Nie żyje Witold Chodakiewicz, zasłużony działacz opozycji antykomunistycznej, urzędnik państwowy, ekspert transportu i budownictwa

02.08.2026 16:13

Świece, zdjęcie ilustracyjne — Źródło: Pixabay | Licencja: Pixabay | Świece

Zmarł Witold Chodakiewicz, zasłużony działacz opozycji demokratycznej lat 70. oraz NSZZ „Solidarność”, internowany w stanie wojennym, wieloletni urzędnik państwowy oraz zasłużony inżynier i ekspert w dziedzinie transportu i budownictwa.

Co musisz wiedzieć:

Zmarł Witold Chodakiewicz.
Był zasłużonym działaczem opozycji demokratycznej lat 70. oraz NSZZ „Solidarność”, internowanym w stanie wojennym, wieloletnim urzędnikiem państwowym oraz zasłużonym inżynierem i ekspertem w dziedzinie transportu i budownictwa.
Redakcje "Tygodnika Solidarność" i portalu Tysol.pl oraz pracownicy Fundacji Promocji Solidarności składają najszczersze kondolencje prof. Markowi Janowi Chodakiewiczowi z powodu śmierci Ojca.

Kariera zawodowa

Witold Janusz Chodakiewicz urodził się 21 września 1937 roku w Wilnie. Ukończył Wydział Budownictwa Wodnego Politechniki Gdańskiej.

Karierę zawodową rozpoczął jako stażysta w Hydrobudowie w Gdańsku (1960–1962). Następnie, w latach 1963–1971, kierował pracownią w Zakładzie Badań i Doświadczeń Budownictwa Wodnego w Warszawie. W 1963 roku odbył również stypendium w Holandii w ramach programu International Association for the Exchange of Students for Technical Experience (IAESTE). W latach 1971–1977 pracował jako specjalista w Zakładzie Badań i Doświadczeń Budownictwa Kolejowego w Warszawie, a w latach 1977–1982 kierował Centralnym Laboratorium Budownictwa Kolejowego Przedsiębiorstwa Robót Kolejowych nr 7 w Warszawie. W 1985 roku uczestniczył w Programie Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju w Wielkiej Brytanii, a rok później w Republice Federalnej Niemiec.

W opozycji

W latach 1977–1980 współpracował z Komitetem Samoobrony Społecznej „KOR”. Angażował się w pomoc osobom represjonowanym, zbierał fundusze, drukował „Komunikat” KSS „KOR” oraz zajmował się jego kolportażem.

Po powstaniu Solidarności odegrał znaczącą rolę w organizowaniu struktur związkowych w branży budownictwa kolejowego. Od 16 września do 27 października 1980 roku pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Redakcyjnej Protokołu Uzgodnień Branżowych, wynegocjowanego przez przedstawicieli załóg Przedsiębiorstw Budownictwa Kolejowego i Przedsiębiorstw Robót Kolejowych z ministrem komunikacji podczas rozmów w Morzyczynie i Międzyzdrojach. W 1981 roku został wiceprzewodniczącym Stałej Komisji nadzorującej realizację tych uzgodnień. Od 14 października 1980 roku był członkiem Komitetu Założycielskiego NSZZ „Solidarność” w PRK 7.

W 1981 roku uczestniczył jako delegat w I i II Walnym Zebraniu Delegatów Regionu Mazowsze oraz w I Krajowym Zjeździe Delegatów NSZZ "S". Był także redaktorem pisma „Solidarność PBK/PRK” oraz przewodniczącym Rady Pracowniczej PRK 7.

Represjonowany

13 grudnia 1981 roku został internowany i osadzony w Ośrodku Odosobnienia Warszawa-Białołęka. Zwolniono go 12 czerwca 1982 roku. Już od sierpnia 1982 roku kierował Tymczasową Komisją Wykonawczą Solidarności PBK/PRK oraz koordynował Fundusz Pomocy dla osób więzionych. We wrześniu 1982 roku został zwolniony z pracy z przyczyn politycznych.

W latach 1982–1990 pracował jako adiunkt w Instytucie Badawczym Dróg i Mostów w Warszawie. W tym samym okresie aktywnie działał w podziemnych strukturach Solidarności. W latach 1982–1989 zajmował się kolportażem wydawnictw niezależnych, a od 1983 do 1990 roku był redaktorem „Solidarności Podziemnej PBK/PRK”. Od 1984 roku współorganizował dystrybucję od 500 do 750 egzemplarzy „Tygodnika Mazowsze” do struktur PBK/PRK w Warszawie, Poznaniu i Krakowie, stopniowo rozszerzając sieć kolportażu na kolejne miasta.

Po przemianach

Po przemianach ustrojowych nadal angażował się zarówno w działalność publiczną, jak i związkową. W 1989 roku został delegatem na III Walne Zebranie Delegatów Regionu Mazowsze NSZZ „Solidarność”, a do lipca 1990 roku był członkiem Zarządu Regionu. W kwietniu 1990 roku uczestniczył jako delegat w II Krajowym Zjeździe Delegatów.

W latach 1990–1993 oraz 1998–2001 pełnił funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Transportu i Gospodarki Morskiej. W okresie od grudnia 1990 do maja 1992 roku kierował zespołem rządowym, który wynegocjował warunki wycofania z Polski oraz tranzytu przez Polskę jednostek Armii Radzieckiej stacjonujących w Niemczech.

Od 1989 do 1999 roku był członkiem Fundacji Wspierającej Oświatę Polską za Granicą „Samostanowienie”, a w latach 1999–2007 przewodniczył jej Radzie Nadzorczej. Na początku 2004 został mianowany przez prezydenta Warszawy Lecha Kaczyńskiego pełnomocnikiem ds. budowy Mostu Północnego w Warszawie, natomiast w latach 2003–2005 przewodniczył Radzie Nadzorczej Metra Warszawskiego. We wrześniu 2007 roku przeszedł na emeryturę.

Jest autorem około trzydziestu publikacji i referatów poświęconych problematyce transportu oraz technologii budownictwa.

Za swoją działalność naukową i zawodową otrzymał liczne wyróżnienia, w tym zespołową Nagrodę Przewodniczącego Komitetu Nauki i Techniki (1969), Nagrodę Ministra Budownictwa (1974) oraz Nagrodę I stopnia Ministra Komunikacji (1984). Został również odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2006) oraz odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” (1999).

Kondolencje

Wyrazy głębokiego współczucia z powodu śmierci Ojca składają prof. Markowi Janowi Chodakiewiczowi członkowie redakcji "TS" i Tysol.pl oraz pracownicy Fundacji Promocji Solidarności. Łączymy się w bólu po tej bolesnej stracie.