Aleksandra Jakubiak OV: Zachowywanie prawa udowadnia miłość?

Kto od czasu do czasu czytuje tę rubrykę, zauważył pewnie, że worek soli zjadłam na próbach wskazywania na zgubne efekty pelagianizmu, który w czasach dzisiejszych wcale nie ma się gorzej, niż w starożytności. Różne formy tej herezji mutują szybciej niż komórki rakowe. 

Pelagianizm

Dla przypomnienia - pelagianizm to nurt myślowy przełomu IV i V wieku po Chrystusie, pochodzący od celtyckiego teologa Pelagiusza. W centrum jego nauczania  stoi myśl o zapracowywaniu na zbawienie poprzez własne działania, co stanowi w pewnym sensie formę autozbawienia. Pelagiusz negował naukę o grzechu pierworodnym i skupiał się na kwestii wolnej woli w drodze do zbawienia. Herezja ta zyskała w starożytności wielkie grono zwolenników. Do głównych krytyków tej teorii należał biskup Hippony, Augustyn. Ostatecznie pelagianizm został potępiony przez Synod w Kartaginie w roku 418, a następnie, 13 lat później, przez Sobór w Efezie. 

"Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie..."

Wracając jednak do głównego wątku - o ile człowiek w miarę łatwo potrafi odżegnać się od pelagianizmu, o tyle pelagianizm nie tak łatwo żegna się z człowiekiem. Doświadczyłam tego dziś, w czasie słuchania Ewangelii z dnia, w której Jezus powiedział do uczniów:

”Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania. Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Pocieszyciela da wam, aby z wami był na zawsze - Ducha Prawdy, którego świat przyjąć nie może, ponieważ Go nie widzi ani nie zna. Ale wy Go znacie, ponieważ u was przebywa i w was będzie” (J 14, 15-17).

Chyba nigdy nie poddawałam pierwszego zdania tego fragmentu specjalnej analizie. Słyszałam tam po prostu, że świadectwem tego, czy kochamy, czy nie kochamy Jezusa jest to, czy zachowujemy przykazania. Pierwszy raz usłyszałam tam dziś coś zupełnie innego. „Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania”, czyli to żaden warunek do udowodnienia Bogu miłości do Niego, tylko konsekwencja miłości, która umożliwia Bogu działanie w nas. Działanie, które jest przyjęciem i zachowaniem przykazań. Ergo to nie my zachowujemy przykazania, by miłość udowodnić, ale Bóg zachowuje je, bo taka jest natura Ducha Świętego, który może działać w nas na mocy przyjętej i odwzajemnionej Bogu miłości. To różnica o 180 stopni. Od naszej woli zależy przyjęcie lub nieprzyjęcie łaski miłości Boga, cała reszta dokonuje się mocą Jego łaski. Za każdym razem. Zatem zawsze, gdy wybieram brak dobra, brak miłości, jest to wynikającym z braku poznania Boga, skutkiem odrzucenia Jego miłości. 

Czytaj również

Ewangelia na Uroczystość Zesłania Ducha Świętego

Prof. Skrzydlewski: Niszczenie ustroju bierze się z woli zlikwidowania państwa polskiego

Rząd trzeci raz forsuje tę samą ustawę o kryptowalutach. Będzie trzecie weto?

Ewangelia na Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego z komentarzem

Komunikat dla posiadaczy instalacji fotowoltaicznych

Ewangelia na VI Niedzielę Wielkanocną z komentarzem

Warunek czy obietnica?

„Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania”, to nie wymaganie, to obietnica. Podobnie, jak obietnicą, zapowiedzią, a nie nakazem jest fragment modlitwy Szema Jisrael: „Będziesz miłował Pana, Boga twojego, z całego swego serca, z całej duszy swojej, ze wszystkich sił swoich”.

Myślę, że stąd można powiedzieć, że Jezus nie skacze dziś po tematach od przykazań do zesłania Parakleta, ale mówiąc o rychłym zstąpieniu Ducha Świętego, po prostu kontynuuje jeden wątek - po Moim odejściu inny Paraklet przyjedzie do was, jako Orędownik i Posłannik miłości samego Boga, a jeśli Go przyjmiecie, to On da wam poznać Ojca, On - poprzez to poznanie - zaowocuje odwzajemnieniem miłości i będzie przez was działał uczynkami miłosierdzia.

"Miłości pragnę..."

Niby taka mała różnica w semantyce, ale efekty dla życia kolosalne. I może stąd Jezus tak wnikliwie i z uporem powraca do słów Księgi Ozeasza: „Miłości pragnę, nie krwawej ofiary, poznania Boga bardziej niż całopaleń” np. „Idźcie i starajcie się zrozumieć, co znaczy: Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary. Bo nie przyszedłem powołać sprawiedliwych, ale grzeszników” (Mt 9, 13) albo „Gdybyście zrozumieli, co znaczy: Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary, nie potępialibyście niewinnych. Albowiem Syn Człowieczy jest Panem szabatu” (Mt 12, 7-8).