Obecnie najbardziej dramatyczna jest sytuacja załogi Comau Poland Sp. z o.o. postawionej przez jedynego właściciela (Comau S.p.A. będącą częścią Grupy FCA) 10 stycznia 2018 r. w stan likwidacji. Rozpoczęła się tam procedura zwolnień grupowych, całej 150-osobowej załogi, w tym wielu doświadczonych specjalistów z zakresu robotyki i automatyki przemysłowej.

Równocześnie systematycznie zmniejszany jest poziom zatrudnienia w tyskim zakładzie FCA Poland, gdzie od 2010 roku liczba pracowników spadła z 6,3 tys. do niespełna 2,7 tys. zatrudnionych. Oznacza to, że choć FCA Poland utrzymuje najwyższe (potwierdzone certyfikatami WCM) standardy jakości oraz najwyższą wśród europejskich zakładów FCA wydajność i efektywność pracy, to w ciągu tych siedmiu lat zlikwidowano tam blisko trzy piąte miejsc pracy i jedną zmianę produkcyjną. Jednocześnie nie została uruchomiona produkcja żadnego nowego modelu samochodu, natomiast zaprzestano produkcji Pandy Classic oraz Forda Ka.

To właśnie brak nowych modeli – zarówno aut, jak i silników – a tym samym perspektyw produkcyjnych stwarza poważne zagrożenia dla stabilności miejsc pracy w polskich spółkach Grupy FCA, a zarazem dla przyszłości pracowników tych zakładów. Obiektywnie oceniając powyższe pomijanie naszych zakładów w polityce modelowej FCA stwarza także zagrożenia dla przyszłości branży motoryzacyjnej w Polsce.

Podkreślenia wymaga ponadto, że mimo stale zwiększanego obciążania pracą załogi FCA Poland i jej wydajności od lat praktycznie zamrożone są stawki płac zasadniczych w tym zakładzie. Od 2011 roku tylko raz (w połowie 2015 r.) miała miejsce w FCA Poland zbiorowa podwyżka wynagrodzeń podstawowych i to w wysokości średnio „aż” 110 zł miesięcznie. Dla porównania wystarczy dodać, że w tym samym czasie ustawowe wynagrodzenie minimalne wzrosło w naszym kraju o 714 zł miesięcznie i obecnie stawki wielu pracowników FCA Poland – mających nierzadko wieloletnie doświadczenie zawodowe – oscylują w okolicach płacy minimalnej…

Warto w tym miejscu zauważyć, że w sytuacji działających w strefie ekonomicznej i korzystających ze zwolnień podatkowych polskich spółek Grupy FCA podatek od płac (PIT) stanowi zasadniczy wkład tych zakładów do budżetu naszego kraju.

Tak drastyczne zaniżanie wynagrodzeń pracowniczych związane jest z trwającym od lat w spółkach Grupy FCA uporczywym odmawianiem przez pracodawców prowadzenia negocjacji płacowych, ignorując wszystkie wnioski związków zawodowych – zarówno płacowych, jak też np. dostosowania (powiększenia) stanu zatrudnienia do obowiązujących norm technologicznych – oraz żądania zgłaszane w trybie sporu zbiorowego. Powyższe działania noszą wszelkie znamiona zmowy pracodawców, mającej na celu maksymalizację zysków międzynarodowych korporacji kosztem wynagrodzeń polskich pracowników oraz jednocześnie w oczywisty sposób stanowią naruszenie norm konstytucyjnych, gwarantujących prawo do rokowań w celu rozwiązania sporów zbiorowych (art. 59 ust. 2 Konstytucji RP) oraz stanowiących, iż podstawą ustroju gospodarczego naszego kraju jest społeczna gospodarka rynkowa oparta m.in. na dialogu i współpracy partnerów społecznych (art. 20 Konstytucji RP).

Nie ulega przy tym wątpliwości, że są to działania w najwyższym stopniu szkodliwe społecznie i gospodarczo. Sensem istnienie specjalnych stref gospodarczych powinno być bowiem nie maksymalizowanie obcych zysków, ale tworzenie warunków do szybszego rozwoju polskiej gospodarki, oraz zapewnienia polskim pracownikom stabilnego zatrudnienia oraz sprawiedliwych, godnych wynagrodzeń.

Jednocześnie to właśnie z braku – na skutek działań pracodawców – możliwości wypracowywania optymalnych rozwiązań przy negocjacyjnym stole, pracownicy FCA Poland oraz pozostałych spółek Grupy FCA zmuszeni są protestować na ulicy…

Aby szerzej przedstawić zarówno sygnalizowane powyżej przykłady oraz zagrożenia, jak również omówić pozostałe bolączki i problemy dotykające pracowników polskich spółek Grupy FCA zwracamy się do Pana Premiera z prośbą o spotkanie  z przedstawicielami Międzyzakładowej Organizacji Związkowej NSZZ „Solidarność” FCA Poland S.A. w Tychach – w miejscu i czasie przez Pana wskazanym – by w drodze dialogu rozważyć rozwiązania, które zapewniłyby pracownikom stabilne zatrudnienie, godne wynagrodzenie oraz egzekwowane przez państwo ich gwarantowanych ustawowo praw.”