

- ponieważ nic o nas nie wiedzą, boją się nas,

- ponieważ się nas boją, nienawidzą nas,

- ponieważ nas nienawidzą, wierzą w każda znieważająca Polskę i Polaków brednie, jaką usłyszą,

i dodają do niej kolejne, własne. A potem idzie to w świat jako ‘polska sztuka’.”

 

A tymczasem...

Najpierw był Wschód 

Kiedy wojska sowieckie w trakcie dobijania III Rzeszy Hitlera zajmowały Europę Środkową Stalin zadbał, aby utworzyć powolną sobie warstwę kierowniczą w opanowanych krajach. Zgodnie z wskazaniem Andrieja Żdanowa w Polsce budowano nowy ustrój: „narodowy w formie i socjalistyczny w treści”. W budowie ważną rolę mieli odgrywać literaci, filmowcy, artyści, którzy socjalistyczną „treść” wkładaliby do polskich głów posługując się zrozumiałym dla tubylców językiem polskim. Tym sposobem pojawiła się w Polsce „twórczość” sławiąca ZSRR, komunizm, Stalina i jego oprawców, w wierszach i powieściach, w sztukach teatralnych, w filmie, radiu i prasie, w końcu w telewizji, gdy ona powstała.

 Literaci i artyści, którzy trudzili się przebudową umysłów i serc Polaków byli uważani przez komunistyczną władzę za szczególnie cennych i ważnych, byli obsypywani przywilejami, hojnie wynagradzani. Utwierdzano ich w przekonaniu, że są kimś wyjątkowym. Oddzieleni od Polaków, ich trosk i spraw, służąc obcej władzy żyli w przekonaniu, że znajdują się we wrogim polskim otoczeniu. Ta świadomość nienawistnej, dybiącej na nich Polski, udzieliła się ich bliskim i ich potomstwu, całemu temu środowisku.

Zmiany zachodzące w PRL po śmierci Stalina (destalinizacja) przyniosły złagodzenie reżimu. Ustały procesy sądowe i egzekucje, a za postawy patriotyczne nie szło się tak łatwo do więzienia jak przedtem. Jednak monopol marksistów wysługujących się Sowietom w polityce i kulturze pozostał. Mimo potężnego kaca po słynnym referacie Nikity Chruszczowa odsłaniającym cześć zbrodni Stalina, szybko wracano na dawne pozycje. Rozczarowani do „stalinizmu” nie porzucali komunizmu, nie zamierzali rezygnować z odgrywania „postępowej” roli w społeczeństwie. Aby ją zachować trzeba było polskość zdyskredytować i wykpić - skoro nie dało się jej zabić. Teraz artyści i twórcy zaczęli wyśmiewać polską głupotę, tzw. bezrozumne bohaterstwo – „bohaterszczyznę”, atakować „reakcyjnego” Prymasa Stefana Wyszyńskiego i „zacofany” Kościół katolicki, ostoję ciemnogrodu. Polski patriota był przez nich pokazywany jako szowinista i antysemita, prawie faszysta.

Ta kampania odniosła pewien skutek. Indoktrynowani młodzi Polacy, nie znający historii i wartości patriotycznych, odżegnywali się od posądzeń o reakcyjność. Szukali inspiracji w gronie liberałów lewicowych, którymi zresztą byli niedawni zajadli komuniści przedtem szczerze opłakujący zmarłego Stalina. Znaleźli się też ludzie naiwni wierzący, że w PRL można będzie zbudować „prawdziwy socjalizm”.  

