Rafał Woś: To głosowanie trzeba przypominać ludziom

Także ostatnie wydarzenia pokazują po raz kolejny, że tacy z uśmiechniętej władzy demokraci jak – przepraszam za wyrażenie – z mysiej piczki rajzentasza. Niemal w tym samym czasie, gdy ulicami Warszawy przechodziło ponad 200 tysięcy uczestników demonstracji Solidarności przeciwko rozwiązaniom klimatycznym UE, polski Senat (co za przypadek!) odrzucał radośnie prezydencki wniosek o ogólnopolskie referendum w tej samej sprawie. Samozwańczy „demokraci” bezpiecznie odgrodzeni kordonem policji od ludzi, których powinni reprezentować, powiedzieli, że Polki i Polacy nie mogą odpowiedzieć na pytanie, czy chcą dalej płacić coraz wyższą cenę za klimatyczne aspiracje Europy. Cenę liczoną w coraz droższych rachunkach za prąd, wygaszanej produkcji i znikających miejscach pracy w przemyśle.

Warto zapisać w tym miejscu nazwiska tych „demokratów”, którzy jak diabeł święconej wody boją się referendum w sprawie zielonej polityki. 39 senatorów KO z przybudówkami. Wśród nich wiele znanych nazwisk: Stanisław Gawłowski, Grzegorz Schetyna, Adam Bodnar, Bogdan Borusewicz, Tomasz Grodzki czy Małgorzata Kidawa-Błońska. To także cały w komplecie senacki klub Lewicy z Magdaleną Biejat, Waldemarem Witkowskim i Wojciechem Koniecznym na czele. To także cała (prócz jednego nieobecnego) Trzecia Droga, która w praktyce parlamentarnych głosowań nigdy żadną trzecią drogą nie jest. Wśród nich Kazimierz Michał Ujazdowski, Michał Kamiński czy Waldemar Pawlak. Nie mogło też zabraknąć „niezrzeszonego” (od niedawna) senatora Tomasza Lenza. Tego od wpychania się do kolejki do zabiegu w publicznej służbie zdrowia.

Czytaj również

Jak wygrać z Zielonym Ładem

Nawet w Brukseli mają dość Zielonego Ładu

Beata Szydło: Zagrożone jest milion miejsc pracy. Komisja Europejska ciągnie Unię na dno

Już dziś debata pt. "Zielony Ład. Na zgubę Polski i Polaków?"

Rekarbonizacja Polski jest konieczna

Magdalena Okraska: Politycy, bójcie się referendów!

Farbowani demokraci

Wymieniam ich z nazwiska, by trudniej im było w przyszłości znów z serduszkami w klapie ruszyć na przyszłe marsze miliona, miliarda czy tryliona serc (albo co tam innego wymyślą) w obronie polskiej demokracji. Trzeba im wtedy przypominać, jak głosowali w tak ewidentnie prodemokratycznej inicjatywie jak referendum w sprawie polityki klimatycznej. A właściwie nie tyle im – bo oni to sobie wszystko oczywiście już łatwo wytłumaczyli, twierdząc, że pytanie referendalne było nie takie, jak trzeba (to czemu nie zaproponowali własnego?), albo utrzymując, iż prezydencki projekt nie jest głosem obywateli, tylko „politykowaniem Nawrockiego” (jakoś to, że przyszła z tym referendum do prezydenta Solidarność, w tej interpretacji zostało wygumkowane).

To głosowanie trzeba będzie przypominać ludziom. W tym także wczorajszym i dzisiejszym wyborcom uśmiechniętej większości, bo wśród ludzi opór wobec wychodzących na wierzch kosztów unijnego klimatyzmu stale rośnie. I bardzo możliwe, że ci wczorajszo-dzisiejsi wyborcy nie będą już dzięki temu jutrzejszymi wyborcami tych naszych farbowanych demokratów.