Wkrótce rozpoczniemy Adwent i nowy rok liturgiczny. To okazja do synchronizacji naszego czasu z Boskim i uczenia się postrzegania wszystkiego z Bożego punktu widzenia. Wszak inaczej o „końcu świata” myśli człowiek wierzący, a inaczej niewierzący. Dla wierzącego to realizacja tęsknoty – spotkanie z Panem. Pod koniec roku liturgicznego w czytaniach mszalnych wracają różne obrazy poprzedzające ponowne przyjście Chrystusa. Biblijny zapis tych znaków może przerażać swoją katastroficznością. Jednak już dziś katastrofą jest życie bez Chrystusa. 
         Adwent to okres liturgiczny z bogatym wykorzystaniem symboliki światła. Liturgia Słowa poświadcza, że jest ono silniejsze od ciemności, która ma również odniesienie do wewnętrznej sytuacji człowieka. Chrystus – Światłość Prawdziwa przychodzi, aby rozświetlić ciemności grzechu. 
         Dekoracje w naszych kościołach odnosić się będą do zwycięstwa światła nad ciemnością. Roratka to świeca symbolizująca Maryję. Ona w mroczny czas adwentu niesie światu Chrystusa. Zwyczaj zapalania roratki pochodzi XIII wieku. Na początku Adwentu przed ołtarzem stawali przedstawiciele różnych stanów i trzymając w dłoniach zapalone świece oznajmiali Sum paratus ad adwentum Domini(Jestem gotowy na przyjście Pana).
         Natomiast wieniec adwentowy z czterema świecami jest symbolem nadziei i życia. Poszczególnym świecom przypisuje się odrębne znaczenie. Pierwsza świeca symbolizuje wyjście Boga z darem łaski do Adama i Ewy. Druga to symbol wiary patriarchów Narodu Wybranego. Trzecia z kolei świeca odnosi się do radości króla Dawida, który celebruje przymierze z Bogiem. Czwarta symbolizuje nauczanie proroków, głoszących przyjście Mesjasza. 
         W odpowiedzi na dar Jezusa Chrystusa – Światłości Prawdziwej trzymamy w naszych dłoniach lampiony. Niech będą świadectwem, że nade wszystko nasze serca płoną wiarą, nadzieją i miłością.
 
Ks. Janusz Chyła