Warszawski ratusz unieważnił przetarg na audyt nieruchomości

Jak odbić Lemingrad? Warszawa od lat pozostaje polityczną twierdzą Koalicji Obywatelskiej, ale czy ten układ jest nie do ruszenia? W najnowszym „Tygodniku Solidarność” szukamy odpowiedzi na pytania o przyszłość stolicy i całego kraju. Piszemy również o polskich ambicjach na arenie międzynarodowej oraz wyzwaniach stojących przed gospodarką i energetyką. Jak zwykle nie zabraknie też tematów kulturowych i historycznych.

Czy wybory na prezydenta Warszawy mógłby wygrać mop z plastikową rączką? Albo ogrodowy krasnal? Albo cokolwiek innego – byle tylko przepasane szarfą z logo Koalicji Obywatelskiej? Od lat władza liberałów w polskiej stolicy wydaje się niepodważalna. Utwierdzają to przekonanie nawet ostatnie wydarzenia, gdy w dawnym stołecznym Krakowie udało się obywatelom przegonić ze stanowiska platformerskiego prezydenta Aleksandra Miszalskiego, a jednak w tym samym czasie w Warszawie referendum w sprawie odwołania Rafała Trzaskowskiego padło jeszcze w przedbiegach. Dlaczego tak jest? Z jakiego powodu największa polska metropolia pozostaje twierdzą Lemingrad, bastionem fajnopolactwa i redutą uśmiechniętego libka?

Czy da się odbić Warszawę „uśmiechniętym”? Stopień trudności tego zadania można chyba porównać tylko do wygrania przez Polskę mundialu w cuglach. Może więc zamiast roić o zdobywaniu stolicy, lepiej pogodzić się z rzeczywistością, uznać Warszawę za teren stracony i skierować siły tam, gdzie zwycięstwo jest choć trochę bardziej prawdopodobne?

Uwaga! To hasło nie spodoba się wielu: żeby stolica Polski nadal i na przyszłość nią była, trzeba ją odzyskać. Warszawę trzeba odbić z łap tych, którzy ją „wynarodowili”, czyniąc z niej centrum walki z tradycją, a do tego maszynkę do lansu i zarabiania kasy na krzywy ryj. Tych, którzy sprawili, że stolica Polski stała się antytezą polskości.

W poniedziałek drogowcy otworzyli Nowy Zjazd łączący Wisłostradę z Mostem Śląsko-Dąbrowskim w kierunku Pragi. Przy okazji prac odnaleźli pozostałości po trzech kamienicach, które stały tam jeszcze po wojnie.