Michał Ossowski, red. naczelny "TS": Popkultura w służbie historii
Promowanie w popkulturze historii sprawia, że staje się ona bardziej dostępna. Jednak historia w wersji «pop» winna być tylko pierwszym krokiem do głębszego zrozumienia naszej przeszłości” – pisze Jakub Pacan w najnowszym wydaniu „Tygodnika Solidarność”. I trudno się z nim nie zgodzić.
/ Tygodnik Solidarność
Jak duży wpływ ma historia w popkulturze na kształtowanie społeczeństwa, pokazuje chociażby „Trylogia” Henryka Sienkiewicza, kształtująca postawy Polaków zarówno w dwudziestoleciu międzywojennym, podczas drugiej wojny światowej, jak i w okresie PRL. Jako młody chłopak przeczytałem ją kilkanaście razy. Przygody kresowych rycerzy to nie jedyny przykład. „Czterej pancerni i pies” czy „Stawka większa niż życie” na stałe zaistniały w pokoleniu moich rówieśników. I chociaż było to historycznie wątpliwej jakości, to jednak „polski” kapitan Abwehry czy sympatyczni pancerniacy stanowili wzór do naśladowania. A co do historii, to i tak wszyscy wiedzieli, jak jest. I to nie Sowieci, a Polacy zawsze wygrywali z Niemcami. Każdy chciał mieć orzełka, a nikt czerwonej gwiazdy. A co popkultura oferuje dzisiejszym kilku-, kilkunastolatkom? Niewiele. A przecież mamy wspaniałe historie, wspaniałych bohaterów, jak choćby rotmistrz Pilecki czy „Inka”. Mamy piękne, kresowe wielkie bitwy i małe awantury, bitwy morskie polskiej floty na Bałtyku czy polskich skrzydlatych jeźdźców. Potrzebujemy tych historii opowiedzianych w przystępny, a przede wszystkim trafiający zarówno do młodego pokolenia, jak i do szerokiego odbiorcy na całym świecie sposób. Bez nachalnej martyrologii, bez pouczania i piętnowania. Być może wtedy łatwiej nam będzie rozmawiać o „polskich” obozach śmierci czy polskim antysemityzmie.
Michał Ossowski
Artykuł pochodzi z najnowszego numeru "TS" (25/2018) do kupienia w wersji cyfrowej tutaj.
Michał Ossowski
Artykuł pochodzi z najnowszego numeru "TS" (25/2018) do kupienia w wersji cyfrowej tutaj.
