Felieton Jana Pietrzaka: Kto tak miesza w Europie?

Wiecie Państwo, kiedy zaczynam lękać się najbardziej? Wtedy, kiedy w przestrzeni medialnej niezapowiedzianie pojawia się grono ekspertów i zaczynają oni swe napuszone przemowy od zdania: „Czas, abyśmy w naszym kraju rozpoczęli poważną debatę o…” i tutaj wymieniają dziedzinę, w której – ich zdaniem – należy natychmiast przeprowadzać radykalne reformy.

Wielka polityka nie znosi próżni, a emocjonalne sojusze rzadko wytrzymują zderzenie z chłodną, geopolityczną kalkulacją. Kiedy w 2022 roku rodziła się bezprecedensowa współpraca na osi Warszawa–Kijów, w wielu europejskich stolicach – ze szczególnym uwzględnieniem Berlina – wywołało to głęboki niepokój.

Odnosząc się do uderzenia rosyjskiego drona w budynek mieszkalny w Rumunii, kanclerz Niemiec Friedrich Merz stwierdził w piątek, że incydent pokazuje potrzebę silnej obecności NATO na wschodniej flance Sojuszu. Zapewnił też o gotowości do obrony terytorium NATO.

Na moje oko Mecenas wpisuje się w model łotra opisany przez śp. Tadeusza Konwickiego, który o swojej postawie w okresie stalinizmu pisał po latach: „Byłem łotrem, ale chyba nie na tyle okazałym, żeby teraz pchać się do pierwszych szeregów”. Tyle Konwicki w zwięzłym podsumowaniu swojej komunistycznej fascynacji. Natomiast Mecenas był okazałym krzyżowcem w służbie ultrakatolickiego nacjonalizmu, nie wspominając już o koalicji z PiS, która wtedy tak wzburzyła „Gazetę Wyborczą” oraz inne środowiska miłujące postęp ludzkości. Teraz, w dobie tuskizmu, Mecenas wypina pierś w pierwszym szeregu łotrów demokracji walczącej. Chodzi oczywiście o zastępy wojaków antypisu, o tych wszystkich mocnych razem, a niezbornych z osobna, o przyjaciół Skarbu Państwa oraz innych adeptów praworządności, jak ją Donald Tusk rozumie.

Europa przygotowuje się na największą zmianę w NATO od końca zimnej wojny. Administracja Donalda Trumpa coraz wyraźniej sygnalizuje, że Stany Zjednoczone chcą ograniczać swoją konwencjonalną obecność wojskową w Europie i przerzucać odpowiedzialność za bezpieczeństwo na europejskich sojuszników. W debacie strategicznej coraz częściej pojawia się pojęcie „NATO 3.0”.