[Felieton "TS"] Mieczysław Gil: To już koniec?
Przyczynili się do zmian na mapie politycznej Polski, a później i Europy. Łatwo nie było, walka z komuną trwała wiele lat. Nie było szybkich awansów zawodowych, ba, nierzadko nie było żadnych awansów! Z to wilczy bilet – gwarantowany.
/ zrzut z ekranu
Zatrzymania na 48 godzin, rewizje w mieszkaniach, pomówienia i kłamliwe insynuacje rozpowszechniane w środowisku. Rodziny na ogół źle znosiły szykany. O stabilizacji i spokojnym życiu nie było mowy. Po ogłoszeniu przez gen. Wojciecha Jaruzelskiego 13 grudnia 1981 r. stanu wojennego w Hucie im. Lenina zastrajkowało 7 tys. hutników. Dekret o wprowadzeniu stanu wojennego przewidywał dotkliwe sankcje za nieprzestrzeganie jego rygorów. Do kary śmierci włącznie. Solidarność odpowiedziała strajkiem, przejęła funkcję Zarządu Regionu Małopolskiego i przekształciła się w Regionalny Komitet Strajkowy.
Strajkujących poparły małopolskie zakłady pracy, które same nie zdołały zorganizować protestów przeciwko stanowi wojennemu. Do huty przedostali się licznie studenci krakowskich uczelni. Przez trzy dni, do nocy z 16 na 17 grudnia, huta, której według ówczesnej poprawności patronem był wódz bolszewickiej rewolucji Włodzimierz Lenin, była oazą wolności, symbolem protestu wobec bezprawia i ucieleśnieniem marzenia o rozwiązywaniu polskich spraw na drodze rozmów, a nie siłowych rozwiązań. „Gadzie Echo”, jak mieszkańcy nazwali kadłubową gazetę powstałą po połączeniu trzech redakcji („Gazeta Krakowska”, „Dziennik Polski” i „Echo Krakowa”) podało, że strajkujący wygasili wielki piec. Nic podobnego, tam, gdzie trzeba było utrzymać ciągłość produkcji, huta pracowała bez zakłóceń. Mimo przegranej tamte święta Bożego Narodzenia niosły jednak nadzieję, że wkrótce zapanuje normalność. Przez następne miesiące i lata Nowa Huta stała się jednym z najsilniejszych bastionów oporu. Regularnie odbywały się demonstracje uliczne, każdorazowo rozbijane brutalnymi interwencjami oddziałów ZOMO. Bogdan Włosik i Ryszard Smagur przypłacili to życiem. Determinacja bezimiennych bohaterów tej krakowskiej dzielnicy sprawiła, że Nowa Huta była wzorem dla innych miast w Polsce. W mistrzejowickim kościele za sprawą księdza Kazimierza Jancarza odbywały się niezwykłe spotkania z ludźmi kultury, sztuki, nauki i polityki z całego kraju.
Grudzień, 38 lat później. Nastąpiło wygaszenie wielkiego pieca. Zatrzymana została praca stalowni i linii ciągłego odlewania stali. ArcellorMittal zapewnia, że to sytuacja przejściowa, mająca swe źródło w sytuacji na rynku globalnym, wysokich kosztach energii i opłatach za emisję dwutlenku węgla, a także spadku konkurencyjności krakowskiej produkcji. Protestują wszystkie związki zawodowe. Bez skutku. Załoga została wysłana do pracy w Dąbrowie Górniczej, reszta pozostała na miejscu i zajmuje się konserwacją. Część bierze postojowe. To nie będą radosne święta Bożego Narodzenia dla mieszkańców Nowej Huty. Nie wiadomo, czy wielki piec kiedykolwiek jeszcze zapłonie w Nowej Hucie. Czy to jest już jej koniec.
Strajkujących poparły małopolskie zakłady pracy, które same nie zdołały zorganizować protestów przeciwko stanowi wojennemu. Do huty przedostali się licznie studenci krakowskich uczelni. Przez trzy dni, do nocy z 16 na 17 grudnia, huta, której według ówczesnej poprawności patronem był wódz bolszewickiej rewolucji Włodzimierz Lenin, była oazą wolności, symbolem protestu wobec bezprawia i ucieleśnieniem marzenia o rozwiązywaniu polskich spraw na drodze rozmów, a nie siłowych rozwiązań. „Gadzie Echo”, jak mieszkańcy nazwali kadłubową gazetę powstałą po połączeniu trzech redakcji („Gazeta Krakowska”, „Dziennik Polski” i „Echo Krakowa”) podało, że strajkujący wygasili wielki piec. Nic podobnego, tam, gdzie trzeba było utrzymać ciągłość produkcji, huta pracowała bez zakłóceń. Mimo przegranej tamte święta Bożego Narodzenia niosły jednak nadzieję, że wkrótce zapanuje normalność. Przez następne miesiące i lata Nowa Huta stała się jednym z najsilniejszych bastionów oporu. Regularnie odbywały się demonstracje uliczne, każdorazowo rozbijane brutalnymi interwencjami oddziałów ZOMO. Bogdan Włosik i Ryszard Smagur przypłacili to życiem. Determinacja bezimiennych bohaterów tej krakowskiej dzielnicy sprawiła, że Nowa Huta była wzorem dla innych miast w Polsce. W mistrzejowickim kościele za sprawą księdza Kazimierza Jancarza odbywały się niezwykłe spotkania z ludźmi kultury, sztuki, nauki i polityki z całego kraju.
Grudzień, 38 lat później. Nastąpiło wygaszenie wielkiego pieca. Zatrzymana została praca stalowni i linii ciągłego odlewania stali. ArcellorMittal zapewnia, że to sytuacja przejściowa, mająca swe źródło w sytuacji na rynku globalnym, wysokich kosztach energii i opłatach za emisję dwutlenku węgla, a także spadku konkurencyjności krakowskiej produkcji. Protestują wszystkie związki zawodowe. Bez skutku. Załoga została wysłana do pracy w Dąbrowie Górniczej, reszta pozostała na miejscu i zajmuje się konserwacją. Część bierze postojowe. To nie będą radosne święta Bożego Narodzenia dla mieszkańców Nowej Huty. Nie wiadomo, czy wielki piec kiedykolwiek jeszcze zapłonie w Nowej Hucie. Czy to jest już jej koniec.
