Ostatnio jednak przyjaciółka przysłała mi artykuł w "Tygodniku Powszechnym" szydzący z egzorcystów ostrzegających przed Halloweenem i cóż... tekst typowy dla tego medium - argumentów konkretnych brak, jest za to soczysty atak na „kato-lęki” i generalnie sporo okrasy w postaci łechtania własnej oświeconej wspaniałości, szczególnie jasno błyszczącej w zestawieniu z ciemnotą polskiego katolicyzmu. Może by mnie to szczególnie nie obeszło, tekstów takich bowiem przeczytałam już sporo, gdyby nie to, że jako zwolennika swoich poglądów autor, Piotr Sikora, przywołuje św. Pawła z Tarsu, którego chrześcijaństwo w polskim - bojaźliwym duchowo wydaniu, miałoby rzekomo bardzo smucić. Sam autor był ongiś moim i mojej przyjaciółki wykładowcą i wówczas człowiekiem może i nieco modernizującym, ale rozsądnym.
 

Na podstawie całego hejtu i stosu kpin, jakie zostały wylane w tym roku na ostrzegających przed Halloweenem pragnę powiedzieć, że po pierwsze - nikt, włącznie z papieżami, ostrzegając przed tym wydarzeniem nie mówi, że dziecko może opętać dynia, chodzi o stopniowe otwieranie się dzieci na rzeczywistość, która prowadzi do zła, więc proszę nie spłycać. Po drugie, każdy z nas, im bardziej wrażliwy, tym silniej odczuwa w sobie pewną sferę zainteresowania, jakiegoś pociągu do tajemnicy. Myślę, że jest to ślad dotknięcia przez Boga, tęsknota za Nim, za tym co niedostępne naszemu rozumowi, zasłonięte welonem. Jeśli wyrastamy w zdrowej atmosferze, pełnej zaufania i dobrych drogowskazów, to to pragnienie będzie nas prowadziło coraz bliżej Boga, będziemy siadać przed Jezusem Eucharystycznym i pytać: Jaki Jesteś? Jaka ma być ta moja droga, która czasem wiedzie przecież przez „ciemną dolinę”? Co jest za tym welonem? Etc. Jednak kiedy Boga nie znamy wcale albo jest On dla nas kimś bardzo odległym, z kim nie idziemy ręka w rękę, to nasze duchowe pragnienia zbliżania się do tajemnicy zaczną nas kierować na manowce i kiedy na końcu odchylimy zasłonę, za którą ma być to coś, za czym goniliśmy na oślep, może się okazać, że staniemy twarzą w twarz z kimś, z kim nigdy nie mielibyśmy ochoty się spotkać i oby wtedy nie było za późno na powrót ani na wołanie o ratunek.

To nie jest straszenie, to po prostu rozsądek i troska, nie oznakowuje się urwiska po to, by straszyć.
Halloween to zdecydowanie nie jedyne, ale jedno z wielu pól, które mogą stać się tym pierwszym krokiem w głąb lasu, który nie prowadzi w dobrym kierunku, szczególnie u dzieci i młodzieży, w których pragnienie przygód i naturalny, zdrowy pociąg do baśni są jeszcze bardzo żywe.
 

Jestem jak najdalsza od paranoicznego wyszukiwania zagrożeń duchowych we wszystkim, co się rusza, głównie z tego powodu, że to nas najzwyczajniej odciąga od patrzenia na Chrystusa poprzez skupianie się ciągle na tym, który starcie z Bogiem już dawno temu przegrał z kretesem, ale proszę mi powiedzieć, po co pakować rękę między drzwi i angażować się w sprawy, o których z góry wiadomo, że nie służą niczemu dobremu, jeśli nie ma po temu najmniejszego powodu?


#REKLAMA_POZIOMA#