[Fotorelacja] Likwidacja bazarku przy Banacha. Handlowcy oskarżają Platformę Obywatelską

Przez kilkanaście miesięcy, na przełomie 1989 i 1990 roku, Jarosław Kaczyński był redaktorem naczelnym „Tygodnika Solidarność” – pisma, które w samym środku transformacji mówiło coś odmiennego niż to, co ówczesne elity uważały za oczywiste. W redakcyjnych sporach i tekstach odrzucających język „konieczności” krystalizowała się wizja, która później powróci jako realna siła polityczna.

Wszyscy skupiają się na skutkach zmiany władzy w Budapeszcie dla UE, Rosji i USA. Tymczasem zapominamy o innym kraju żywo zainteresowanym rozwojem sytuacji na Węgrzech. Chodzi oczywiście o Izrael, którego premier Benjamin Netanjahu nawiązał bardzo bliskie stosunki z Viktorem Orbanem, zaś Budapeszt w ostatnich latach był głównym obrońcą spraw państwa żydowskiego w Europie.

W kontekście narastającej nowej awantury o edukację zdrowotną minister Barbary Nowackiej wpadł mi w ręce tekst niejakiego Marka Wojewody, radcy prawnego z Katowic. Tekst zły, bardzo zły na wielu poziomach. Tekst, który nie byłby wart tych paru minut, które trzeba poświęcić na jego przeczytanie, ale będący ciekawą ilustracją stanu zbiorowego umysłu mających się za tzw. elity.

W ostatnich trzech dniach wielu polityków, prawników i publicystów dokonywało zapierających dech w piersiach akrobacji pod kopułą cyrku, jakim jest polska polityka.

Nie był kontrrewolucjonistą ani trybunem ludowym. A jednak to Tadeusz Mazowiecki współtworzył idee „Tygodnika Solidarność” w chwili, gdy dynamika przeobrażeń społeczno-ustrojowych przyspieszała jak nigdy wcześniej. Część z nich przetrwała, inne ewoluowały, a jeszcze inne rozpłynęły się bez śladu.