Przegrana przez „liberałów” walka frakcyjna w PZPR skutkowała powstaniem środowiska opozycyjnego utworzonego przez wyrzuconych z partii komunistycznej. Kiedy w PRL coraz powszechniejszą stawała się działalność niezależna głównie to środowisko Polacy poznawali z audycji Radia Wolna Europa nadającego z Monachium. W propagowaniu partyjnych dysydentów ogromną rolę odegrał też miesięcznik „Kultura” Jerzego Giedroycia w Paryżu. Juliusz Mieroszewski, główny ideolog tego pisma, prezentował następującą koncepcję: socjalizm przeorał dogłębnie społeczeństwo polskie i zmienił w istotny sposób świadomość Polaków, a polscy robotnicy tak dalece nim przesiąkli, że wartości tradycyjnie polskie stały się im obce. Niepodległość, symbole takie jak orzeł w koronie, a nawet religia to sprawy przebrzmiałe (w 1972 r. zostałem nazwany przez Mieroszewskiego „pogrobowcem” umarłych idei, ponieważ usiłowałem go przekonać, że patriotyzm i niepodległość to sprawy bardzo dla nas ważne). Wniosek: poprawę sytuacji w Polsce mogą zapewnić tylko dysydenci partyjni posługujący się językiem zrozumiałym dla klasy robotniczej, a nie jacyś anachroniczni niepodległościowcy. „Październik” Władysława Gomułki w 1956 r., a zwłaszcza „Praska Wiosna” 1968 r. Aleksandra Dubczeka w Czechosłowacji zdawały się potwierdzać słuszność takich założeń.

Tak ukształtował się po stronie przeciwników reżimu PRL kierunek zakładający możliwość reformowania systemu ku demokracji przy zachowaniu zasady, że reżim nie będzie przyciskany do ściany i zmuszany do stanowczych reakcji w obronie tzw. pryncypiów ustrojowych. Twórcami tego pomysłu byli działacze usunięci z PZPR, tworzący KOR-owską „opozycję demokratyczną”, nazwaną precyzyjnie przez Adama Michnika „lewicą laicką”. Najpełniej jej cele wyrażał główny ideolog grupy były lider „czerwonego” harcerstwa (tzw. Walterowcy) Jacek Kuroń w programie tworzenia „ruchów społecznych”. Zwolennikami programu „reformistów” okazali się głównie lewicujący intelektualiści, artyści, twórcy, inteligenci.

Teraz tęczowy Zachód

Wydarzenia sierpnia 1980 r., powstanie NSZZ„Solidarność” „reformiści” uznali za realizację ich programu. W końcu 1981 r. ogłosili – rewolucja dokonała się! Jednocześnie postulowali „samoograniczającą się rewolucję” jako program działania, przekonani, że są panami sytuacji. Zapewniali iż nie chcą sprowokować interwencji sowieckiej i dlatego pozostawią komunistom „czerwoną czapeczkę” tj. resorty spraw wewnętrznych, zagranicznych i obrony. Należało tylko powoli, etapami doprowadzić do sytuacji, gdy rządy PZPR staną się atrapą i następnie porozumieć się z Moskwą przejmując rolę gwaranta sowieckich interesów nad Wisłą.

Charakterystyczne, że kiedy PRL upadał i rządzący poszukiwali partnera, który by ich uratował przed rozliczeniami za lata rządów wtedy pomocnymi okazali się opozycjoniści ze środowiska „reformistów”. Entuzjastycznie wręcz to przyjęli związani z nimi artyści i twórcy. Pewna aktorka nawet ogłosiła, że tak oto „skończył się w Polsce komunizm”.

Minione trzydziestolecie, gdy powstała III RP pokazuje, że przeszłość „Polski Ludowej” nie została przezwyciężona. Wpływy ośrodków związanych z dawnym reżimem w przedsiębiorczości, finansach, wymiarze sprawiedliwości, w obronności i bezpieczeństwie narodowym, w mediach, nauce, oświacie, kulturze i sztuce pozostały. Są widoczne nie tylko poprzez biografie zapisane przez Służbę Bezpieczeństwa, a odnajdywane w archiwum IPN. Są też w mentalności, poglądach i postawach nawet młodych ludzi – prawdziwe jest spostrzeżenie, że obecnie w Polsce doświadczamy starcia staliniątek, wnuków Ubeków z wnukami Akowców, Żołnierzy Niezłomnych.

