„Żaden sąd lub organ ani razu nie potwierdził fałszywych oskarżeń, jakoby Samorządowa Karta Praw Rodzin miała charakter dyskryminujący. Skoro nie dyskryminuje, to nie blokuje także wsparcia finansowego ze strony UE” – podkreśla apl. adw. Nikodem Bernaciak, analityk Ordo Iuris.

23 czerwca Kampania Przeciw Homofobii opublikowała na swojej stronie internetowej informację, że: „w środę 22 czerwca poznaliśmy treść ostatecznego brzmienia Umowy Partnerstwa wynegocjowanej przez Komisję Europejską i polski rząd. W Umowie znalazł się zapis zakazujący finansowania samorządów, które przyjęły tzw. uchwały anty-LGBT lub Samorządowe Karty Praw Rodzin”. Tego samego dnia tę samą fałszywą informację podały dalej media takie jak „Rzeczpospolita”, „Gazeta Wyborcza”, „Krytyka Polityczna” , „naTemat.pl”, „OKO.press” czy  „Portal Samorządowy”.

W rzeczywistości pełna treść Umowy Partnerstwa dla realizacji Polityki Spójności 2021-2027 w Polsce nie jest jeszcze znana. W jej ujawnionym fragmencie znalazł się jedynie przepis, zgodnie z którym „wsparcie polityki spójności będzie udzielane wyłącznie projektom i beneficjentom, którzy przestrzegają przepisów antydyskryminacyjnych, o których mowa w art. 9 ust. 3 Rozporządzenia PE i Rady nr 2021/1060. W przypadku, gdy beneficjentem jest jednostka samorządu terytorialnego (lub podmiot przez nią kontrolowany lub od niej zależny), która podjęła jakiekolwiek działania dyskryminujące, sprzeczne z zasadami, o których mowa w art. 9 ust. 3 rozporządzenia nr 2021/1060, wsparcie w ramach polityki spójności nie może być udzielone”. Wspomniany art. 9 ust. 3 rozporządzenia głosi zaś jedynie, że „państwa członkowskie i Komisja podejmują odpowiednie kroki w celu zapobiegania wszelkiej dyskryminacji ze względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną podczas przygotowywania, wdrażania, monitorowania, sprawozdawczości i ewaluacji programów. W procesie przygotowywania i wdrażania programów należy w szczególności wziąć pod uwagę zapewnienie dostępności dla osób z niepełnosprawnościami”.

Ani w umowie, ani w rozporządzeniu nie ma najmniejszej wzmianki ani o deklaracjach sprzeciwu wobec „ideologii LGBT”, przygotowanych bez udziału Ordo Iuris, jak również o Samorządowej Karcie Praw Rodzin, stworzonej z pomocą Ordo Iuris. W przypadku pierwszego rodzaju uchwał, pierwsze prawomocne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego mają zapaść dopiero 28 czerwca, natomiast, w odróżnieniu od nich, Samorządowa Karta Praw Rodzin nigdy nie została skutecznie zaskarżona do jakiegokolwiek sądu ani organu. Zatem nigdy nie stwierdzono, jakoby miała ona charakter dyskryminujący. Jest wprost przeciwnie – dzięki przyjęciu SKPR w miejsce obowiązującej uprzednio uchwały wyrażającej negatywny stosunek do postulatów ruchu LGBT, miasto Wilamowice zachowało 7 mln zł dofinansowania z Funduszy Norweskich. Inne polskie samorządy również mogłyby pójść tą drogą, aby zachować zarówno prorodzinną uchwałę, jak i zagraniczne finansowanie.

Tymczasem Instytut Ordo Iuris żąda sprostowania od mediów, które przekazały fałszywą informację, myląc SKPR z deklaracjami sprzeciwu wobec „ideologii LGBT”, które zostały przygotowane bez udziału ani poparcia ze strony Instytutu. W rzeczywistości są to dwie zupełnie różne uchwały, a odrębność SKPR i deklaracji jest podkreślana nawet przez część aktywistów ruchu LGBT.