Artykuł powstał we współpracy z ORLEN SA.

Pod koniec czerwca tego roku została zrealizowana przez gazowiec Grażyna Gęsicka dostawa gazu skroplonego ze Stanów Zjednoczonych. Była to pierwsza dostawa realizowana przez ten gazowiec, trzydziesta odebrana przez ORLEN od początku tego roku i 236. od momentu uruchomienia Terminala im. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego w Świnoujściu.

Nowoczesny gazowiec ze stoczni południowokoreańskiej

Gazowiec Grażyna Gęsicka został zbudowany w południowokoreańskiej stoczni Hyundai Heavy Industries. Jest to jedna z czołowych stoczni na świecie specjalizujących się w budowie gazowców – statków do transportu gazu skroplonego. Jest zlokalizowana w koreańskiej metropolii Ulsan w południowo-wschodniej części Korei Południowej, nad brzegiem Morza Wschodniego (Morze Japońskie). Podobnie jak pozostałe jednostki transportowe zamówione przez stronę polską mierzy ok. 300 metrów i dysponuje pojemnością ok. 105 mln m sześc. gazu ziemnego w stanie lotnym. Flota gazowców Grupy ORLEN będzie liczyć łącznie osiem statków. Rozmiar gazowców został tak wybrany, aby zapewnić im odpowiednio dużą ładowność, a jednocześnie możliwość zawijania do niemal wszystkich terminali skraplających i regazyfikacyjnych na świecie. To połączenie zapewnia wysoką elastyczność i efektywność w zarządzaniu statkami.

Gazowce będą wykorzystywane do obsługi kontraktów długoterminowych Grupy ORLEN na dostawy LNG ze Stanów Zjednoczonych, a także do przewożenia ładunków zakupionych na rynku spotowym. Własna flota statków pozwala Grupie w optymalny sposób zarządzać tymi transakcjami – w zależności od sytuacji na rynku ładunki LNG mogą być dostarczane do Polski bądź przekierowane na sprzedaż do innego kraju.

Gazowiec, tak jak wszystkie jednostki tworzonej floty, wyposażono w rozwiązania zwiększające jego efektywność energetyczną i ograniczające wpływ pracy statku na środowisko naturalne, m.in. zintegrowane zarządzanie poborem energii elektrycznej. Na etapie projektowania kształt kadłuba i śruby napędowe zostały zoptymalizowane pod kątem redukcji oporów. Dla zmniejszania tarcia pomiędzy kadłubem a powierzchnią wody zastosowano technologię Air Lubrication System (ALS). Dzięki pracy nad profilem hydrodynamicznym udało się obniżyć poziom spalania paliwa w trakcie pracy jednostki.

W konstrukcji statku zastosowano system ponownego skraplania (reliquefaction system), który pozwala na „odzyskanie” gazu, który w czasie transportu ulega naturalnemu odparowaniu. Skuteczność tego procesu zwiększa odpowiednia izolacja zbiornika LNG. W porównaniu z jednostkami starszego typu zastosowane rozwiązanie znacznie ogranicza straty ładunku. System ponownego skraplania ma dodatkowa zaletę – odzyskany w trakcie transportu gaz może być użyty jako paliwo do silników lub produkcji energii elektrycznej wykorzystywanej do zasilania urządzeń statku. Wykorzystanie niskoemisyjnego gazu ziemnego znacznie ogranicza emisję dwutlenku węgla w porównaniu z typowymi paliwami stosowanymi w ciężkim transporcie morskim.

Daniel Obajtek, prezes Zarządu ORLEN SA:

– Kolejna jednostka z floty budowanej na potrzeby Grupy ORLEN planowo rozpoczęła swoją służbę na międzynarodowych wodach, wzmacniając pozycję koncernu na globalnym rynku skroplonego gazu ziemnego. Dywersyfikacja kierunków i źródeł dostaw surowców oraz niezależność w dysponowaniu transportem są gwarantem bezpieczeństwa energetycznego. Wykorzystanie własnej floty zapewnia stabilność dostaw LNG do Polski, a zarazem zwiększa elastyczność operacyjną koncernu.

Upamiętnienie Grażyny Gęsickiej

Oprócz zastosowania rozwiązań ukierunkowanych na ochronę środowiska naturalnego wielkość i ładowność zamówionych statków pozwalają na odbiór ładunków z niemal wszystkich terminali skraplających i regazyfikacyjnych na świecie. Ma to duże znaczenie dla zwiększania potencjału zaangażowania Grupy ORLEN w międzynarodowy handel gazem skroplonym.

Gazowiec nosi nazwę Grażyna Gęsicka, aby upamiętnić polską polityk, która zginęła w katastrofie smoleńskiej 10 kwietnia 2010 r. Była socjologiem, doktorem nauk humanistycznych, autorką rozprawy doktorskiej „Związki zawodowe w systemach społecznych wysoko rozwiniętych krajów kapitalistycznych na przykładzie Francji i Wielkiej Brytanii”. Działaczka NSZZ „Solidarność” Regionu Mazowsze oraz struktur podziemia Związku po 13 grudnia 1981 r. inwigilowana przez Służbę Bezpieczeństwa. Po 1989 r. m.in. koordynator naukowy Ośrodka Badań Związkowych NSZZ „Solidarność”. Autorka ekspertyz dla Komisji Europejskiej, Banku Światowego, rządu, Sejmu RP, władz lokalnych i regionalnych. Głęboko przekonana do zasad katolickiej nauki społecznej i subsydiarności w gospodarce jako podstaw systematycznego rozwoju. Pełniła wiele funkcji politycznych związanych z gospodarką, była ministrem rozwoju regionalnego w rządach PiS w latach 2005–2007. W Sejmie VI kadencji przewodnicząca Klubu Parlamentarnego Prawa i Sprawiedliwości. Typowana na premiera po wygranych wyborach PiS.

Artykuł powstał we współpracy z ORLEN SA.