 Intelektualni kolaboranci przywiezieni do nas na sowieckich czołgach dochowali się następców, którzy też chcą służyć obcym i wprowadzić w Polsce obce nam ideologie, tylko teraz „socjalizm” komunistyczny z Moskwy, ma zastąpić „socjalizm” tęczowy z Brukseli.

Przed laty na Zachodzie Europy działali Karol Marks i Fryderyk Engels snujący wizje komunistycznej utopii bez Boga, i z tą wizją w 1917 r. niemieckim pociągiem zmierzał do Rosji Lenin, z zamiarem wywołania przewrotu. Kiedy jednak po zdobyciu władzy w Rosji chciał połączyć się z towarzyszami w Berlinie przeszkodziła mu Polska zatrzymując bolszewicką nawałę na przedpolach Warszawy w 1920 r.

Stalinowi, do spółki z Hitlerem, udało się Polskę zdruzgotać w 1939 r., a później, za przyzwoleniem wiarołomnych sojuszników Polski, utwierdzić swoje panowania nad Europą Środkową. Po latach, znowu za sprawą Polski, „Solidarności” i Jana Pawła II, komunizm zbankrutował i rozpadł się sowiecki „obóz socjalizmu”.

Mamy ponownie narastające zagrożenie - Polska musi przeciwstawić się „tęczowej zarazie”, jak to prawdziwie nazwał arcybiskup Marek Jędraszewski. Nie trzeba chyba wyjaśniać jak dziś mają postępować Polacy, ale też nie powinny budzić zdziwienia wyczyny mentalnych spadkobierców intelektualnych kolaborantów Stalina. Dla nich, jak zawsze, wrogiem jest Polska z dewizą Bóg-Honor-Ojczyzna, Polska, którą mamy obowiązek obronić!

A wracając do przytoczonych na początku felietonu słów Rafała Ziemkiewicza – „oni” nienawidzą nas nie dlatego, że „nic o nas nie wiedzą” – oni wiedzą i dlatego nas nienawidzą.

 


 

POLECANE
Jaka pogoda nas czeka? Nowy komunikat IMGW Wiadomości
Jaka pogoda nas czeka? Nowy komunikat IMGW

Jak poinformował IMGW, przeważająca część Europy będzie pod wpływem rozległego wyżu znad Wysp Brytyjskich i Skandynawii, Europa wschodnia i półwysep Iberyjski pod wpływem niżów. Polska będzie pomiędzy dwoma głównymi układami barycznymi: wyżem z centrami nad Morzem Północnym i Morzem Norweskim, a niżem znad pogranicza Rosji i Białorusi. Z północy będzie napływać zimne powietrze pochodzenia arktycznego, tylko na zachodzie kraju nieco cieplejsze polarne morskie. Niewielkie wahania ciśnienia.

Prezydent Francji wzywa do reakcji po ataku na Krzywy Róg polityka
Prezydent Francji wzywa do reakcji po ataku na Krzywy Róg

Prezydent Francji Emmanuel Macron oświadczył w niedzielę, że potrzebne są "zdecydowane działania" wobec Rosji, jeśli Moskwa "nadal będzie próbowała grać na zwłokę i odmawiała pokoju". Macron skomentował w ten sposób rosyjskie bombardowanie miasta Krzywy Róg w piątek.

Burza w Pałacu Buckingham. Czy książę Harry naprawdę to powiedział? Wiadomości
Burza w Pałacu Buckingham. Czy książę Harry naprawdę to powiedział?

