Nagłośniona ostatnio bulwersująca historia śmierci młodego człowieka po „przesłuchaniu” w toalecie komisariatu wrocławskiej policji, stała się dla części środowisk świetnym medialnym i politycznym batem na nielubiany rząd. Bez względu jednak na polityczne sympatie i antypatie wydaje się, że ta sprawa skupia jak w soczewce dwie podstawowe choroby trapiące polską policję: część mundurowych czuje się totalnie bezkarna i utwierdza ich w tym przekonaniu źle rozumiana zawodowa solidarność. Zaś wszczynane przez szefów komend postępowania dyscyplinarne zazwyczaj nie mają szans na ujawnienie pełnej prawdy i przyznanie racji poszkodowanym – wszak uznanie winy szeregowego policjanta oznaczałoby jednocześnie przyznanie się samego komendanta do braku właściwego nadzoru nad podwładnymi! Jako dziennikarz śledczy i interwencyjny na Śląsku widziałem takie historie po wielokroć. Najnowszą ujawniłem na łamach ostatniego wydania „Głosu Zabrza i Rudy Śląskiej”. Historia choć nie zakończona tak dramatycznie jak we Wrocławiu, pokazuje jednak podobny system działania stróżów prawa.

– Nie zostawimy tak tej sprawy, potraktowano nas jak „bydło” choć ani nikogo nie napadliśmy, ani nie okradliśmy – mówi zabrzanin Paweł Rudzki.

- Do Zabrza przeprowadziłam się zaledwie dwa miesiące temu spod Poznania. Sama mam wśród znajomych policjantów, nie wiem czy w życiu aby jeden mandat miałam wystawiony do zapłaty. Tymczasem w tym mieście stróże prawa potraktowali mnie jak bandziora – rzucili mną o radiowóz, siłą wykręcili ręce, skuli kajdankami od tyłu i wrzucili do samochodu. I choć nawet jednego piwa nie wypiłam tego wieczoru, jeszcze mi się odgrażali odwiezieniem na izbę wytrzeźwień – mówi zalewając się łzami Romana Brzózka.

- Tłumaczyłem, że dowodu osobistego nie mam przy sobie i nie szukam problemów, tylko chciałem coś kupić na stacji. Ponieważ policjant coraz agresywniej i niegrzecznie się do mnie odzywał i bynajmniej sam nie zamierzał się przedstawić, w nerwach rzuciłem jeszcze do kobiety w dosadnych słowach, iż w takim razie idziemy do domu, bo jeszcze krzywda nas spotka. Gdy zrobiłem krok, gliniarz rzucił się na mnie od tyłu i chwytem obezwładniającym za szyję powalił na ziemię. Krzyczałem, że nie mogę oddychać, bo mam astmę, że się normalnie duszę. Efekt był taki, że rzuciło się na mnie w sumie czterech policjantów. Dotkliwie mnie poturbowali – opowiada zabrzanin. 

- Próbowałam coś nagrać komórką, w poczuciu bezradności i absurdalności całej sytuacji zamierzałam nawet wezwać na pomoc policję. Ale stróże prawa przecież byli na miejscu – opowiada kobieta.

– Dyżurny powiedział, że nie przyjmie ode mnie zawiadomienia na kolegów. Oficjalnie dlatego, iż w niedzielę nie ma komu wykonywać czynności związanych z przyjęciem zgłoszenia – mówi Rudzki.

- Mamy wydruki potwierdzające, że wydmuchał za pierwszym razem 0,23, bo za słabo dmuchał, ale za drugim razem wyszło już 0,25 mg/l, a więc ponad pół promila alkoholu. Jest to minimalna, dolna granica wartości wskazująca na stan nietrzeźwości. Trudno nam było się przeciwstawić i zakwestionować wpisaną do protokołu oficjalną wersję policji o tym, że mężczyzna stanowił zagrożenie dla życia i zdrowia postronnych osób – wyjaśnia dyr. Wilk.

- Według mojej wiedzy zabrzańska policja zabezpieczyła tylko krótki fragment nagrania monitoringu ukazujący samą interwencję. Dlatego też już w piątek na moje polecenie policjanci z Rudy Śląskiej zabezpieczyli pełne nagrania monitoringu stacji benzynowej. Mamy tego trzy godziny nagrań, bo chcemy dokładnie przyjrzeć się całemu rozwojowi sytuacji i przebiegowi zdarzeń – wyjaśnia Maciej Szlęk, szef Prokuratury Rejonowej w Rudzie Śląskiej.