ZACHOWANIA JUŻ OSIĄGNIĘTYCH WYNIKÓW – wierzymy, że należy kontynuować proces refleksji w Unii Europejskiej, który powinien się opierać na istniejących fundamentach stworzonych dzięki wysiłkom poprzednich pokoleń. Powinniśmy skoncentrować się na sposobie, w jaki Unia może rozszerzać integrację na nowe obszary, mając na celu wzmocnienie bezpieczeństwa i konkurencyjności w oparciu o industrializację lub na sposobie jej pogłębienia w już istniejących obszarach, takich jak unia gospodarcza i walutowa. Naszym pierwszym celem powinno być jednak zachowanie wymiernych osiągnięć i wyników integracji. Podstawowe osiągnięcia należy zachować bez zmian. Musimy przywrócić właściwe funkcjonowanie strefy Schengen, a także odzyskać pełną kontrolę nad granicami zewnętrznymi. Musimy również chronić i dalej rozwijać jednolity rynek oparty na czterech podstawowych wolnościach, w tym swobodny przepływ pracowników i usług. Stanowi to równie istotny filar jednolitego rynku co przepływ towarów i kapitału. Zachowanie i wzmacnianie integralności jednolitego rynku jest i powinno zostać kluczowym priorytetem, jak również dalszy rozwój i dostosowanie tej integralności do wyzwań epoki cyfrowej. Unia powinna pozostać otwarta na dalsze rozszerzenia w kierunku Bałkanów Zachodnich. Należy także poszukiwać rozwiązań mających na celu zwiększenie zaangażowania Unii we wspieranie naszych wschodnich sąsiadów na drodze ku standardom europejskim.

JEDNOŚCI W RÓŻNORODNOŚCI – siła i skuteczność UE leżą w naszym interesie. Należy zachować i wzmocnić jedność Unii, szanując jednocześnie nasze wspólne europejskie wartości, tożsamość i specyfikę państw członkowskich. Silna Europa może składać się jedynie z silnych państw członkowskich, wspieranych przez skuteczne instytucje Unii Europejskiej wykonujące swoje zadania w oparciu o kompetencje zdefiniowane w Traktatach. Instytucje UE powinny traktować równo wszystkie państwa członkowskie oraz działać ściśle w ramach przysługujących im odpowiednich kompetencji wynikających z Traktatu. Należy przestrzegać prawa państw członkowskich do przeprowadzenia wewnętrznych reform w ramach ich kompetencji.

POWSZECHNEJ DEBATY DOTYCZĄCEJ PRZYSZŁYCH KROKÓW – proponujemy zachowanie właściwego stosunku pomiędzy ewolucją a transformacją Unii. Poszanowanie istniejących ram prawnych powinno stanowić punkt wyjścia dla naszych rozważań dotyczących kolejnych kroków. Sformułowaliśmy naszą wspólną wizję przyszłości w Bratysławie i Rzymie. Na tej podstawie musimy zaangażować się w zbiorowe i integracyjne rozważania na temat naszej przyszłości jako UE27.

KONKURENCYJNOŚĆ – Powinniśmy również wzmacniać konkurencyjność Unii w kategoriach wewnętrznych i globalnych.  Cyfryzacja, innowacje, rozwój zasobów ludzkich i zmniejszenie obciążeń administracyjnych dla przedsiębiorców można osiągnąć poprzez poprawę synergii między polityką krajową i europejską. Niezakłócona konkurencja na jednolitym rynku może stanowić najistotniejszy wkład Unii w te wysiłki. Uważamy, że polityka spójności wraz z konkurencją na jednolitym rynku przyczyniają się do wzmocnienia najbardziej pożądanej konwergencji społecznej i gospodarczej wśród państw członkowskich, która jest korzystna dla UE w ujęciu całościowym. Cel ten należy realizować w trakcie następnych wieloletnich ram finansowych. Ponadto w związku z tym, że gospodarka światowa szybko staje się cyfrowa i oparta na danych, potrzebujemy połączonego europejskiego jednolitego rynku cyfrowego. Tylko wtedy UE będzie mogła kształtować cyfrową transformację i maksymalizować płynące z niej korzyści. Podczas gdy pojawiają się nowe wyzwania i nowa polityka, należy zapewnić odpowiednie finansowanie istniejącej i wynikającej z Traktatu polityki spójności. Wspólna polityka rolna odgrywa zasadniczą rolę w zrównoważonej europejskiej produkcji żywności, rozwoju społecznym obszarów wiejskich uzupełnionym ambitną, ale zrównoważoną polityką handlową UE.

