Wracając do pożarów amazońskich trzeba odwołać się do informacji, kolportowanych przez lewicowe media na Zachodzie, aby rzetelnie ocenić skalę problemu. Otóż brytyjski centrolewicowy Guardian, nieco uspokaja rozemocjonowanych bojowników o ochronę klimatu, pisząc, że pożary Amazonii, jakkolwiek nie są sprawą, którą należałoby lekceważyć nie spowodują niedoboru tlenu na świecie. Paradoksalnie, rośliny które zostaną posadzone na miejsce trzebionych lasów wyprodukują go w przyszłości więcej. Dziennikarze podają też, powołując się na uznane autorytety w tej dziedzinie, że w tym roku, w efekcie pożarów obszar puszczy zmniejszy się o ok. 10 tys. km², czyli ok. milion hektarów. I będzie to pierwszy tak wielki od dziesięciu lat ubytek obszaru zajmowanego przez amazońskie lasy.

Wróćmy teraz do Helsinek, gdzie w ubiegłym tygodniu przebywał Władimir Putin. Prezydent Finlandii Sauli Niinistö, nie wykorzystał tej sposobności, aby wyrazić zaniepokojenie faktem, że jeszcze całkiem niedawno na Syberii paliło się według różnych szacunków od 4,6 do 6 mln hektarów lasów. Tam również w sporej części za pożary odpowiadają ludzie a na dodatek trwa na skalę dotąd niespotykaną wyrąb tajgi, bo drewno eksportowane jest do Chin. Dla przypomnienia, Pekin już kilkanaście lat temu zabronił wycinania chińskich lasów i teraz w Państwie Środka notuje się spory niedobór tarcicy. Jak łatwo obliczyć syberyjskie pożary objęły obszar co najmniej 5 razy większy niźli ma to miejsce w Brazylii. Ale z Helsinek nie słyszymy wezwań do nałożenia restrykcji wobec Rosji. A znalazły by się i inne powody, nie patrząc w ogóle na kwestie natury politycznej. Putin zresztą powtórzył w Helsinkach pytającym go o to dziennikarzom, że siły porządkowe słusznie zrobiły rozganiając w Moskwie pokojowych demonstrantów, a jeśli państwom Zachodu nie podoba się postępowanie Rosji, to ta może w każdej chwili opuścić Radę Europy. Tylko, że, jak dodał, pozbawi to obywateli Federacji Rosyjskiej prawa zwracania się do europejskiego wymiaru sprawiedliwości ze skargami. Czyli sprawa prosta, to państwa Zachodu winny troszczyć się o to aby Rosjanie mogli być sprawiedliwie osądzani. Ta chwila szczerości w wykonaniu Władimira Władimirowicza w Helsinkach jest o tyle znamienna, że to właśnie dyplomacja Finlandii, wespół z francuską, utorowały Moskwie drogę powrotu do Zgromadzenia Plenarnego Rady Europy.

Ale wracając do spraw ekologicznych, o które przecież tak troszczą się władze Finlandii, warto zwrócić uwagę na raport, który został właśnie opublikowany, dotyczący największych emitentów dwutlenku siarki SO₂. Otóż na podstawie zdjęć satelitarnych ponad 500 głównych światowych emitentów sporządzono ich ranking. Okazuje się, że największym emitentem na świecie jest Norylski Nikiel, koncern kontrolowany przez oligarchę Dieripaskę, skądinąd przyjaciela Putina. W ubiegłym roku wypuścił on do atmosfery 1,9 mln ton dwutlenku siarki. Jego prowadzenie w tym rankingu wydaje się niezagrożone, bo drugi na tej liście, południowoafrykański Kriel może „poszczycić” się rezultatem na poziomie 714 tys. ton. Ale te informacje, podobnie jak pożary na Syberii nie niepokoją socjaldemokratycznego rządu Finlandii. Podobnie jak kwestia niedawnego wybuchu pocisku nuklearnego na poligonie w Siewierodwińsku oraz pokrętne wyjaśnienia rosyjskich władz w tej sprawie. Nawet to, że rosyjscy lekarze z Archangielska, którzy pojechali ratować rannych nie zostali poinformowaniu o promieniowaniu i w efekcie sami znaleźli się w szpitalu. To też nie niepokoi szczególnie silnie premiera i prezydenta Finlandii.

Są za to sprawy, która wzbudziły niepokój Sauli Niinistö, a wcześniej premiera, w Helsinkach. Prezydent Finlandii zaniepokojony jest przynajmniej w takim samym stopniu jak Putin, amerykańskimi próbami z pociskami Tomahawk wypuszczonymi z naziemnych wyrzutni, a premier Lintilä, martwi się stanem praworządności w Polsce. W Helsinkach, znany ze swego pokojowego usposobienia prezydent Rosji, oświadczył, że jego zdaniem Amerykanie zainstalują rakiety w Polsce i w Rumunii, też skądinąd mającej zdaniem europejskiej lewicy problemy z praworządnością, a fiński prezydent wtórował mu apelując do świata o rozpoczęcie rozmów rozbrojeniowych. W rosyjskich mediach już pojawiają się pełne pogróżek artykuły o „symetrycznej odpowiedzi” na amerykańskie próby, zapowiedział ją zresztą Putin, potwierdził to rzecznik Kremla Pieskow. Wspomina sią o modernizacji stacjonujących w Kaliningradzie rakiet Iskander, tak aby mając większy zasięg były w stanie osiągnąć każdy punkt w Europie. Inne analizowane możliwości to budowa ruchomych, samochodowych platform dla rakiet Kaliber, do tej pory montowanych na okrętach i samolotach.

Oczywiście, to co piszę nie oznacza, że każda wzmianka o ochronie klimatu na ziemi, kwestiach ekologicznych czy problemach związanych z rozbrojeniem jest zasłoną dymną dla piętrowych gier politycznych. O tym, że tak nie jest, a przynajmniej być nie musi przekonać się można obserwując politykę sąsiadująca z Finlandią Norwegii. Jej minister spraw zagranicznych Ine Marie Eriksen Søreide powiedziała właśnie gazecie Izwiestia, że jej kraj nie przyłączy się do rozwoju tzw. północnej drogi morskiej przez wzgląd na istotne zagrożenia dla ekologicznej sytuacji Arktyki, jakie mogłyby powodować istotny wzrost żeglugi na Dalekiej Północy. Norwegowie zapowiedzieli też rozbudowę swej obecności na Spitsbergenie. Tylko, że Oslo, odmiennie od Helsinek może pozwolić sobie na tego rodzaju politykę. Nie tylko dlatego, iż odmiennie niźli Finlandia jest członkiem NATO, ale przede wszystkim z tego powodu, że nie ma specjalnych aspiracji aby zarabiać na handlu z Federacją Rosyjską. Gospodarka Finlandii przez lata zarabiała na tym, że kraj postrzegany był przez Moskwę jako „przyjazny”. I to jest, jak się wydaje, główny powód jednostronnego widzenia problemów ochrony środowiska przez Helsinki.

Marek Budzisz