Uroczystości były okazją do rozważań nad nieugiętą postawą abpa wobec władz komunistycznych. Wspominano jego odważne wystąpienia przeciwko zakłamaniu systemu i ateizacji społeczeństwa oraz wsparcie, jakiego udzielał przedstawicielom opozycji demokratycznej, działaczom NSZZ „Solidarność”.

Przeciwstawiał kłamstwu prawdę

W parafii Matki Bożej Królowej w Ustrzykach Dolnych odbyła się uroczysta Msza Święta pod przewodnictwem bpa Stanisława Jamrozka, bpa pomocniczego archidiecezji przemyskiej, który w homilii podkreślał wyjątkową postawę abpa Tokarczuka – obrońcy i niezłomnego głosiciela prawdy.

– Tej Arcybiskup uczył, często przypominał, żeby te kłamstwa, które były często głoszone w czasach totalitaryzmu, żeby one były demaskowane w świetle prawdy – prawdy, która przynosi Jezus Chrystus, którą odczytujemy z Pisma Świętego. Często przypominał, że dzieło tworzone bez Pana Boga, jest dziełem na glinianych nogach, które prędzej czy później się rozpadnie. Nie dowierzaliśmy, kiedy mówił, że upadnie komunizm, że upadną systemy totalitarne, a jednak miał rację

– przyznawał bp Jamrozek.

Wspominał również abp. Tokarczuka jako niezwykle odważnego duchownego, który nie bał się sprzeciwiać aparatowi komunistycznemu:

– Gdy został wezwany na posterunek milicji, kiedy jeden z urzędników zaczął na niego krzyczeć. On mówi wtedy: ja też zacząłem na niego krzyczeć i zobaczyłem, że on zbladł. Pomyślałem, że mam Kogoś za sobą – Kogoś ważniejszego – uczył tej odwagi – stawiania czoła wyzwaniom, które spotykają człowieka.

Po Mszy Świętej odbyło się odsłonięcie pomnika abp. Ignacego Tokarczuka. Uroczystość ta była inicjatywą Stowarzyszenia Ośrodka Myśli Prymasa Stefana Kardynała Wyszyńskiego w Komańczy oraz parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Ustrzykach Dolnych.

W uroczystościach wziął udział Przewodniczący Regionu Rzeszowskiego NSZZ „Solidarność” Roman Jakim oraz m.in.: Poseł na Sejm RP A. Śnieżek, W. Ortyl Marszałek WP oraz W. Buczak.

Abp Ignacy Tokarczuk urodził się 1 lutego 1918 w Łubiankach Wyższych na Ukrainie. W 1942 roku wyświecony na kapłana we Lwowie. W czasie wojny niósł pomoc Żydom, a jako Polak i katolicki kapłan był zaciekle zwalczany przez UPA, która wydała na niego wyrok śmierci. Cudem uratował się z ludobójstwa zgotowanego przez UPA.

W Polsce był wieloletnim ordynariuszem diecezji przemyskiej (1965–1993) i zasłynął jako inicjator rozwoju budownictwa sakralnego i powiększenia sieci parafialnej w diecezji. Przez jego nieugiętą postawę wobec władzy komunistycznej został nazwany Biskupem Niezłomnym.