Choć od koronacji króla Karola III minęło już sporo czasu, wydarzenie z 6 maja 2023 r. wciąż powraca w mediach. Tym razem brytyjscy eksperci wzięli pod lupę... usta księcia Harry’ego. Analiza ruchu warg, przeprowadzona przez specjalistę w tej dziedzinie, ujawniła, że podczas ceremonii Harry miał wypowiedzieć słowa, które tylko pogłębiają plotki o jego napiętych relacjach z rodziną królewską.

Prezes PiS: Nawrocki to jest powrót do polityki rozwoju Polski polityka
Prezes PiS: Nawrocki to jest powrót do polityki rozwoju Polski

Karol Nawrocki to powrót do polityki rozwoju, demokracji i bezpieczeństwa - powiedział w niedzielę prezes PiS Jarosław Kaczyński. Według niego kandydat wspierany przez PiS zapewni Polsce zmianę obecnego "piekielnego rządu" , rozwój polskiej armii i zdecydowaną politykę wobec migrantów .

Niezwykłe zjawisko geologiczne. Naukowcy nie kryją zaskoczenia Wiadomości
Niezwykłe zjawisko geologiczne. Naukowcy nie kryją zaskoczenia

Pod centralną częścią USA dzieje się coś, co zaskoczyło naukowców. Skorupa ziemska powoli opada w głąb planety, a geolodzy są przekonani, że mamy do czynienia z niezwykle rzadkim zjawiskiem. Badania przeprowadzone przez naukowców z USA i Chin zostały właśnie opublikowane w prestiżowym czasopiśmie Nature Geoscience.

Co czeka Lewandowskiego? FC Barcelona ogłasza plan transferowy na lato Wiadomości
Co czeka Lewandowskiego? FC Barcelona ogłasza plan transferowy na lato

Mimo że sytuacja finansowa FC Barcelony wciąż daleka jest od ideału, to kadra drużyny wygląda dziś na najstabilniejszą od lat. Nowy trener, Hansi Flick, wniósł spokój, pomysł i efektywność - umiejętnie wykorzystując potencjał swoich piłkarzy.

Komunikat dla mieszkańców Poznania Wiadomości
Komunikat dla mieszkańców Poznania

Zarząd Transportu Miejskiego w Poznaniu poinformował, że od poniedziałku tramwaje linii nr 9 i nr 11 powracają na swoje stałe trasy przebiegające przez tzw. trasę piątkowską. Zakończono bowiem modernizację torowiska na odcinku od ul. Pułaskiego do ul. Nad Wierzbakiem.

Kaczyński: mamy do czynienia ze spowolnieniem planu rozwoju polskiej armii polityka
Kaczyński: mamy do czynienia ze spowolnieniem planu rozwoju polskiej armii

Po przejęciu władzy przez obecną koalicję mamy do czynienia z radykalnym spowolnieniem planu rozwoju polskiej armii - powiedział w niedzielę prezes PiS Jarosław Kaczyński w Wysokiem Mazowieckiem. Według niego za poprzednich rządów PO, obrony kraju nie utrzymano by nawet na linii Wisły.

Afera siekierowa w Poznaniu. Mamy oświadczenie Aleksandry Fedorskiej tylko u nas
"Afera siekierowa" w Poznaniu. Mamy oświadczenie Aleksandry Fedorskiej

W dniu 27 marca odbyła się sesja Rady Osiedla Stare Miasto w budynku Urzędu Miasta na ulicy Libelta w Poznaniu, która miała dość nietypowy przebieg. Jedną z uczestników była nasza dziennikarka i jednocześnie radna Rady Osiedla Aleksandra Fedorska.

Z rzeki Bug wyłowiono ciało. Trwa ustalanie tożsamości zmarłego z ostatniej chwili
Z rzeki Bug wyłowiono ciało. Trwa ustalanie tożsamości zmarłego

Policja ustala tożsamość i przyczynę śmierci mężczyzny, którego w sobotę strażacy wydobyli z rzeki Bug w województwie lubelskim. Straż graniczna nie wyklucza, że to ciało jednego z migrantów, którzy próbowali dostać się z Białorusi do Polski.

