Jacek Wrona: Mój Kościół

Pielgrzymowanie zawsze jest przeżyciem mistycznym nie tylko na poziomie jednostki, ale przede wszystkim wspólnoty a nawet kościoła powszechnego. Urodziłem się w Częstochowie, tak jak i moja Asia i wróciłem po wielu latach tułaczki, mam też nadzieje, że złożę tu kości! Czemu o tym piszę, bo my Częstochowianie mamy wpisane w "genach" przeżywanie pielgrzymek, które zmierzają do naszej Matki. W tym roku upały dotkliwie doświadczały pielgrzymów, co powodowało, że ta często kilkunastodniowa droga, to swoista symboliczna wędrówka przez pustynię do "ziemi obiecanej". Gorąc, kurz, pragnienie, krwawe odciski na nogach, tak trzeba... Żar słońca oczyszcza duszę, tak jak ogień złoto w tyglu. Tysiące próśb, podziękowań i to co najważniejsze potrzeba uchwycenia się nadziei! Wiara, nadzieja, miłość - trzy cnoty boskie, kwintesencja wszystkiego co najważniejsze dla człowieka. Pan X, ma niepełnosprawne od wielu lat dziecko (porażenie mózgowe), które wymaga stałej opieki, nie chodzi z żona do kina, kawiarni, restauracji, cały ich świat to praca, dom, opieka itd., żadnej perspektywy poprawy, zmiany. Po co idzie?! Aby nie ulec pokusie, ucieczki, odejścia od najbliższych i wybrania "normalnego" życia... Takich historii można cytować bez końca! Gdy patrzę na tych ludzi to mi wstyd, wstyd za moją pychę, za małostkowość, za brak pokory. Pisze dzisiaj zdziecinniały, stary kupidyn, że: "Polski kościół jest kościołem dla władzy i dla bogatych", ktoś inny, który podobnież jest księdzem, zachwyca się profanacją krzyża na Giewoncie, "fajnemu" biskupowi to nie przeszkadza, przecież piekła nie ma... A i jeszcze jeden cytat z ostatnich dni: " Moje ostatnie bliskie kontakty z Kosciolem mialam w wieku 8 lat, kiedy sypalam kwiatki na procesji. A wszystko opatrzone koszmarnym niekorzystnym zdjeciem . Jestescie wstretni . Maryla Rodowicz". Ściek się sączy a ludzie idą i idą i idą, póki tak jest wiem, że mój Kościół żyje.

Jacek Wrona