35 lat temu powtórnie zalegalizowano NSZZ „Solidarność”

Po wprowadzeniu stanu wojennego Sejm PRL 8 października 1982 roku przyjął ustawę o związkach zawodowych, delegalizując wszystkie istniejące organizacje, na czele z NSZZ "Solidarność". Wywołało to falę protestów w całym kraju.

"S" przetrwała w podziemiu

Sejm PRL, przy 12 głosach przeciwnych i 10 wstrzymujących się, uchwalił "Ustawę o związkach zawodowych i organizacjach rolników". W świetle ustawy wszystkie związki zawodowe, istniejące przed 13 grudnia 1981 r., w tym NSZZ "Solidarność", rozwiązano. W nowej ustawie znalazło się wiele zapisów, które teoretycznie stwarzały warunki do powołania związków zawodowych - na terenie zakładu pracy. Art. 2. punkt 1 zawierał zapis: "Związki zawodowe są niezależne od organów administracji państwowej i gospodarczej" lub art. 6. punkt 1: "Związki zawodowe reprezentują i bronią praw i interesów pracowników w zakresie warunków pracy i płac oraz warunków socjalno-bytowych i kulturalnych". Artykuły zapisane w ustawie pozostawały pustymi słowami.

Decyzja o rozwiązaniu Solidarności wywołała falę protestów, szczególnie 13 października 1982 r. Do starć z ZOMO doszło m.in. w Gdańsku, gdzie aresztowano 270 osób, a także we Wrocławiu i w Nowej Hucie w Krakowie.

Solidarność jednak nie zniknęła. Przez następne siedem lat rozwijała podziemne struktury, bardzo prężnie działające w okresie stanu wojennego. Po jego zniesieniu kontynuowano działalność opozycyjną, a Solidarność przetrwała w podziemiu do 1989 roku.

W kwietniu 1989 r. Sąd Wojewódzki w Warszawie ponownie zalegalizował Niezależny Samorządny Związek Zawodowy "Solidarność".

CZYTAJ TAKŻE: Przed nami XXIII Ogólnopolska Pielgrzymka NSZZ "Solidarność" do Matki Bożej Bolesnej Królowej Polski w Licheniu