W czasach młodzieżowej rewolty lat 60. w USA furorę robiło hasło rzucone przez aktywistę Jacka Weinberga. Brzmiało: „Nie ufaj nikomu po trzydziestce” i wyrażało wiarę w to, że tylko młode pokolenie wie, o co chodzi, a stare pierniki są już stracone i nie warto sobie nimi zawracać głowy.

Jedną z przyczyn zapaści demograficznej w Polsce jest strach przed posiadaniem dzieci spowodowany doświadczeniami wielu pokoleń, które żyły w permanentnym kryzysie. Pamięć tę z pokolenia na pokolenie przekazują dziadkowie i babcie. Jednocześnie to im najchętniej powierzylibyśmy swoje dzieci.

Ciągłość międzypokoleniowa to jeden z fundamentów, na których opiera się Solidarność. Związek nie jest wyłącznie strukturą organizacyjną czy historycznym symbolem przemian ustrojowych. Jest przede wszystkim wspólnotą ludzi, doświadczeń i wartości, które przekazywane są z pokolenia na pokolenie niczym sztafeta – wymagająca odpowiedzialności, pamięci i wzajemnego zaufania.

W najnowszym numerze „Tygodnika Solidarność” (03/2026) pochylamy się nad jednym z najważniejszych wyzwań współczesnej Polski – starzeniem się społeczeństwa. Czy potrafimy dostrzec potencjał w jesieni życia? Oprócz tematu numeru w wydaniu znajdziemy m.in. kulisy sukcesu związkowców w MOWI, analizę czeskiego „nie” dla euro oraz recenzję głośnego serialu „Heweliusz”.

Orzeł Biały – dumny symbol państwa, który przetrwał królów, rozbiory i komunizm – dziś znów trafił na stół ekspertów, bo okazuje się, że ma nie taki odcień czerwieni, za mało symetrii w skrzydłach i w ogóle wygląda mało „nowocześnie”.

Przyszły mrozy. „Pani kierowniczko, ja to wszystko rozumie, ja rozumie, że wam jest zimno, ale jak zima, to musi być zimno, tak? Pani kierowniczko, takie jest odwieczne prawo natury” – chciałoby się zacytować pracownika kotłowni z ikonicznego filmu „Miś”. Z drugiej strony trochę strach, bo to, co było „odwiecznym prawem natury” w czasach komun, dziś wywołuje palpitację i „czynników rządowych”, i „czynników ideologicznych”.

W Polsce powszechnie narasta frustracja z powodu pomijania naszego kraju w międzynarodowych rozmowach o przyszłości Ukrainy. Ta nieobecność nie jest jednak wynikiem wrogich knowań Zachodu, lecz konsekwencją realnego układu sił, wewnętrznych sporów oraz świadomej bierności rządu Donalda Tuska.

Z pojmania i przewiezienia do USA Nicolása Madury polski rząd mógł uczynić swój atut. Pokazać Niemcom i Francuzom, że Warszawa pragnie stać się głównym partnerem w Europie mocarstwa zdolnego do tak spektakularnych operacji oraz do błyskawicznej zmiany geopolitycznych układów. Zamiast tego premier kolejny raz ogłasza uległość Berlinowi.

Tradycyjny podział na prowincję i duże miasto już nie istnieje. Rolnicy z małych miejscowości jeżdżą w te same miejsca, co miejska elita. Ludzie z Warszawy tak samo morsują w zimę jak mieszkańcy małych miasteczek i oglądają tego samego Netflixa.

Oto refleksja nad początkiem polskiego ruchu socjalistycznego pod zaborem rosyjskim – jego idealizmem, represjami, którym podlegał, oraz dylematem, czy ówcześni rewolucjoniści mogą być uznani za część polskiej tradycji narodowej.

Polska polityka wchodzi w nowy rok bez większych niespodzianek – za to z tym samym chaosem i personalną mizerią u sterów państwa. Rząd Donalda Tuska ma zajmować się głównie walką z opozycją i ideologicznym przemeblowaniem kraju, zamiast realnym rządzeniem. Symbolem tej sytuacji staje się galeria niekompetentnych ministrów, z rzecznikiem Adamem Szłapką na czele.

