Zamieszki w Niemczech, rannych kilkunastu policjantów

Słynne zdanie: „Straciliście bardzo dobrą okazję, by siedzieć cicho!”, 17 lutego 2003 roku wyartykułował prezydent Francji, Jacques René Chirac. Ono, jak chyba nic innego, najlepiej pokazywało stosunek krajów „starej” Europy do byłych demoludów, próbujących wówczas wkomponować się struktury Unii Europejskiej, a jedyne co zawierało, to potężny ładunek skondensowanej pogardy dla aspirujących i poczucia własnej wyższości na innymi.

Francja mierzy się z gwałtowną falą protestów uczniów szkół średnich, która w ciągu kilkunastu dni rozprzestrzeniła się na znaczną część kraju. Demonstracje rozpoczęły się od postulatów dotyczących warunków nauki, braków kadrowych i przeciążenia uczniów, jednak w części miast doszło do poważnych starć z policją, podpaleń i aktów wandalizmu. Marine Le Pen przekonuje, że wydarzenia przestały mieć charakter zwykłego protestu uczniowskiego i domaga się zaostrzenia prawa wobec uczestników zamieszek.

Po starciach w ośrodku dla migrantów w Sintiki na północy Grecji uciekło 35 osób. Policja zatrzymała 17 z nich, a poszukiwania pozostałych 18 trwają. Wcześniej część migrantów rzucała kamieniami w funkcjonariuszy i uszkodziła ogrodzenie ośrodka.

W Erfurcie rozpoczął się federalny zjazd AfD, któremu towarzyszyły masowe protesty. W ich trakcie brutalnie zaatakowani mieli zostać reporterzy Apollo News.

Masowy protest nauczycieli przeciwko reformie edukacji sparaliżował centrum Brukseli. Demonstracja, która początkowo miała pokojowy charakter, przerodziła się w gwałtowne zamieszki, w których udział wzięły grupy imigranckie. Na ulicach pojawiły się race, petardy i płonące stojaki rowerowe, a policja sięgnęła po armatki wodne.