Remigiusz Okraska: Cenzura po czesku

Wiele razy widzieliśmy podwójne standardy tych środowisk.

Wolność słowa – tak, oczywiście. Chyba że treści nie podobają się „demokracie”. Wtedy paragrafy, pomysły cenzurowania internetu i „walka z dezinformacją”. 

Albo demokracja. Święta i świetna sprawa. Chyba że w wyborach zyskują „populiści”. Wtedy ludzie zagłosowali „nieodpowiedzialnie”. Zostali „omamieni” lub „przekupieni”.

Albo frekwencja. Gdy może wygrać PiS, to „zabierz babci dowód”. Gdy liberalna elita chce pokonać PiS, to organizuje „kampanie profrekwencyjne”. Gdy wkurzeni ludzie chcą – jak w Krakowie – odwołać PO-wskiego prezydenta miasta, to wtedy jest kampania antyfrekwencyjna.

I tak dalej. Tylko ludzie o intelekcie rozwielitki mogą się na to nabrać lub rzetelnie, a nie cynicznie, bronić takich praktyk. Przytomny człowiek głośno śmieje się z tej ściemy.

Czytaj również

AgoraEU. Groźna unijna pułapka na media i wolność słowa

45-lecie „TS”: "Ja, Cenzor" - wywiad z pracownikiem cenzury

Czy jest szansa na nietoksycznych liberałów?

Rafał Woś: Liberałowie chcą wysokiego bezrobocia

PE domaga się cenzury, ochrony aborcji i koordynacji działań w ściąganiu migrantów na ląd

Krótki przewodnik po gatunkach libków w Polsce

Teraz będą znikać teksty

U większego z naszych południowych sąsiadów „demokraci” poszli dalej. I to już nie jest śmieszne. Jest groźne. Niedawne wybory w Czechach wygrali „populiści”. Od razu do boju ruszyło „społeczeństwo obywatelskie”. Zanim rząd zaczął na dobre rządzić, internet i ulice zalała histeria i protesty z dowolnego powodu. Co tam decyzja wyborców, skoro „aktywiści” są przeciw. 

Na największym czeskim portalu – Seznam.cz – zdarzył się jednak wypadek przy pracy. Portal jest liberalny, bije w „populistów” jak w bęben. Ale w lutym opublikował tekst o prawdziwym obliczu czołowej organizacji „obywatelskiej” – Milion Chvilek. Jego autorką była Martina Forn, dziennikarka z mainstreamu, żadna „populistka” czy osoba „skrajna”. Opisała, że za rzekomym obywatelskim i oddolnym charakterem organizacji kryją się działania hojnie wspierane przez milionerów. Że na pokaz są datki od obywateli, ale na inne konta wpływa forsa od bogaczy. Że idzie ona na specjalistów od propagandy. Że całość jest machiną wspierania liberałów. 

Znamy to także z Polski. Obrodziło tym za rządów PiS: „media obywatelskie”, „aktywizmy”, „kampanie” itp. Zawsze z grubą forsą. 

Martina Forn swój odważny tekst podsumowała tak:

„Metody stosowane przez Milion Chvilek są głęboko antydemokratyczne. Demokracja przedstawicielska opiera się na wyborach i procedurach konstytucyjnych, a nie na dyktacie ulicy kontrolowanej przez agencję PR. Próba ustalenia obsady ministerstw poprzez naciski uliczne jest formą miękkiego zamachu stanu”.

Sama prawda. Tylko że ta prawda… już nie istnieje. Tekst pani Forn po prostu zniknął. Bez wyjaśnień. Nie ma właściwie żadnego śladu po artykule opublikowanym na największym krajowym portalu. Pozostał tylko jeden malutki trop. Tekst skopiował na swoim facebookowym profilu skrajnie prawicowy polityk Tomio Okamura. Jestem antyfanem jego poglądów, ale to nie on usuwa niewygodne teksty. Robią to ci, którzy straszyli, że „populiści” zagrażają wolnościom i swobodom obywatelskim. Robią to metodami opisanymi w dystopii wymyślonej przez George’a Orwella.

Książka „Rok 1984” była ostrzeżeniem. Liberałowie potraktowali ją jak podręcznik.

[Tytuł i sekcja "Co musisz wiedzieć" pochodzą od redakcji]