To dla niej stanęła Stocznia Gdańska. 46 lat temu zwolniono Annę Walentynowicz
- W dniu 7 sierpnia 1980 roku zwolniono z pracy Annę Walentynowicz, działaczkę Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża.
- Decyzja ta spowodowała, że tydzień później w zakładzie wybuchł strajk, który doprowadził do podpisania Porozumień Sierpniowych i powstania NSZZ "Solidarność".
- Niecałe dwa lata temu na budynku Solidarności w Gdańsku przewodniczący NSZZ "Solidarność" Piotr Duda, ówczesny szef IPN Karol Nawrocki oraz Janusz Walentynowicz - syn "matki Solidarności" - odsłonili tablicę poświęconą Annie Walentynowicz.
To dla niej stanęła Stocznia Gdańska
Dokładnie 46 lat temu, 7 sierpnia 1980 roku, działaczka Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża Anna Walentynowicz została dyscyplinarnie zwolniona ze Stoczni Gdańskiej. Brakowało jej wtedy zaledwie pięć miesięcy do przejścia na emeryturę.
Zwolnienie Walentynowicz stało się bezpośrednią przyczyną strajku w Stoczni, a przywrócenie do pracy pierwszym postulatem zbuntowanych robotników - to dla niej stanęła Stocznia Gdańska. Gdy po dwóch dniach, 16 sierpnia, Lech Wałęsą ogłosił zakończenie strajku, Anna Walentynowicz wraz z Aliną Pienkowską wzywały do jego kontynuacji i zatrzymywały przy bramie nr 3 wychodzących ze Stoczni robotników.
Od ZMP do Solidarności
Anna Walentynowicz pracowała w Stoczni Gdańskiej im. Lenina od 1950 roku. Przez 16 lat wykonywała obowiązki spawacza na wydziale ślusarni okrętowej, a później z powodów zdrowotnych przekwalifikowała się na suwnicową. Początkowo jako młoda dziewczyna uwierzyła w komunistyczne hasła. Była delegatem Związku Młodzieży Polskiej na zjazd młodzieży socjalistycznej w Berlinie i wzorowym pracownikiem. Została przewodniczką pracy socjalistycznej wypracowując 270 proc. normy, a jej zdjęcia ukazały się w gazetach. Komunistyczne władze przyznały jej łącznie cztery Krzyże Zasługi - dwa brązowe, i po jednym srebrnym oraz złotym. Po opuszczeniu ZMP wstąpiła do Ligi Kobiet i została jej przewodniczącą w Stoczni Gdańskiej.
Z czasem jej poglądy się zmieniły. W grudniu 1970 roku brała udział w demonstracji pod Komitetem Wojewódzkim PZPR w Gdańsku i przygotowywała posiłki dla protestujących robotników. W 1978 roku współtworzyła Wolne Związki Zawodowe Wybrzeża, a jej mieszkanie stało się punktem kontaktowym dla WZZ. Za swoją działalność była wielokrotnie zatrzymywana na 48 godzin i poddawana rewizjom. Grożono jej także zwolnieniem z pracy, do czego ostatecznie doszło 7 sierpnia 1980 roku. Rok później Służba Bezpieczeństwa starała się ją nawet otruć. Po wprowadzeniu stanu wojennego internowano ją do ośrodka odosobnienia - najpierw w Bydgoszczy, a później w Gołdapi.
Była sygnatariuszką Porozumień Sierpniowych i od września 1980 roku członkiem NSZZ "Solidarność". W 2006 roku przyznano jej Order Orła Białego, a pośmiertnie w 2018 roku Krzyż Wolności i Solidarności. Zginęła w katastrofie smoleńskiej 10 kwietnia 2010 roku.
Niecałe dwa lata temu, 10 listopada 2024 roku na budynku Solidarności w Gdańsku przewodniczący NSZZ "Solidarność" Piotr Duda, ówczesny szef IPN Karol Nawrocki oraz Janusz Walentynowicz - syn "matki Solidarności" - odsłonili tablicę poświęconą Annie Walentynowicz.
16. rocznica katastrofy smoleńskiej. Uroczystości w całej Polsce
Prezydent uczcił 21. rocznicę śmierci Jana Pawła II
"Razem dla Polski i Polaków". Śledź na żywo spotkanie w historycznej Sali BHP Stoczni Gdańskiej!
Prezydent: Ignorowanie imperialnych ambicji Rosji zawsze kończyło się tragedią
"Stoimy na progu strajku". W IMGW zwolniono z pracy Przewodniczącą Solidarności
