Naprawdę jesteśmy już zmęczeni. Wojowaniem, biciem się o prawo do bycia, walką o oddech. Czasami scenografia naszej wspólnej rzeczywistości przypomina jedno wielkie gruzowisko. W tym wyschniętym, szaroburym pejzażu zapadamy się w siebie, w chłód, w nieprzytulność, gdzie człowiek człowiekowi wilkiem, sąsiad sąsiadowi wrogiem i konkurentem, i w końcu sami schniemy aż do kości. Najpierw martwi za życia, potem stos czaszek, w końcu rozwiany po pustkowiach pył ziemi, z którego u zarania dziejów powstaliśmy. Tyle dzieje się samo z siebie, z sposobu rozumowania dotkniętego wewnętrznym złamaniem świata.

Na tym bezdrożu pojawił się razu pewnego Ktoś, kto przyniósł ze sobą bezcenny dar - logikę nieba. Łączenie zamiast podziału, pokój zamiast wojny, błogosławieństwo w miejsce przekleństwa, miłość zamiast obojętności. Pod Jego stopami ziemia zaczynała kwitnąć. Pod wpływem Jego słów i czynów ludzie zaczęli się budzić z głębokiego snu śmierci. Konsekwentne kochanie przebudziło nie tylko żyjących, ale w końcu także umarłych w szeolu. Przyniósł On bowiem nie tylko odmienny schemat funkcjonowania, ale odkrył przed światem tajemnicę jego własnej przynależności do niebiańskiego porządku. 

Nie wiem jak to działa, ale na stan wyschnięcia mniej lub raczej rzadziej pomagają prośby, a bardziej stan zapatrzenia w Boga. Rzecz jasna nie ma nic złego w modlitwie prośby, tyle tylko że zachwyt jakoś bardziej „działa”, bardziej przyobleka kości w mięśnie i skórę, ponieważ to Bóg jest samym źródłem życia i to przebywanie w takiej zapatrzonej w Niego rzeczywistości przeobraża i nas i otoczenie. A jest w „co” się wpatrywać. Bo co to za "zjawisko" nazywane na ziemi Jezusem z Nazaretu? Zmartwychwstałym. Jaśniejące i nieuchwytne jak poranna mgła, ale do bólu konkretne i bliskie. Nienawiść może chcieć je zabić, zmiażdżyć, zetrzeć na proch, ale po chwili wstanie jeszcze piękniejsze, mocniejsze, bardziej kochające.

Może więc dziś, dotknięci radością własnego ocalenia przez Boga, skupmy się raczej na Nim niż na sobie, a Jego miłość wypełni nas. Bo cała Jego Pascha jest aktem tej miłości do ciebie. Krzyż i odsunięty grobowy kamień. Gwoździe i ozdrowieńcze dla świata ślady męki na dłoniach oraz stopach. Pośmiertny całun i materiał złożony w pustym grobie. Miłość Chrystusa umywającego, konającego i powstałego. Zahartowana w odwiecznym ogniu, nieśmiertelna, na zawsze.

Zależność między krzyżem a powstaniem z martwych, to nie biegunowe przeciwstawienie porażki i triumfu, nie antagonizm typu: „najpierw oni mnie, teraz ja ich”, to jedna kierowana miłością i złożona z kolejnych kroków droga. Zmartwychwstanie nie dezaktualizuje krzyża - nie odhacza go na to-do liście, jako zadania zaliczonego i wrzuconego w kartotekę - ono go podnosi, rozświetla jako wyznanie dozgonnej miłości. Za każdym razem, gdy się krzyż zobaczy, to jakby w uchu usłyszeć szept: kocham cię nad życie. Nosić na szyi krzyżyk znaczy ogłaszać światu, ktoś tak mnie kochał, ktoś tak mnie KOCHA. Stawać w obliczu Zmartwychwstałego, to przyjmować Jego zapewnienie, że nie musisz się bać, gdyż nie po to to wszystko zrobił, by teraz cię porzucić, że jeśli tylko będziesz chcieć, to niebo jest dla ciebie otwarte. A niebo to On.