Wystarczyła chwila nieobecności Jarosława Kaczyńskiego, by politycy PiS publicznie skoczyli sobie do gardeł. I choć sam spór w tak dużym obozie jest czymś naturalnym, to pozostają pytania o jego cel i konsekwencje. Wyborcy, co pokazują ostatnie sondaże, także mają swoje granice.

Zwolnienia grupowe przetaczają się przez wszystkie branże, łącznie z sektorem IT. Najbardziej gorzkie są jednak zwolnienia w przemyśle, o które Solidarność oskarża unijną politykę klimatyczną. Dla związkowców cięcia pracownicze to ostateczność, a nie najlepszy sposób na ratunek dla firmy.

Drogie Czytelniczki, drodzy Czytelnicy i Przyjaciele „Tygodnika Solidarność”, są takie momenty w życiu człowieka, kiedy warto na chwilę zatrzymać się w biegu codzienności i spojrzeć na drogę, którą przeszło się razem z innymi. Dla mnie takim momentem jest ten tekst. Szczególny także dlatego, że w tym roku „Tygodnik Solidarność” obchodzi swoje 45-lecie. To piękny jubileusz pisma, które od samego początku było czymś więcej niż tylko gazetą: było głosem wolności, ludzi pracy, godności i wspólnoty. I dziś, po tylu latach, widać wyraźnie, że ta tradycja nie jest zamkniętym rozdziałem, lecz zobowiązaniem, by solidarnościowe media dalej się rozwijały i odpowiadały na wyzwania współczesności.

Od marca nowym redaktorem naczelnym "Tygodnika Solidarność" będzie Rafał Woś. Zastąpi on w tej roli Michała Ossowskiego, który kierował redakcją "TS" od 2018 roku.

Tej grupy nie dotyczą masowe zwolnienia – bo to wolny zawód, zawsze obarczony ryzykiem. Mimo to w PRL-u twórcy-freelancerzy właśnie tę wolność uważali za przywilej. Tak, na początku trzeciego tysiąclecia, kiedy minęła „wolnościowa” euforia, zrozumieli, jak bardzo są zagrożeni socjalnie.

A co, jeśli rozłam w Polsce 2050 nie był przypadkiem, lecz precyzyjną polityczną operacją przeprowadzoną na zlecenie Donalda Tuska? Brzmi jak teoria spiskowa? Niekoniecznie. Fakty układają się w logiczną, choć przerażającą dla koalicjantów całość. Można odnieść wrażenie, że zemsta Donalda Tuska na Szymonie Hołowni właśnie się domknęła i w pełni dokonała.

– Mamy drugie najniższe bezrobocie w Europie i ten wzrost, ten odczyt na poziomie 0,1 – okej, być może zapowiada jakiś trend, ale tak naprawdę nie widzę tutaj żadnego poważnego powodu, aby się poziomem polskiego bezrobocia na tle innych gospodarek niepokoić – mówił w ubiegłym tygodniu premier Donald Tusk w siedzibie Giełdy Papierów Wartościowych. Premier faktycznie nie musi się niepokoić, ponieważ bezrobocie jest naturalnym elementem społecznego krajobrazu jego kolejnych rządów. Niestety pracownicy i studenci są w mniej komfortowej sytuacji.

O wypowiedziach deprecjonujących rodzinę prezydencką ze względu na rzekomo „nie takie” pochodzenie klasowe czy „niejasne” powiązania pisałam już chwilę po zaprzysiężeniu Karola Nawrockiego. Temat jednak nie przycichł, a wręcz przeciwnie – powraca.

Dokładnie w tym samym momencie, gdy premier Donald Tusk ogłosił rok 2026 „rokiem przyspieszenia”, dostajemy porcję najnowszych danych, z których wynika, że z pracą w Polsce dawno nie było tak źle. W styczniu liczba bezrobotnych zaczęła się zbliżać do miliona (940 tysięcy, by być precyzyjnym). To o 170 tysięcy więcej niż było gdy dwa lata temu z haczykiem ten sam Donald Tusk przejmował władzę w Polsce. Innymi słowy – odkąd do władzy w Polsce wrócili liberałowie, to liczba Polek i Polaków, którzy pracy nie mają, choć jej aktywnie szukają, zwiększyła się mniej więcej o tyle, ile osób mieszka w Olsztynie, Gliwicach albo Bielsku-Białej. A to przecież wcale nie koniec złych wieści.

