Ks. Janusz Chyła: O uwielbieniu Boga  

Rzadko zapewne zadajemy sobie pytanie, do kogo skierowana jest nasza modlitwa? Najprostsza odpowiedź brzmi, że jej adresatem jest Bóg i ewentualnie święci oraz aniołowie. Ale czy możemy mówić tu o jakimś rozróżnieniu między Ojcem, Synem i Duchem Świętym? Oczywiście modlitwa może być zaadresowana do poszczególnych Osób Boskich. Najbardziej modelowa jest jednak modlitwa, skierowana przez Chrystusa w Duchu Świętym do Boga Ojca. Taka jest też struktura liturgii. Uwielbiając i wychwalając jedną z Osób Bożych, czynimy to jednak również wobec dwóch pozostałych. Nie może bowiem występować w Bogu jakakolwiek konkurencja między Osobami. Łączy je miłość i co więcej, Bóg sam jest Miłością. Prawdę o wspólnocie w odbiorze uwielbienia wyraża Credo, kiedy w odniesieniu do Ducha Świętego stwierdza, że "z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę".

Czy Bóg potrzebuje, abyśmy się do Niego modlili, uwielbiali Go i chwalili? Oczywiście, że nie. Sam w sobie jest w pełni doskonały i nasze modlitwy niczego Mu nie dodają. One są potrzebne nam. Wyrazem miłości Boga jest Jego bliskość. Zniża się On do poziomu stworzenia dla naszego dobra. Trafnie wyraził prawdę o zależności między Bożą chwałą a człowiekiem św. Ireneusz, ojciec Kościoła z przełomu II i III wieku: "Chwałą Boga jest człowiek żyjący, a życiem człowieka jest oglądanie Boga". Człowiek realizuje siebie, uwielbiając i wychwalając Boga. Nie może się to dokonywać tylko zewnętrznymi aktami pobożności. Uwielbienie jest autentyczne wówczas, gdy wyraża się życiem ukształtowanym Ewangelią.