Warto zatrzymać się w tym miejscu, ponieważ argumenty tego typu słyszy się też o czasach współczesnych. Czyli jak było przed krucjatami? Od chwili, gdy dżihad wybuchnął ze swojej pustyni?

Jak to było przed krucjatami? 

Rodney Stark przypomina: „Nie zacznę od wezwania papieskiego w Clermont, ale od powstania islamu i początku muzułmańskich inwazji przeciw chrześcijaństwu. To się właśnie wtedy zaczęło – w VII wieku, gdy armie islamskie najechały większą część tego, co wtedy było chrześcijańskim terytorium: Bliski Wschód, Egipt i całość północnej Afryki, a potem Hiszpania i południowe Włochy, jak również wiele głównych wysp śródziemnomorskich, w tym Sycylia, Korsyka, Cypr, Rodos, Kreta, Malta i Sardynia. Jest również ważne, aby zbadać chrześcijańskie kontrataki, które zaczęły się w VIII wieku i wnet «wyzwoliły» wiele z okupowanych terenów, dlatego że były to zwiastuny militarnych konfrontacji, do których ostatecznie doszło w Ziemi Świętej” (Zob. Rodney Stark, „God’s Battalions: The Case for the Crusades, New York: HarperOne/HaperCollinsPublishers, 2009, s. 9).

Warto w tym kontekście przytoczyć też opinię wielkiego erudyty ks. Paula Stenhouse’a: „Dla państw chrześcijańskich Morza Śródziemnego była to ciągnąca się przez 463 lata zmora nocna: okresem regularnych, zdezorganizowanych (a czasami dobrze zorganizowanych) krwawych najazdów muzułmanów – głównie Arabów i Berberów – zarówno sił morskich, jak i lądowych... 463 lata minęły między śmiercią Mahometa w 632 r. i ogłoszeniem Krucjaty, aby wyzwolić Święte Miejsca w 1095 r. Nie był to czas «pokojowego współistnienia» między muzułmanami a chrześcijanami europejskimi i bizantyjskimi. Ani nie było to tym dla chrześcijan, którzy żyli na ziemiach okupowanych przez muzułmanów. Cieszyli się «pokojem» w tym sensie, że mieli spuszczone oczy, płacili dżizja, czyli pogłówne, i akceptowali status nieosób w ziemiach, które były chrześcijańskie, zanim pojawili się napastnicy muzułmańscy” (Zob. Paul Stenhouse, „Islam: Context and Complexity” [Islam: Kontekst i złożoność], North Melbourne, Victoria: Australian Scholarly Publishing, 2020, s. 66, 76–77.)

Jeśli chodzi o obecne potrzeby dotyczące zwalczania islamskiego terroryzmu, to dobrze naświetla ich korzenie David Fromkin. Pokazuje, że należy przemyśleć dyplomatyczne decyzje pokoju wersalskiego, które stworzyły w postosmańskim terytorium nowe realia geopolityczne, których głównym mankamentem jest chroniczny konflikt. W miejsce plemion i klanów zachodni imperialiści utworzyli państwa „narodowe” (Zob. David Fromkin, „A Peace to End All Peace: The Fall of the Ottoman Empire and the Creation of the Modern Middle East” [Pokój, który zakończy wszelki pokój: Upadek Imperium Osmańskiego i utworzenie nowoczesnego Środkowego Wschodu], New York: Henry Holt and Company, 1989).

A jak się przeciwstawiać wypełznięciu konfliktu poza światy islamu? Mój były kolega z uczelni J. Michael Waller robi krótki i przystępny wykład o twardej wojnie propagandowej, którą należy prowadzić przeciw islamistycznym terrorystom (Zob. J. Michael Waller, „Fighting the War of Ideas Like a Real War” [Walcząc w wojnie idei jak na prawdziwej wojnie], Washington, DC: The Institute of World Politics Press, 2007). 

