Waldemar Żyszkiewicz: Podręcznik dla prawdziwej opozycji
Wpadł mi niedawno w ręce „Powrót prawdziwej prawicy” Daniela Friberga, dyrektora zarządzającego szwedzkiej firmy Wiking Mineral (do 2016), a obecnie współzałożyciela i prezesa Wydawnictwa Arktos Media, z siedzibą w Budapeszcie.
/ morguefile.com
Trochę niełatwo tę niewielką książeczkę, wydaną po polsku przez Wydawnictwo Capital (2017), krótko scharakteryzować, bo to coś w rodzaju podręcznego vademecum, w którym można znaleźć zarówno ciekawe uwagi teoretyczne, analizę używanych pojęć i terminów, ale też przydatne – w praktyce życiowej, autodydaktycznej, a zwłaszcza organizacyjnej – uwagi ze wszech miar praktyczne, niejednokrotnie zadziwiające swą konkretnością, do zastosowania niejako z marszu.
Podtytuł polskiego wydania pracy Friberga, który widnieje powyżej, tłumaczy do pewnego stopnia zamysł autora, by prócz dostarczenia porcji wiedzy niezbędnej do orientacji w realnym kształcie naszego świata, stworzyć zachętę do niezbędnych – nie tylko jego zdaniem – działań naprawczych i obronnych. Tym, co trzeba naprawić jest nie tylko demograficznie i etnicznie dekonstruowana Europa, ale i jej rdzenni mieszkańcy od wielu już dekad rozbrajani światopoglądowo, moralnie i wolicjonalnie. Konsumpcjonizm, etnomasochizm, wpajane poczucie winy okazały się narzędziami nader skutecznymi.
Prócz pięciu krótkich rozdziałów tematycznych, słownik pojęć – m.in. metapolityka, gender, polityczne słuszniactwo – w różny sposób związanych nie tylko z definiowaniem prawicowej tożsamości, lecz także pułapek lewicowego dyskursu, który w wyniku trwającego przeszło pół wieku marszu dzieci Gramsciego przez instytucje stał się dziś głównym dostarczycielem ‘kontentu’ dla mejnstrimowych mediów w całym zachodnim świecie. Nie bez wpływu na kształt uwag oraz zaleceń dla aspirantów do „prawdziwej prawicy” pozostaje fakt, że autor jest skutecznym biznesmenem i Szwedem z Göteborga.
Niezłą ilustracją, jak szwedzki szef Arktos Media konceptualizuje współczesną rzeczywistość społeczno-polityczną, może być choćby kategoria „łagodnego ludobójstwa” (ang. soft genocide), którego sprawcy – według Friberga – „ograniczają się do używania metapolityki i legalnego, politycznego procesu decyzyjnego, by zredukować przyrost naturalny i doprowadzić do masowej imigracji innych narodowości na terytorium przyszłych ofiar”. Owszem, obywa się to bez przemocy, ale efekt pozostaje taki sam: „eksterminacja docelowej narodowości jako grupy”.
Odejście od wywodów ściśle teoretycznych i lapidarność są, wbrew pozorom, raczej zaletą pracy Friberga. Szkoda tylko, że nie udało się tej książeczki nieco staranniej wydać. Szwabacha w tytulariach nie podnosi raczej walorów książki. Literówki, opustki, oczywiste usterki przekładu – wynikają zapewne z działania pod presją czasu, ale i z faktu, że za tłumaczenie oraz korektę odpowiadała ta sama osoba. Własnych błędów raczej się nie dostrzega... Rezygnacja z funkcji kompetentnego redaktora wydania to dziś grzech wielu polskich domów wydawniczych. Ale za taką przewinę u wymagającego czytelnika rozgrzeszenia z pewnością nie będzie.
Daniel Friberg, Powrót prawdziwej prawicy. Podręcznik dla prawdziwej opozycji, Wydawnictwo Capital, Warszawa 2017
Waldemar Żyszkiewicz
Podtytuł polskiego wydania pracy Friberga, który widnieje powyżej, tłumaczy do pewnego stopnia zamysł autora, by prócz dostarczenia porcji wiedzy niezbędnej do orientacji w realnym kształcie naszego świata, stworzyć zachętę do niezbędnych – nie tylko jego zdaniem – działań naprawczych i obronnych. Tym, co trzeba naprawić jest nie tylko demograficznie i etnicznie dekonstruowana Europa, ale i jej rdzenni mieszkańcy od wielu już dekad rozbrajani światopoglądowo, moralnie i wolicjonalnie. Konsumpcjonizm, etnomasochizm, wpajane poczucie winy okazały się narzędziami nader skutecznymi.
Prócz pięciu krótkich rozdziałów tematycznych, słownik pojęć – m.in. metapolityka, gender, polityczne słuszniactwo – w różny sposób związanych nie tylko z definiowaniem prawicowej tożsamości, lecz także pułapek lewicowego dyskursu, który w wyniku trwającego przeszło pół wieku marszu dzieci Gramsciego przez instytucje stał się dziś głównym dostarczycielem ‘kontentu’ dla mejnstrimowych mediów w całym zachodnim świecie. Nie bez wpływu na kształt uwag oraz zaleceń dla aspirantów do „prawdziwej prawicy” pozostaje fakt, że autor jest skutecznym biznesmenem i Szwedem z Göteborga.
Niezłą ilustracją, jak szwedzki szef Arktos Media konceptualizuje współczesną rzeczywistość społeczno-polityczną, może być choćby kategoria „łagodnego ludobójstwa” (ang. soft genocide), którego sprawcy – według Friberga – „ograniczają się do używania metapolityki i legalnego, politycznego procesu decyzyjnego, by zredukować przyrost naturalny i doprowadzić do masowej imigracji innych narodowości na terytorium przyszłych ofiar”. Owszem, obywa się to bez przemocy, ale efekt pozostaje taki sam: „eksterminacja docelowej narodowości jako grupy”.
Odejście od wywodów ściśle teoretycznych i lapidarność są, wbrew pozorom, raczej zaletą pracy Friberga. Szkoda tylko, że nie udało się tej książeczki nieco staranniej wydać. Szwabacha w tytulariach nie podnosi raczej walorów książki. Literówki, opustki, oczywiste usterki przekładu – wynikają zapewne z działania pod presją czasu, ale i z faktu, że za tłumaczenie oraz korektę odpowiadała ta sama osoba. Własnych błędów raczej się nie dostrzega... Rezygnacja z funkcji kompetentnego redaktora wydania to dziś grzech wielu polskich domów wydawniczych. Ale za taką przewinę u wymagającego czytelnika rozgrzeszenia z pewnością nie będzie.
Daniel Friberg, Powrót prawdziwej prawicy. Podręcznik dla prawdziwej opozycji, Wydawnictwo Capital, Warszawa 2017
Waldemar Żyszkiewicz