Rząd Donalda Tuska ogłosił rok 2026 „rokiem przyspieszenia”, jednak najnowsze dane gospodarcze pokazują, że jedyne, co gwałtownie przyspiesza, to wzrost bezrobocia. Liczba Polaków bez pracy niebezpiecznie zbliża się do miliona, a fala zwolnień grupowych przetacza się przez kolejne branże. Najnowszy „Tygodnik Solidarność” (08/2026) szczegółowo analizuje przyczyny tego alarmującego zjawiska, wskazując na bierność rządu i destrukcyjne skutki unijnej polityki klimatycznej.

Na naszych oczach toczy się walka o utrzymanie demokracji w Europie. Komisja Europejska wszelkimi dostępnymi sposobami stara się wprowadzić nowy ustrój, który będzie połączeniem oligarchii i miękkiego totalitaryzmu. Jego głównym założeniem jest odebranie narodom UE prawa wyboru władz, ograniczenie wolności obywatelskich i powszechna cenzura.

– W 1946 roku mogłoby się wydawać, że Danusia, zamordowana jako niespełna osiemnastoletnia dziewczyna, swoją walkę przegrała. Ale te 80 lat od momentu wykonania na niej wyroku śmierci pokazują, że odniosła wielki, pośmiertny tryumf, wielkie, pośmiertne zwycięstwo – mówi dr Marek Szymaniak w rozmowie z Agnieszką Żurek.

6 lutego minęło pół roku od zaprzysiężenia Karola Nawrockiego. Po tym okresie nasze życie polityczne jest już w zupełnie innym miejscu, choć nie sprawdziły się najdalej idące prognozy niecierpliwych publicystów oczekujących szybkiego odwrócenia sejmowych koalicji po wygranej prawicowego kandydata na prezydenta. Rząd zyskał w nim surowego recenzenta, premier Donald Tusk poważnego przeciwnika, a Polacy obrońcę swoich interesów.

Jego znakami rozpoznawczymi są kolorowe sweterki w serek, nos jak u renifera Rudolfa, wysokie myślące czoło i słabość do przedsiębiorczych kobiet. Powszechnie znane są też jego prokomunistyczne sympatie oraz styl wypowiedzi w duchu wystąpień Gomułki. Byłby groteskowy, gdyby… nie był marszałkiem Sejmu.

21 lutego minie 225 lat, odkąd w Londynie, w rodzinie pewnego bankiera o hugenockich korzeniach, przyszedł na świat chłopiec, który miał w przyszłości narobić w chrześcijaństwie więcej twórczego zamieszania niż całe legiony uładzonych teologów. John Henry Newman. Do niedawna „zaledwie” święty. Od kilku miesięcy – co wciąż brzmi w uszach nieco egzotycznie, jak tytuł nadany przez pomyłkę komuś zbyt bliskiemu współczesności – Doktor Kościoła.

"Zdarza mi się, że w pracy wysyłam prywatne wiadomości e-mail z mojego służbowego konta. Jest mi łatwiej korzystać z komputera, niż każdorazowo logować się na prywatną skrzynkę. Mam pytanie, czy mogę tak robić, czy pracodawca ma prawo mi tego zabronić albo kontrolować moje wiadomości?".

Obecna sytuacja pokazuje jak retoryczne wykorzystywanie wojny z Rosją do forsowania agendy ideologicznej mogło przynieść skutek odwrotny do zamierzonego i osłabić poparcie dla Ukrainy.

„Lista Epsteina” rozgrzewa algorytmy i budzi skrajne emocje i reakcje – od wściekłości po bezsilność. Jakie będą psychologiczne i społeczne skutki opublikowania części akt wpływowego pedofila powiązanego z możnymi tego świata? Najbardziej prawdopodobny skutek publikacji tych dokumentów to niekoniecznie utrata zaufania do instytucji państwowych i prawnych, ale… wyparcie.

W 2025 roku film „Dalej jazda” niezbyt zainteresował krytyków (na Filmwebie zajęło się nim tylko 10 z nich, podczas gdy sąsiadujące z nim niemal w box office „Vinci 2” już 36), natomiast widzów i owszem. Pogodny, można by rzecz, niegroźny i zaskakująco tradycjonalistyczny w wymowie film przyciągnął do kin około pół miliona widzów, co zapewniło mu miejsce w pierwszej piątce produkcji krajowych. Teraz na ekrany weszła część druga, która ma szansę sukces ten powtórzyć.

Zdawałoby się, że w czasach, gdy Donald Trump zdecydowanymi ruchami odcina kroplówki finansowe aktywistom LGBT, a sojusz Polski z USA staje kością w gardle postępowym eurokratom, proamerykanizm powinien być na prawicy stanowiskiem niemal oczywistym. Tymczasem w partiach i środowiskach określanych (zresztą często na wyrost) mianem „na prawo od PiS” coraz częściej pojawia się nie tylko sceptycyzm wobec Stanów Zjednoczonych, lecz wręcz otwarty antyamerykanizm.