Czytaj także: Trzęsienie ziemi w Pałacu Buckingham: William wypowiedział wojnę Harry'emu

Czytaj także: Wielka Brytania: Polak odparł atak sześciu napastników chcących go okraść

Czytaj także: Kiedy na Ziemię powrócą astronauci, którzy uktnęli na orbicie? Jest komunikat NASA

Inne źródła

Inni myśliciele podkreślają, że kalifatystów, islamistów i terrorystów można pokonać w oparciu o stare schematy zimnowojenne: ograniczanie, wojny przez pośredników, tajne akcje i kontrterroryzm (Zob. Katherine Cornell Gorka and Patrick Sookhdeo, red., „Fighting the Ideological War: Winning Strategies from Communism to Islamism” [Bijąc się w wojnie ideologicznej: Zwycięskie strategie od komunizmu do islamizmu], McLean, VA: Isaac Publishing and The Westminster Institute, 2012; Mary Habeck, „Knowing the Enemy: Jihadist Ideology and the War on Terror” [Znając wroga: Ideologia dżihadu i wojna przeciw terrorowi], New Haven & London: Yale University Press, 2006; Sebastian Gorka, Defeating Jihad: The Winnable War [Zwyciężyć nad dżihadem: Wojna, którą można wygrać],Washington, DC: Regnery Publishing, 2016). Ostatni autor był moim kolegą w IWP.

Warto tutaj zwrócić uwagę chyba na najbardziej prominentnego znawcę i krytyka tzw. „islamu politycznego”. Jest nim francuski naukowiec Olivier Roy (Zob. Olivier Roy w wywiadzie udzielonym Jeanowi-Louisowi Schlegelowi, „In Search of The Lost Orient: An Interview” [W poszukiwaniu zaginionego Orientu: wywiad], tłum. C. Jon Delogu, New York: Columbia University Press, 2017; zob. też: Olivier Roy, „The New Central Asia: Geopolitics and the Birth of Nations” [Nowa Azja Środkowa: Geopolityka i narodziny narodów], New York, NY: New York University Press, 2007; Olivier Roy, Islam and Resistance in Afghanistan [Islam i ruch oporu w Afganistanie], 2 wyd., Cambridge and New York: Cambridge University Press, 1990).

Natomiast aby islamistom przeciwstawić się w USA i gdzie indziej na Zachodzie, należy poznać naturę tej cywilizacji oraz poinformować o niej współobywateli. Sam Solomon i E. Al Maqdisi pokazują, jak tzw. migranci po prostu naśladują swego Proroka, który też emigrował, aby ustanowić Państwo Islamskie bez wiedzy i często wbrew woli swoich gospodarzy (Zob. Sam Solomon i E. Al Maqdisi, „Modern Day Trojan Horse: The Islamic Doctrine of Immigration: Accepting Freedom or Imposing Islam?” [Nowoczesny koń trojański: Islamska doktryna emigracji], Charlottesville, VA: ANM Publishers, 2009).
Daniel Akbari i Paul Tetreault uczą, jak sprostać wyzwaniom patologii, które islamscy migranci przywlekli ze sobą, a które są esencją ich cywilizacji (Zob. Daniel Akbari i Paul Tetreault, „Honor Killing: A Professional’s Guide to Sexual Relations and Ghayra Violence from the Islamic Sources” [Mordy honorowe: Profesjonalny przewodnik do spraw relacji seksualnych i przemocy urażonego poczucia męskiej kontroli nad kobietami], Bloomington, IN: Authorhouse, 2014).

