Afera w Szpitalu Południowym. Gdyby to się działo za PiS…

Dlaczego teraz jest inaczej?

Okazuje się, że nie tylko w tym jednym szpitalu „ich ból był większy” niż zwykłych pacjentów, a na końcu w wywiadzie na żywo na popularnym kanale youtubowym doświadczony lekarz, chirurg sypie konkretami na wizji, ujawniając kolejne elementy patologicznej rzeczywistości rządzących. Co to byłaby za awantura, dym jak stąd do Brukseli i wezwania do obalenia rządu.

Dlaczego teraz jest inaczej? Naprawdę mamy udawać, że nic się nie stało gdy do „badania” afery w swojej partii przewodniczący Koalicji Obywatelskiej wyznacza swojego przybocznego, który publicznie dyskredytuje sygnalistę? Mówię oczywiście o Waldemarze Żurku, który z jednej strony mówi, że on nie chce naciskać (kto to mówi!?) na prokuratora w sprawie przesłuchania jego byłego kolegi z KO, a następnie podważa zeznania świadka sam premier.

Tak, to wszystko są kolejne dowody na panikę obozu władzy, ale i totalną hipokryzję wszystkich kluczowych ośrodków kształtujących debatę publiczną – od mediów, przez organizacje pozarządowe, celebrytów i samych organizacji reprezentujących polskich lekarzy. Dlaczego o nich piszę? Bo to oni zostali zaatakowani i to w brutalny sposób, a jedynym celem było odwrócenie uwagi od źródła problemu, czyli największej partii władzy. Przecież do być może przekrętu (w końcu sam zainteresowany postanowił po wybuchu tej afery zwrócić kilkaset tysięcy złotych) doszło w konkretnym szpitalu i w konkretnym środowisku politycznym.

Gdzie głos środowisk medycznych?

Dziś brakuje mocnego głosu lekarzy, którzy zostali potraktowani przedmiotowo i en masse niesprawiedliwie. Gdy Donald Tusk otwarcie uderzył w lekarza, który miał czelność zabrać głos w sprawie „uśmiechniętej” patologii, wylała się na niego potężna fala oburzenia, ale nie tych, którzy powinni dobrego imienia lekarzy bronić. Gdy koalicja 13 grudnia brała się za kolejne grupy społeczne, być może pozostałe myślały, że to ich nie dotyczy, ale dziś powinno być już dla wszystkich jasne, że każdy kto nie z nimi – ten wróg.

To już dawno nie jest spór o jeden szpital, ani nawet o jedną aferę. To test, czy w Polsce obowiązują jedne standardy dla wszystkich, czy ich wysokość zależy od tego, kto akurat sprawuje władzę. Bo w demokracji problemem nie jest to, że wybucha skandal – problem zaczyna się wtedy, gdy o tym, czy w ogóle zostanie nazwany skandalem, decyduje nie skala patologii, lecz legitymacja partyjna jej bohaterów. Jeśli o sile oburzenia decyduje kolor politycznych barw, to przestajemy rozmawiać o państwie prawa, a mamy do czynienia z polityczną hipokryzją i spaczeniem ustrojowym. I właśnie dlatego pytanie „A gdyby to się działo za PiS?” wciąż pozostaje najbardziej niewygodnym pytaniem dla obecnej władzy.