Pochodzę z Podlasia, z zagłębia disco-polo. Kiedy miałem lat naście, właśnie zaczynało w okolicznych remizach i dyskotekach święcić triumfy. Ja wtedy punkowałem i sam wyśmiewałem się z kolegów w tureckich swetrach, mokasynach i białych skarpetach. A z kuzynem, który był wielkim fanem disco-polo, nawet się z tego powodu ciągaliśmy się za łby. Tyle, że od wielu lat jestem dorosły i przyszło mi do głowy, że skoro disco-polo lubią tak różni ludzie, co więcej disco-polo odniosło ogromny komercyjny sukces, to niezależnie od tego czy je lubię czy nie, czas najwyższy żebym nie oceniał ludzi na podstawie tego, jakiej muzyki słuchają. Dlaczego? Bo to szczeniactwo. Budowanie poczucia własnej wartości na poniżaniu innych.

Piotr Bałtroczyk, wilka gwiazda, moim zdaniem dawno przebrzmiała, ale kto inny ma prawo posiadać w tej sprawie inną opinię, jakieś trzy miesiące temu, w sposób absolutnie chamski, nazwał z imienia i nazwiska kilka posłanek Prawa i Sprawiedliwości oraz Prezes Trybunału Konstytucyjnego „brzydkimi stworami”. Jeśli dobrze pamiętam, nigdy za to nie przeprosił. I ten sam Bałtroczyk, który wtedy zachował się w sposób tak „dorosły”, po pewnej przerwie, podczas której jakby nieco zmniejszył swoją aktywność, usiłuje wystąpić w roli arbitra elegancji i protekcjonalnie poucza Tomasza Kammela (który ani mi bratem, ani swatem), że ten ośmielił się poprowadzić galę disco-polo. To ja bardzo przepraszam, ale więcej mam szacunku do kogoś, kto prowadzi galę disco-polo, niż do kogoś, kto zachowuje się jak Bałtroczyk, przypisując sobie równocześnie rolę eksperta w zakresie dobrego smaku.

Jeśli chodzi o dobry smak, to mój prostacki podlaski podpowiada mi, że zachowanie Piotra Bałtroczyka kłóci mi się z jego scenicznym wizerunkiem człowieka sympatycznego, życzliwie do ludzi nastawionego optymisty. Więcej, słusznie czy nie, wyczuwam w tym sporo jakiegoś jadu, negatywnych emocji i poczucia wyższości wobec oddających się niskiej, według Bałtroczyka, rozrywce, Polaczków. I tu powstaje pytanie, czy wynika to bardziej z przychodzącego z wiekiem (nie jest ode mnie taki znów bardzo starszy, więc sobie pozwolę) zgorzknienia, czy raczej z niedojrzałości, którą wytyka innym?

Bo jeśli to drugie, to skorzystam z okazji, żeby go zapytać: Ty masz jakąś granicę, chłopaku?

Cezary Krysztopa