Ewangelia na XVIII Niedzielę Zwykłą z komentarzem

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Gdy Jezus usłyszał o śmierci Jana Chrzciciela, oddalił się stamtąd łodzią na pustkowie, osobno. Lecz tłumy zwiedziały się o tym i z miast poszły za Nim pieszo. Gdy wysiadł, ujrzał wielki tłum. Zlitował się nad nimi i uzdrowił ich chorych.

A gdy nastał wieczór, przystąpili do Niego uczniowie i rzekli: «Miejsce to jest pustkowiem i pora już późna. Każ więc rozejść się tłumom: niech idą do wsi i zakupią sobie żywności».

Lecz Jezus im odpowiedział: «Nie potrzebują odchodzić; wy dajcie im jeść!»

Odpowiedzieli Mu: «Nie mamy tu nic prócz pięciu chlebów i dwóch ryb».

On rzekł: «Przynieście Mi je tutaj».

Kazał tłumom usiąść na trawie, następnie wziąwszy pięć chlebów i dwie ryby, spojrzał w niebo, odmówił błogosławieństwo i połamawszy chleby, dał je uczniom, uczniowie zaś tłumom. Jedli wszyscy do syta, a z tego, co pozostało, zebrano dwanaście pełnych koszy ułomków. Tych zaś, którzy jedli, było około pięciu tysięcy mężczyzn, nie licząc kobiet i dzieci.

 

 

W komentarzu do dzisiejszej Ewangelii o. Mieczysław Łusiak SJ - z youtube'nowego kanału Akademia Szczęśliwego Życia - zauważa, że Jezus, który mocno przeżywał śmierć Jana Chrzciciela, chciał na osobności oddać się żałobie, ale ludzie, nie zdając sobie sprawy z tego, czego Jezus właśnie doświadcza, "nie bardzo Mu na to pozwolili".

 

- Co jest ważne, że Jezus nie zdenerwował się na tych ludzi (...) zamiast tego "wzruszył się" na ich widok. (...) Pewnie zauważył, że to, czego doświadczają ci ludzie jest jeszcze trudniejsze... - zauważa kaznodzieja. - W każdym razie wybrał zaopiekowanie się tymi ludźmi, zamiast zaopiekowania się sobą. (...) Odroczył zaopiekowanie się sobą - dodał, z uwagi na to, że w dalszej części Ewangelii Jezus spędza czas na odosobnieniu.

 

- Te rozmnożone chleby są znakiem zbawienia (...) Apostołowie widząc, że ludzie są głodni - czyli potrzebują zbawienia i uwolnienia od grzechu - mówią do Jezusa, by wysłał ludzi do wsi, aby kupili sobie jedzenie. Jak to przeczytałem, to przypomniałem sobie te wszystkie wysiłki człowieka(...) by kupić sobie zbawienie, natomiast my, chrześcijanie, głosimy, że absolutnie nie musimy kupować sobie zbawienia - podkreśla jezuita.

 

- Jezus odpowiedział, że ci ludzie nie mają kupować sobie zbawienia - wy im je dajcie. Ale my nie jesteśmy w stanie zbawić świata - zauważa duchowny, ale zaznacza, że choć "Jezus tego nie neguje" chce, by te chleby Mu przyniesiono, a zatem poleca, by dano Mu nasze czyny: "miłość, taką, na jaką nas stać". - Dajcie Mi to, co wy możecie zrobić dla zbawienia świata, chociaż to jest absolutnie niewystarczające. I wtedy Jezus to błogosławi i rozdziela - mówi o. Łusiak, przyrównując tek akt do zbawienia świata poprzez krzyż, na którym dokonać się miało rozmnożenie wszelkiego dobra i miłości, którego Jezus w swoim człowieczeństwie doświadczył.

 

W dalszej części komentarza duchowny mówi o nas, jako szafarzach zbawienia, tych, którzy roznoszą ów chleb i zwraca uwagę na to, by był on dawany z miłością, tak, aby umożliwić innym przyjęcie go.