REKLAMA

Prof. Romuald Szeremietiew: "Ja was nienawidzę!"

Kiedy zajmowałem stanowisko w MON bywałem oficjalnym gościem Międzynarodowego Salonu Przemysłu Obronnego w Kielcach. Uczestniczyłem też w przyjęciach organizowanych dla uczestników tych imprez. Na jednym dostrzegłem wśród gości przedsiębiorcę, o którym było wiadomo, że w PRL zajmował jakieś podrzędne stanowisko w komitecie wojewódzkim PZPR. W pewnym momencie natknąłem się na niego. Widać było, że sporo wypił, chwiał się na nogach. Spojrzał na mnie i wysyczał – ja was nienawidzę. Zdziwiłem się – ma pan własną firmę, jeździ mercedesem, w PRL było biurko w komitecie i jeździł pan "maluchem", skąd więc ta nienawiść? A on wybełkotał – wtedy ja miałem władzę, a pan siedział w więzieniu, a teraz pan jest ministrem, a ja zależę od takich jak pan. Jak widać pieniądze szczęścia mu nie dały, uwięzienie mnie jak najbardziej dawało.
 Prof. Romuald Szeremietiew:
/ pixabay.com/AndreCarvalhoFotografia

 

Od szturmówki czerwonej do tęczowej

Rafał Ziemkiewicz na Twitterze:

„polskie tzw. środowiska twórcze żyją we własnej bańce, w swoim światku, starannie odgrodzonym od Polski murem i strażnikami jak nowobogackie osiedle

- ponieważ się od nas odcięli, nic o nas nie wiedzą,

- ponieważ nic o nas nie wiedzą, boją się nas,

- ponieważ się nas boją, nienawidzą nas,

- ponieważ nas nienawidzą, wierzą w każda znieważająca Polskę i Polaków brednie, jaką usłyszą,

i dodają do niej kolejne, własne. A potem idzie to w świat jako ‘polska sztuka’.”

 

A tymczasem...

Najpierw był Wschód 

Kiedy wojska sowieckie w trakcie dobijania III Rzeszy Hitlera zajmowały Europę Środkową Stalin zadbał, aby utworzyć powolną sobie warstwę kierowniczą w opanowanych krajach. Zgodnie z wskazaniem Andrieja Żdanowa w Polsce budowano nowy ustrój: „narodowy w formie i socjalistyczny w treści”. W budowie ważną rolę mieli odgrywać literaci, filmowcy, artyści, którzy socjalistyczną „treść” wkładaliby do polskich głów posługując się zrozumiałym dla tubylców językiem polskim. Tym sposobem pojawiła się w Polsce „twórczość” sławiąca ZSRR, komunizm, Stalina i jego oprawców, w wierszach i powieściach, w sztukach teatralnych, w filmie, radiu i prasie, w końcu w telewizji, gdy ona powstała.

 Literaci i artyści, którzy trudzili się przebudową umysłów i serc Polaków byli uważani przez komunistyczną władzę za szczególnie cennych i ważnych, byli obsypywani przywilejami, hojnie wynagradzani. Utwierdzano ich w przekonaniu, że są kimś wyjątkowym. Oddzieleni od Polaków, ich trosk i spraw, służąc obcej władzy żyli w przekonaniu, że znajdują się we wrogim polskim otoczeniu. Ta świadomość nienawistnej, dybiącej na nich Polski, udzieliła się ich bliskim i ich potomstwu, całemu temu środowisku.