- Solidarność nauczyła nas, że prawdziwa siła narodu rodzi się ze wspólnoty. Z przekonania, że Polak Polakowi jest jak brat i że nikt nie zostaje sam wobec niesprawiedliwości, trudności czy codziennych wyzwań. (...) To idea ponadczasowa, którą należy przekazywać z pokolenia na pokolenie - mówi Damian Jonak, w rozmowie z Agnieszką Żurek.

„Polska A Polsce B każe się całować w d…” – głosił jeden z setek wulgarnych komentarzy na wieść o wygranej Platformy Obywatelskiej w wyborach 2007 roku. Praktyka kolejnych lat rządów każe się zastanawiać, czy była to wypowiedź sfrustrowanego rządami „pierwszego PiS-u” internauty, czy stratega, który na lata sformułował rządowy pomysł na funkcjonowanie naszego kraju. Polska prowincjonalna pod rządami liberałów traktowana była i jest po macoszemu.

Zygmunt Bauman, wynoszony przez lewicowe elity do rangi wielkiego myśliciela, w rzeczywistości przez całe życie promował idee podważające państwa narodowe, usprawiedliwiał ideologiczne eksperymenty niszczące Europę, a własną komunistyczną przeszłość zdołał ukryć przed odpowiedzialnością.

Jeżeli sądzicie, że konstytucja gwarantuje równy dostęp obywateli do służby zdrowia, to mam dla Was złą wiadomość. Już nie! Obecnie lekarz – nawet jednoosobowo internista z SOR – może zdecydować o nieleczeniu pacjenta i faktycznym uśmierceniu go. Nie każdego. Na śmierć mogą być skazane osoby chore na choroby przewlekłe, w każdym wieku, ale również np. chorzy na zespół Alzheimera, w depresji psychicznej, karmieni pozajelitowo, chorzy na przewlekłe choroby płuc – na przykład na astmę, nadciśnienie czy pacjenci (również dzieci), którzy wymagają stałej opieki innych osób. Wyrok wydany przez lekarza jest nieodwracalny i na stałe wpisany do ogólnopolskiej bazy danych o pacjencie.

Choć oficjalnie bezrobocie wciąż jest niskie, gdy zajrzymy do województw i powiatów oddalonych od największych aglomeracji, okaże się, że tam już sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Ludzie z dnia na dzień tracą pracę, a szukanie nowej trwa miesiącami. To może być początek kryzysu – mówią eksperci.

Donald Tusk, niczym kameleon, opanował sztukę dostosowywania się do zmieniającej się rzeczywistości. Nawet jeśli często jest to siermiężne i bezczelne, to nie powinno się tego lekceważyć.

Ostatnio w mediach głośno było o sprawie dwunastolatki, która popełniła najgorszą z możliwych zbrodni – odebrała niewinne życie. Zastanawiam się, jak to wygląda w polskim systemie prawnym, czy dziecko w wieku 12 i mniej lat może odpowiadać karnie za swoje czyny, jakie przepisy mają wówczas zastosowanie i co mu grozi w praktyce? Czy rodzice lub opiekunowie ponoszą w takich przypadkach odpowiedzialność? Chciałbym zrozumieć, jakie są realne konsekwencje dla dziecka i rodziny.

Prowincja to ofiara liberalizmu dominującego w III RP oraz systemowego lekceważenia słabszych. A najgorsze prawdopodobnie przed nią. O ile balcerowiczowska „transformacja” uderzyła w cały przemysł, o tyle największymi przegranymi tego procesu były społeczności prowincjonalne. Po pierwsze, likwidowane zakłady często stanowiły jedyne lub główne miejsca pracy w okolicy. Po drugie, rzadko coś powstawało w zamian.

Z małymi miejscowościami jest tak, że się z nich wyjeżdża. Na studia, za pracą, za rozrywką, za pieniędzmi. Utytułowani humanistycy robią na ten temat badania i piszą wielostronicowe raporty tylko po to, by dotrzeć do tych kilku podstawowych powodów opuszczania rodzinnej miejscowości. Sami są zresztą trochę hipokrytami, bo i oni przecież wyjechali. Swoje naukowe hipotezy formułują z uczelni w kilku największych miastach.