Czas na twardy realizm w relacjach z Ukrainą

Mit zachodniej pomocy i twarde fakty o polskim wsparciu

W debacie publicznej często operuje się miliardami euro i dolarów płynącymi z Unii Europejskiej czy Stanów Zjednoczonych. Jednak z perspektywy czasu widać wyraźnie, że to Rzeczpospolita Polska uratowała Ukrainę w najbardziej krytycznym momencie. Kiedy zachodni liderzy debatowali o procedurach, polski rząd i Wojsko Polskie działały natychmiastowo.

Polska przekazała na front gigantyczne zasoby:

• 318 czołgów (w tym sprawdzone T-72, polskie PT-91 Twardy oraz Leopardy),

• 586 wozów pancernych (głównie BWP),

• 137 wozów artyleryjskich (w tym nasze eksportowe hity – Armatohaubice Krab oraz moździerze Rak),

• Ponad 10 samolotów MiG-29 oraz ponad 10 śmigłowców Mi-24,

• Ponad 100 milionów sztuk amunicji.

Na papierze i w suchych wycenach giełdowych jeden nowoczesny myśliwiec F-16 z Holandii może przewyższać wartością stare postsowieckie maszyny. Ale to właśnie ten „nisko wyceniany” sprzęt od Polski pozwolił ukraińskim żołnierzom natychmiast wejść do walki bez wielomiesięcznych szkoleń. Gdyby nie ta bezprecedensowa i błyskawiczna pomoc, front załamałby się na samym początku, a ukraińska państwowość przestałaby istnieć.

Przypominanie o tym to nie kwestia narodowej pychy, ale elementarnego szacunku dla faktów i polskiego podatnika, który ten wysiłek sfinansował.

Kijów omija Rzeszów. Czy czas na test logistyczny?

Mimo tak potężnego długu wdzięczności, władze w Kijowie coraz częściej działają w głębokim, niemal aroganckim przekonaniu, że mogą realizować swoje interesy w Europie Zachodniej z całkowitym pominięciem Polski. Ostentacyjne gesty, takie jak wybór trasy przelotu prezydenta Zełenskiego do Londynu z Kiszyniowa, a nie przez Port Lotniczy Rzeszów-Jasionka, to czytelne sygnały dyplomatyczne. Kijów próbuje pokazać, że Polska jest mu zbędna.

To rażąca krótkowzroczność. Od samego początku konfliktu to właśnie przez terytorium Polski przeszło około 90% całkowitej pomocy militarnej i humanitarnej dla Ukrainy. Jesteśmy kluczowym, niezastąpionym hubem logistycznym. Skoro ukraińskie elity uważają, że poradzą sobie bez Warszawy, to może warto postawić sprawę asertywnie? Może czas pokazać partnerom z Kijowa, jak wyglądałby transport i dyplomacja, gdyby wszystko – od amunicji po pomoc medyczną – musiało być transportowane przez Mołdawię i Kiszyniów? Taki sprawdzian z twardej geografii politycznej mógłby szybko przywrócić realizm w ukraińskich gabinetach rządowych.

Historyczne błędy Kijowa

Obecna, konfrontacyjna polityka ukraińskich władz wobec Warszawy poraża swoją skrajną krótkowzrocznością. Kijowskie elity, ślepo zapatrzone w Berlin i Paryż, zdają się nie dostrzegać dziejowej prawidłowości, która uderzy w nie z pełną siłą tuż po podpisaniu traktatów pokojowych. Gdy tylko umilkną działa, Republika Federalna Niemiec oraz zachodnioeuropejskie salony bez mrugnięcia okiem powrócą do polityki business as usual z Federacją Rosyjską. Dla oszołomionego ukraińskiego społeczeństwa będzie to potężny błąd systemu i cywilizacyjny szok. Przecież przez lata powtarzano im – i oni sami w to głęboko wierzyli – że przelewają krew w obronie całej wolnej Europy przed barbarzyństwem ze Wschodu. Tymczasem rzeczywistość brutalnie obnaży zachodni cynizm. Pozostawiona sama sobie, zrujnowana wojną Ukraina będzie trawiona przez gigantyczną biedę i strukturalne, wewnętrzne problemy. Owszem, wielkie zachodnie korporacje wjadą tam w blasku fleszy pod hasłami „szumnie zapowiadanej odbudowy”, ale ich cel będzie czysto merkantylny: bezwzględne wykorzystanie skrajnie niskich kosztów produkcji oraz taniej siły roboczej. Wybudują autostrady, ale tylko po to, by sprawnie wywozić zyski ze swoich nowych fabryk. Droga do pełnoprawnego członkostwa w Unii Europejskiej pozostanie dla przeżartego korupcją kraju zamknięta na dekady. Dopiero wtedy, w obliczu geopolitycznej pustki, ukraińscy politycy zaczną nerwowo rozglądać się za prawdziwymi sprzymierzeńcami. Będzie już jednak za późno. Wszyscy najbliżsi sąsiedzi w regionie będą już do nich trwale zrażeni – na czele z Polakami, na których w przełomowym 2022 roku Ukraińcy mogli bezgranicznie liczyć, a na których, w imię chwiejnych sojuszy z Berlinem, postanowili się tak bezczelnie wypiąć.

Oddzielić ludzi od skorumpowanej klasy politycznej

Jako Polacy musimy jednak zachować chłodną głowę i nie ulegać ślepym emocjom. Kluczowe jest potężne rozróżnienie: nie możemy patrzeć na miliony ukraińskich obywateli żyjących i pracujących w Polsce przez pryzmat ich egoistycznej i często skorumpowanej klasy politycznej.

Ukraińskie elity od lat toczą wewnętrzne wojny, tolerują oligarchiczne patologie i odpychają swój kraj od zachodnich standardów prawnych i gospodarczych. To smutne, ale realne zagrożenie – jeśli tamtejsza polityka się nie zmieni, nawet po wojnie Ukraina może pozostać państwem dysfunkcyjnym, co w dłuższej perspektywie i tak grozi ponownym wpadnięciem w strefę wpływów Federacji Rosyjskiej.

Właśnie dlatego tak wielu Ukraińców zdecyduje się pozostać w Polsce na stałe. Chcą żyć w kraju bezpiecznym, stabilnym, opartym na chrześcijańskich i tradycyjnych wartościach, gdzie praca rąk jest szanowana, a gospodarka rozwija się dzięki udziałowi w zachodnim ekosystemie ekonomicznym. I na tym polu musimy dyktować własne warunki. W Polsce urządzamy wszystko po swojemu, dbając o interesy naszych pracowników, rolników i przedsiębiorców. Nie musimy oglądać się na humory Kijowa. Tamtejsza klasa polityczna wyraźnie pokazuje, że nie chce naszej pomocy i partnerskiego traktowania – czas więc, aby Polska w relacjach zewnętrznych zaczęła kierować się wyłącznie własnym, twardym interesem narodowym.