Michał Ossowski, red. nacz. "TS": Pamiętajmy o "Wyklętych"

Komunistom prawie się udało. Ich ciała zakopywali byle jak i byle gdzie. Nad nimi chowali swoich "bojowników o wolność i demokrację". Ich rodziny zaszczuwano, żeby nie śmiały powtarzać historii swoich mężów, braci, ojców i dziadków. I rzeczywiście, prawie zniknęli ze zbiorowej pamięci, pozostając wyłącznie we wzmiankach o tajemniczych "bandach" likwidowanych przez dzielnych funkcjonariuszy.
III RP, ufundowana na okrągłostołowym porozumieniu, nie była zainteresowana zmianą tego stanu rzeczy. Musiała swoje świeżo odrestaurowane "autorytety" chronić. Jeszcze całkiem niedawno rozprawa w procesie oprawców gen. Nila była utajniana. Przecież ktoś mógłby się czegoś na temat oprawców gen. Nila dowiedzieć.

Żołnierzy Wyklętych, czy też jak wolą inni - Niezłomnych, niepamięci wydarli społecznicy, młodzi ludzie uparcie odwołujący się do ich etosu i odważni historycy, tacy jak laureat tytułu Człowieka Roku "Tygodnika Solidarność" prof. Krzysztof Szwagrzyk. "Chcieli nas zakopać, nie wiedzieli, że jesteśmy ziarnem" - powtarza dziś w imieniu Wyklętych młodzież.

A jednocześnie nieustannie powracające postkomunistyczne "elity", mieszając historyczną prawdę z półprawdami i zwykłymi kłamstwami, przypuszczają kolejne ataki na pamięć o tych, którzy samym swoim istnieniem stanowią najlepszy dowód na nikczemność ich przywiezionej na sowieckich tankach genezy.

Oni nie przestaną, my więc tym bardziej pamiętajmy o "Witoldzie", "Nilu", "Zaporze", "Pługu", "Łupaszce", "Ince", "Uskoku", "Roju", "Ogniu", "Bartku", "Żelaznym", "Warszycu", "Zagończyku", "Olechu", "Orliku", "Młocie", "Lalku"…