Istnieje też cały szereg popularnych wykładni antyapologetycznych. Ich zwolennicy widzą mahometanizm jednoznacznie jako zagrożenie dla niemuzułmanów. Część z grupy antyapologetycznej zachowuje standardy naukowe, a argumenty buduje w sposób realistyczny i wyważony. Inni nie bawią się w takie subtelności (Por. Robert Spencer, „Did Muhammad Exist? An Inquiry into Islam’s Obscure Origins, Rev. and Expanded Edition”, New York and Nashville, TN: Bombardier, Post Hill Press, 2021; Jamie Glazov, „Jihadist Psychopath: How He is Charming, Seducing, and Devouring Us”, New York and Nashville, TN: Post Hill Press, 2018; Guillaume Faye, „Understanding Islam”, tłum. Robert Adwan, London: Arktos, 2016; Stephen Coughlin, „Catastrophic Failure: Blindfolding America in the Face of Jihad”, Washington, DC: Center for Security Policy Press, 2015; Laurent Murawiec, „The Mind of Jihad”, Cambridge: Cambridge University Press, 2008; G.M. Davis, „Religion of Peace?: Islam’s War Against the World”, Los Angeles, CA: World Ahead Publishing, Inc., 2006; Gregory M. Davis, „Islam 101” [b.d.], s. 1–44, https://www.jihadwatch.org/islam-101; Bill Warner [William French], red., „A Simple Koran: Reconstructed Historical Koran: The Islamic Trilogy”, vol. 3, Center for the Study of Political Islam, 2006; Bill Warner [William French], „A Two-Hour Koran”, A Taste of Islam, CSPI, 2010; Bill Warner [William French], „The Life of Mohammed: The Sira”, A Taste of Islam, CSPI, 2010; Bill Warner [William French], „The Hadith: The Sunna of Mohammed”, A Taste of Islam, CSPI, 2010; Bill Warner [William French], „Sharia Law for Non-Muslims”, A Taste of Islam, CSPI, 2010; Bill Warner [William French], „The Islamic Doctrine of Women”, A Taste of Islam, CSPI, 2010; Bill Warner [William French], „The Doctrine of Slavery”, A Taste of Islam, CSPI, 2010; Bill Warner [William French], „The Islamic Doctrine of Christians and Jews”, A Taste of Islam, CSPI, 2010; Bill Warner [William French], „A Self-Study Course on Political Islam”, vol. 1, A Taste of Islam, CSPI, 2011). 

Głębsza wiedza 

Dla złaknionych głębszej wiedzy istnieje też cała plejada wielojęzycznych – ze wskazaniem na preferencję angielskiego – periodyków poświęconych islamowi: historii, teologii, archeologii, literaturze, komparatystyce (Zob. elektroniczną listę bibliograficzną periodyków: http://www.brill.com/files/brill.nl/index-islamicus-consulted-periodicals-yearbook-2010.pdf; http://guides.library.cornell.edu/c.php?g=139196&p=3545394; https://middleeast.library.cornell.edu/content/academic-scholarly-journals; http://guides.lib.umich.edu/islamicmsstudies/bibres. Większość z nich jest wysoce specjalizowana, na przykład „Journal of Islamic Manuscripts”. Mamy też studia multidyscyplinarne: choćby wydawany przez Oxford University „Journal of Islamic Studies” czy przez Indiana University „Journal of Islamic and Muslim Studies”. Obie wypowiadające się z pozycji postępowych. Odwrotnie niż przygotowywany pod auspicjami neokonserwatywnego Hudson Institute „Current Trends in Islamist Ideology”. Aby otrzeć się o świat kolorowych magazynów zajmujących się współczesnymi sprawami społeczności islamskiej na poziomie popularnym, należy zaprenumerować choćby poświęcony pielgrzymkom i wypełniony zdjęciami „Al-Hujjaj Magazine” z RPA.

Nie sposób w tym miejscu opisać każdej publikacji, ale każdy może znaleźć coś interesującego dla siebie – od wiernych do niewiernych – zarówno islamofilów, jak i islamofobów i każdego pośrodku. Odkryłem tutaj zaledwie wierzchołek góry lodowej dotyczącej nauki o światach islamu. Ale niech będzie to początek dla zainteresowanych. 

To tyle o wstępie do nauki o światach islamu.