Ewangelia na XV Niedzielę Zwykłą z komentarzem

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Owego dnia Jezus wyszedł z domu i usiadł nad jeziorem. Wnet zebrały się koło Niego tłumy tak wielkie, że wszedł do łodzi i usiadł, a cały lud stał na brzegu. I mówił im wiele w przypowieściach tymi słowami:

«Oto siewca wyszedł siać. A gdy siał, jedne ziarna padły na drogę, nadleciały ptaki i wydziobały je. Inne padły na grunt skalisty, gdzie niewiele miały ziemi; i wnet powschodziły, bo gleba nie była głęboka. Lecz gdy słońce wzeszło, przypaliły się i uschły, bo nie miały korzenia. Inne znowu padły między ciernie, a ciernie wybujały i zagłuszyły je. Inne wreszcie padły na ziemię żyzną i plon wydały, jedno stokrotny, drugie sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny.

Kto ma uszy, niechaj słucha!»

[koniec wersji krótszej]

Przystąpili do Niego uczniowie i zapytali: «Dlaczego mówisz do nich w przypowieściach?»

On im odpowiedział: «Wam dano poznać tajemnice królestwa niebieskiego, im zaś nie dano. Bo kto ma, temu będzie dodane, i w nadmiarze mieć będzie; kto zaś nie ma, temu zabiorą nawet to, co ma. Dlatego mówię do nich w przypowieściach, że patrząc, nie widzą, i słuchając, nie słyszą ani nie rozumieją. Tak spełnia się na nich przepowiednia Izajasza:

„Słuchać będziecie, a nie zrozumiecie, patrzeć będziecie, a nie zobaczycie. Bo stwardniało serce tego ludu, ich uszy stępiały i oczy swe zamknęli, żeby oczami nie widzieli ani uszami nie słyszeli, ani swym sercem nie rozumieli, i nie nawrócili się, abym ich uzdrowił”.

Lecz szczęśliwe oczy wasze, że widzą, i uszy wasze, że słyszą. Bo zaprawdę, powiadam wam: Wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło ujrzeć to, na co wy patrzycie, a nie ujrzeli; i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli.

Wy zatem posłuchajcie przypowieści o siewcy. Do każdego, kto słucha słowa o królestwie, a nie rozumie go, przychodzi Zły i porywa to, co zasiane jest w jego sercu. Takiego człowieka oznacza ziarno posiane na drodze.

Posiane na grunt skalisty oznacza tego, kto słucha słowa i natychmiast z radością je przyjmuje; ale nie ma w sobie korzenia i jest niestały. Gdy przyjdzie ucisk lub prześladowanie z powodu słowa, zaraz się załamuje.

Posiane między ciernie oznacza tego, kto słucha słowa, lecz troski doczesne i ułuda bogactwa zagłuszają słowo, tak że zostaje bezowocne.

Posiane wreszcie na ziemię żyzną oznacza tego, kto słucha słowa i rozumie je. On też wydaje plon: jeden stokrotny, drugi sześćdziesięciokrotny, inny trzydziestokrotny».

 

 

W komentarzu do dzisiejszej Ewangelii bracia Tomasz Łakomczyk i Paweł Paszko, z youtube'nowego kanału Shir Hadash, zauważają, że przypowieść o siewcy jest przypowieścią centralną w Ewangelii Mateusza, w której "Jezus objawia tajemnicę królestwa Bożego". Padają również słowa, że Jezus mówi w przypowieścią, aby uniknąć banału i zachęcić słuchaczy to "głębszego namysłu".

 

Kaznodzieje zwracają dziś szczególną uwagę na kwestię owocności Bożego Słowa oraz Jego cierpliwości oraz hojności.

 

Istotą hojności w sianiu ziarna nie jest to, że coś się zmarnuje, ale ziemia, która wydaje plon w skali większej, niż ktokolwiek mógłby się spodziewać. Nie chodzi zatem jest nie o hojność w rzucaniu ziarna, ale też o obfitość plonu.

 

Uczniowie reagują sceptycznie, woleliby definicje niż obrazy. Obrazy zapadają w nas jednak głębiej, nie tylko do świata naszych myśli, ale również emocji. Jezus podkreśla, że chodzi o to, by patrzeć i zobaczyć, słuchać i usłyszeć.

 

W wyjaśnieniu słyszymy również, że nie chodzi o to, by zastanawiać się nad tym, jaką ja jest glebą, ponieważ każdy ma w sobie różne przestrzenie - i te żyzne, i te kamieniste lub najeżone cierniami.

 

Jeden z kaznodziejów zauważa, że w dzisiejszą przypowieść wpisana jest "zgoda na niepowodzenie". - Pan Bóg się jednak nie zraża, jest wręcz rozrzutny - stwierdza duchowny. - Gdyby Pan Bóg sił Słowo tylko tam, gdzie spodziewałby się, że wyda ono owoc, to bylibyśmy biedni - dodaje.