[Grafzero vlog] "Serotonina" Michelle Houellebecq | Recenzje

Ponoć Houellebecq się skończył, zjada własny ogon i znowu opowiada tę samą historię (tak przynajmniej twierdzą malkontenci znad Wisły, bo nad Loarą raczej euforia). Ja tego nie wiem bo twórczości tego pana nie znam na tyle dogłębnie żeby zdążyła mi się znudzić. Tak więc znudzony nie jest chociaż do ostatniej strony wahałem się z oceną. Dopiero lektura końcowych akapitów utwierdziła mnie w przekonaniu, że autor wie o czym pisze i całość jest spójna od początku do końca.

Na pozór wszystko jest jak do tej pory. Starzejący się mężczyzna robi przegląd własnego życia aby dojść do wniosku, że przegrał to co przegrać się dało, a dookoła kończy się świat. Tym razem główny bohater o imieniu Florent-Claude szuka utraconej miłości próbując utrzymać się przy życiu dzięki lekom hormonalnym. Jego podróże po francuskiej i hiszpańskiej prowincji dzięki ponowoczesnej narracji przypominają czasem przewodnik turystyczny (a może antyprzewodnik?), częściej jednak będą podróżą w głąb siebie i próbą odnalezienia szczęścia.