LEGITYMACJA DEMOKRATYCZNA – Równowaga międzyinstytucjonalna zapisana w traktatach jest najważniejszą podstawą dobrze funkcjonującego, demokratycznego i zgodnego z prawem projektu europejskiego. Rada Europejska powinna odgrywać kluczową rolę w określaniu ogólnych kierunków i priorytetów politycznych, w tym przyszłości Europy. Decyzje szefów państw i rządów nie mogą być odrzucane na niższych szczeblach procesu decyzyjnego. Zgodnie z konkluzjami Rady Europejskiej z 2014 r. powinniśmy dalej rozważać procedurę mianowania przewodniczącego Komisji Europejskiej. Rozpatrując najważniejsze problemy instytucjonalne UE w lutym, w szczególności mechanizm Spitzenkandidaten, wyniki naszych debat muszą być w pełni zgodne z traktatami i nie powinny podważać obecnego stanu równowagi między instytucjami UE i wśród państw członkowskich. Z tej perspektywy nie zgadzamy się z ustanowieniem listy ponadnarodowej. Jesteśmy przekonani, że liczba miejsc w Parlamencie Europejskim musi zostać zmniejszona. Jak przewidziano w traktatach, demokratyczna kontrola państw członkowskich nad procesami legislacyjnymi i politycznymi UE powinna być zgodna z zasadą pomocniczości. Należy zastanowić się, jak ważne interesy narodowe można zabezpieczyć w ramach obecnego systemu głosowania, mając na uwadze, że celem Rady Europejskiej jest pośrednictwo w przypadku wrażliwych kwestii. W sprawach krajowego interesu strategicznego każde państwo członkowskie powinno być uprawnione do żądania decyzji podjętej na zasadzie jednomyślności na forum Rady Europejskiej. Jedność UE będzie naszym głównym celem. Legitymacja demokratyczna procesu legislacyjnego UE może być oparta na i wzmocniona poprzez demokratyczną kontrolę parlamentów narodowych poprzez wprowadzenie systemu czerwonych kartek. Powinniśmy zmniejszyć dystans między obywatelami Europy a instytucjami z siedzibą w Brukseli, i jesteśmy gotowi zaangażować się w szerokie dyskusje publiczne na temat naszej europejskiej przyszłości zgodnie z krajowymi praktykami.

WSZECHSTRONNE PODEJŚCIE DO POLITYKI MIGRACYJNEJ – Kryzys migracyjny kształtował realia Europejczyków przez ponad dwa lata, stwarzając wciąż nierozwiązane wyzwania dla krajowych polityk migracyjnych i polityk bezpieczeństwa. W wyniku kryzysu UE musi stawić czoła poważnym wyzwaniom, takim jak konieczność zagwarantowania ochrony granic zewnętrznych i zróżnicowanie między osobami ubiegającymi się o azyl a migrantami nielegalnymi i zarobkowymi. Z naszego doświadczenia wynika, że tylko te rozwiązania, które zostały zatwierdzone w drodze konsensusu, przynoszą najlepsze rezultaty w praktyce i są w stanie skutecznie zaradzić kryzysowi. Znaczna część tych działań została podjęta w ramach zewnętrznych aspektów polityki migracyjnej, podkreślając potrzebę współpracy z krajami pochodzenia i tranzytu. Nadszedł czas, aby wypracować trwały konsensus w sprawie kompleksowego podejścia do polityki migracyjnej i azylowej. Biorąc pod uwagę nasze wspólne doświadczenie, każde ogólne rozwiązanie kryzysu musi więc być skonstruowane w taki sposób, aby nie rozpowszechniać presji migracyjnej na Europę, lecz by jej zapobiegać. Z tego właśnie powodu przyczyniamy się do ochrony granicy w Libii za 35 milionów euro. Państwa Grupy Wyszehradzkiej przyczynią się do toczącej się debaty na temat kompleksowej polityki migracyjnej opartej na zasadzie skutecznej, odpowiedzialnej i egzekwowalnej ochrony granic zewnętrznych, aby uniknąć stosowania obowiązkowych kwot, które są nieskuteczne i już podzieliły Europę.