Zmiany zachodzące w PRL po śmierci Stalina (destalinizacja) przyniosły złagodzenie reżimu. Ustały procesy sądowe i egzekucje, a za postawy patriotyczne nie szło się tak łatwo do więzienia jak przedtem. Jednak monopol marksistów wysługujących się Sowietom w polityce i kulturze pozostał. Mimo potężnego kaca po słynnym referacie Nikity Chruszczowa odsłaniającym cześć zbrodni Stalina, szybko wracano na dawne pozycje. Rozczarowani do „stalinizmu” nie porzucali komunizmu, nie zamierzali rezygnować z odgrywania „postępowej” roli w społeczeństwie. Aby ją zachować trzeba było polskość zdyskredytować i wykpić - skoro nie dało się jej zabić. Teraz artyści i twórcy zaczęli wyśmiewać polską głupotę, tzw. bezrozumne bohaterstwo – „bohaterszczyznę”, atakować „reakcyjnego” Prymasa Stefana Wyszyńskiego i „zacofany” Kościół katolicki, ostoję ciemnogrodu. Polski patriota był przez nich pokazywany jako szowinista i antysemita, prawie faszysta.

Ta kampania odniosła pewien skutek. Indoktrynowani młodzi Polacy, nie znający historii i wartości patriotycznych, odżegnywali się od posądzeń o reakcyjność. Szukali inspiracji w gronie liberałów lewicowych, którymi zresztą byli niedawni zajadli komuniści przedtem szczerze opłakujący zmarłego Stalina. Znaleźli się też ludzie naiwni wierzący, że w PRL można będzie zbudować „prawdziwy socjalizm”.  

Przegrana przez „liberałów” walka frakcyjna w PZPR skutkowała powstaniem środowiska opozycyjnego utworzonego przez wyrzuconych z partii komunistycznej. Kiedy w PRL coraz powszechniejszą stawała się działalność niezależna głównie to środowisko Polacy poznawali z audycji Radia Wolna Europa nadającego z Monachium. W propagowaniu partyjnych dysydentów ogromną rolę odegrał też miesięcznik „Kultura” Jerzego Giedroycia w Paryżu. Juliusz Mieroszewski, główny ideolog tego pisma, prezentował następującą koncepcję: socjalizm przeorał dogłębnie społeczeństwo polskie i zmienił w istotny sposób świadomość Polaków, a polscy robotnicy tak dalece nim przesiąkli, że wartości tradycyjnie polskie stały się im obce. Niepodległość, symbole takie jak orzeł w koronie, a nawet religia to sprawy przebrzmiałe (w 1972 r. zostałem nazwany przez Mieroszewskiego „pogrobowcem” umarłych idei, ponieważ usiłowałem go przekonać, że patriotyzm i niepodległość to sprawy bardzo dla nas ważne). Wniosek: poprawę sytuacji w Polsce mogą zapewnić tylko dysydenci partyjni posługujący się językiem zrozumiałym dla klasy robotniczej, a nie jacyś anachroniczni niepodległościowcy. „Październik” Władysława Gomułki w 1956 r., a zwłaszcza „Praska Wiosna” 1968 r. Aleksandra Dubczeka w Czechosłowacji zdawały się potwierdzać słuszność takich założeń.

Tak ukształtował się po stronie przeciwników reżimu PRL kierunek zakładający możliwość reformowania systemu ku demokracji przy zachowaniu zasady, że reżim nie będzie przyciskany do ściany i zmuszany do stanowczych reakcji w obronie tzw. pryncypiów ustrojowych. Twórcami tego pomysłu byli działacze usunięci z PZPR, tworzący KOR-owską „opozycję demokratyczną”, nazwaną precyzyjnie przez Adama Michnika „lewicą laicką”. Najpełniej jej cele wyrażał główny ideolog grupy były lider „czerwonego” harcerstwa (tzw. Walterowcy) Jacek Kuroń w programie tworzenia „ruchów społecznych”. Zwolennikami programu „reformistów” okazali się głównie lewicujący intelektualiści, artyści, twórcy, inteligenci.

