Po przyjęciu przez Sejm RP nowelizacji ustawy o IPN pozwalającej na obronę dobrego imienia Polski rozpętała się burza. Sypnęły się protesty z Izraela, także ze strony wpływowych ośrodków społeczności żydowskiej w USA. Cierpkie uwagi usłyszeliśmy ze strony Departamentu Stanu USA. Pojawiły się obawy, że w następstwie przyjętej w Polsce regulacji prawnej Amerykanie zawieszą kontakty z polskimi władzami i nawet pojawiły się panikarskie głosy, że USA zerwą współpracę w sferze wojskowej, że wycofają z Polski swoje wojsko.  Opozycja sypnęła gradem wymówek i oskarżeń w rząd wytykając jakieś niedokładności w przyjętej nowelizacji i stając po stronie tych, którzy zaatakowali Polskę.
 
Zastanawia co spowodowało to zamieszanie. Przyjmowaliśmy dotąd, jak się okazało fałszywe założenie, że opinia o Polsce w świecie jest na ogół tożsama z prawdą historyczną i jeśli pojawiają się opowieści o polskich obozach śmierci, o Polakach, którzy byli pomocnikami Hitlera w procederze mordowania Żydów, to traktowaliśmy jako incydenty wynikające z braku wiedzy o naszej historii, lub z wrogości wobec Polski, ale byliśmy przekonani, że nie mają one znaczenia z punktu widzenia naszych relacji ze Stanami Zjednoczonymi, czy z Izraelem. Wydawało się Polakom, że w USA i Izraelu elity, ośrodki decyzyjne znają prawdę o roli Polski w latach II wojny światowej, która jako jedyna nie zhańbiła się kolaboracją z Hitlerem. Państwo polskie jako pierwsze zaatakowane przez Niemcy stawiło opór i Polacy walczyli do końca wojny. Szczyciliśmy się, że tak wielu Polaków mimo grożącej im ze strony Niemców kary śmierci  pomagało Żydom. Podkreślaliśmy że Polska podziemna karała śmiercią każdego Polaka, który zhańbił się udziałem w prześladowaniach Żydów. Dlatego też tak bardzo irytowały Polaków fałszywe oskarżenia o kolaborację z hitlerowcami, zwłaszcza, gdy pojawiały się one w mediach niemieckich. Kiedy więc Polska postanowiła na drodze ustawowej, tak jak wcześniej robiły to inne kraje, bronić swojego dobrego imienia, ścigać winnych pomawiania Polaków m.in. o zbrodnie na narodzie żydowskim okazało się, że po stronie izraelskiej oraz wśród wpływowych kręgów w USA opinia o Polsce nie jest taka, jak sobie wyobrażaliśmy.  

Trzeba to wszystko prostować, chociaż wiadomo, że to będzie proces trudny, ale z drugiej strony nie wolno tego zaniechać bowiem inaczej fałszywy obraz Polski pozostanie i będziemy zapisani w historii świata, jako wspólnicy Hitlera, chociaż Polacy byli przecież ofiarami Niemców.

Na stronach społecznościowych portali można znaleźć fotografię z Auschwitz nastoletniej więźniarki Czesławy Kwoki. Młodziutka Polka, katoliczka, była jedną z ofiar niemieckich akcji wysiedleńczych i pacyfikacyjnych przeprowadzonych na Zamojszczyźnie w Generalnym Gubernatorstwie, w okresie od listopada 1942 do sierpnia 1943, w ramach Generalnego Planu Wschodniego. Była jednym z Dzieci Zamojszczyzny skierowanych przez Niemców do obozów koncentracyjnych. 13 grudnia 1942 roku trafiła do obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau razem z matką, Katarzyną Kwoką. Została zabita zastrzykiem fenolu 12 marca 1943 roku.

Zwłaszcza przez pamięć o takim cierpieniu i ofierze musimy dziś walczyć o prawdę.