[Felieton "TS"] Tadeusz Płużański: Zostało po „wyzwolicielach”

Szczęśliwie "śpiący" nie podobali się wielu warszawiakom, niektórzy na przestrzeni lat przeciwko niemu protestowali. W końcu został symbolicznie - 17 września 2011 r. - pomalowany czerwoną farbą i okraszony napisem "czerwona zaraza". Wtedy za pomnik wziął się Sąd Rejonowy w Warszawie, stwierdzając, że… pomnikiem nie jest, bo "ochronie prawnej podlega obiekt wzniesiony dla upamiętnienia zdarzenia bądź uczczenia osoby, której ta cześć jest należna". A żołnierzom Armii Czerwonej cześć taka należna nie jest, bo wcale Polaków nie wyzwalali, tylko zniewalali.

Monument nie przestał się jednak podobać włodarzom Warszawy, "Gazecie Wyborczej" i sekretarzowi Kunertowi, który dalej starał się nam wmawiać, że przebywający w konserwacji "śpiący" muszą wrócić na plac Wileński, bo "oddają ducha tamtych, powojennych czasów". Sekretarza nie przekonywało, że Polacy "ducha" tego poznawali w kazamatach NKWD-owskich i ubeckich katowni, również obok, na Pradze. Na ul. Sierakowskiego, Namysłowskiej. Jeszcze na drugim brzegu Wisły tliło się powstanie, a tu "wyzwoliciele" hurtowo wyłapywali i mordowali AK-owców.

Z tego samego, prawego brzegu Wisły dopiero w 2019 r. zniknął Zygmunt Berling - nie bohater, lecz zdrajca polskiej sprawy. Zwerbowany przez NKWD w obozie w Starobielsku, przyjął obywatelstwo ZSRS i współtworzył deklarację lojalności wobec Stalina. Renegat ten zatwierdzał wyroki śmierci na swoich żołnierzach podejrzanych o związki z polskim podziemiem niepodległościowym. Pomnik Berlinga straszył przez 34 lata - na czerwonym (nomen omen) cokole, z przetrąconymi (można się domyślać przez Sowietów) nogami.

Ale w Warszawie zostały jeszcze pamiątki po sowieckim "wyzwoleniu". W tym samym roku co pomnik Berlinga - w 1985 - na Pradze stanął Pomnik Kościuszkowców - w 40. rocznicę "wyzwolenia" Warszawy. Zawdzięczamy go komunistycznemu dygnitarzowi Włodzimierzowi Sokorskiemu, który był nie tylko politrukiem LWP, funkcjonariuszem KPP i PPR, ale także Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików). Pomnik stoi do dziś…
Jest jeszcze Pomnik Partyzanta przy rondzie de Gaulle’a, dedykowany pierwotnie Gwardii Ludowej i Franciszkowi Zubrzyckiemu (ów "Mały Franek" wsławił się jedną jedyną akcją na polską leśniczówkę, podczas której zabrał dubeltówkę i 5 tys. złotych).

I nie mówię tym razem o stołecznych ulicach zrekomunizowanych przez pana Trzaskowskiego, czy największej sowieckiej "pamiątce" - Pałacu Stalina, zwanym dla niepoznaki Pałacem Kultury i Nauki.