Teraz tęczowy Zachód

Wydarzenia sierpnia 1980 r., powstanie NSZZ„Solidarność” „reformiści” uznali za realizację ich programu. W końcu 1981 r. ogłosili – rewolucja dokonała się! Jednocześnie postulowali „samoograniczającą się rewolucję” jako program działania, przekonani, że są panami sytuacji. Zapewniali iż nie chcą sprowokować interwencji sowieckiej i dlatego pozostawią komunistom „czerwoną czapeczkę” tj. resorty spraw wewnętrznych, zagranicznych i obrony. Należało tylko powoli, etapami doprowadzić do sytuacji, gdy rządy PZPR staną się atrapą i następnie porozumieć się z Moskwą przejmując rolę gwaranta sowieckich interesów nad Wisłą.

Charakterystyczne, że kiedy PRL upadał i rządzący poszukiwali partnera, który by ich uratował przed rozliczeniami za lata rządów wtedy pomocnymi okazali się opozycjoniści ze środowiska „reformistów”. Entuzjastycznie wręcz to przyjęli związani z nimi artyści i twórcy. Pewna aktorka nawet ogłosiła, że tak oto „skończył się w Polsce komunizm”.

Minione trzydziestolecie, gdy powstała III RP pokazuje, że przeszłość „Polski Ludowej” nie została przezwyciężona. Wpływy ośrodków związanych z dawnym reżimem w przedsiębiorczości, finansach, wymiarze sprawiedliwości, w obronności i bezpieczeństwie narodowym, w mediach, nauce, oświacie, kulturze i sztuce pozostały. Są widoczne nie tylko poprzez biografie zapisane przez Służbę Bezpieczeństwa, a odnajdywane w archiwum IPN. Są też w mentalności, poglądach i postawach nawet młodych ludzi – prawdziwe jest spostrzeżenie, że obecnie w Polsce doświadczamy starcia staliniątek, wnuków Ubeków z wnukami Akowców, Żołnierzy Niezłomnych.

 Intelektualni kolaboranci przywiezieni do nas na sowieckich czołgach dochowali się następców, którzy też chcą służyć obcym i wprowadzić w Polsce obce nam ideologie, tylko teraz „socjalizm” komunistyczny z Moskwy, ma zastąpić „socjalizm” tęczowy z Brukseli.

Przed laty na Zachodzie Europy działali Karol Marks i Fryderyk Engels snujący wizje komunistycznej utopii bez Boga, i z tą wizją w 1917 r. niemieckim pociągiem zmierzał do Rosji Lenin, z zamiarem wywołania przewrotu. Kiedy jednak po zdobyciu władzy w Rosji chciał połączyć się z towarzyszami w Berlinie przeszkodziła mu Polska zatrzymując bolszewicką nawałę na przedpolach Warszawy w 1920 r.

Stalinowi, do spółki z Hitlerem, udało się Polskę zdruzgotać w 1939 r., a później, za przyzwoleniem wiarołomnych sojuszników Polski, utwierdzić swoje panowania nad Europą Środkową. Po latach, znowu za sprawą Polski, „Solidarności” i Jana Pawła II, komunizm zbankrutował i rozpadł się sowiecki „obóz socjalizmu”.

Mamy ponownie narastające zagrożenie - Polska musi przeciwstawić się „tęczowej zarazie”, jak to prawdziwie nazwał arcybiskup Marek Jędraszewski. Nie trzeba chyba wyjaśniać jak dziś mają postępować Polacy, ale też nie powinny budzić zdziwienia wyczyny mentalnych spadkobierców intelektualnych kolaborantów Stalina. Dla nich, jak zawsze, wrogiem jest Polska z dewizą Bóg-Honor-Ojczyzna, Polska, którą mamy obowiązek obronić!

A wracając do przytoczonych na początku felietonu słów Rafała Ziemkiewicza – „oni” nienawidzą nas nie dlatego, że „nic o nas nie wiedzą” – oni wiedzą i dlatego nas nienawidzą.

 



 

Polecane
Emerytury
Stażowe