Fałszywy opłatek i wstyd Tuska

Polityka wstydu

Początki pedagogiki wstydu to czas michnikowszczyzny, której symboliczny koniec zaczął się w 2015 roku, gdy prawicy udało się podwójne zwycięstwo wyborcze, które pozwoliło na wejście na ścieżkę rozwoju. Za duże słowa? To zobaczmy jakimi inwestycjami co i rusz chwali się rząd Donalda Tuska. Wszystko to owoc pracy rządów Prawa i Sprawiedliwości, projekty, które sam Tusk nazywał „megalomanią”. Dziś ten sam polityk, rękami swojego rzecznika i wspomnianego spotu mówi, że dzięki Polsce obywatele „czują się bezpiecznie”, a gdy „ktoś mówi, że się nie da”, to Polska „po prostu to robi”. To prawda, tyle, że kto jest tą „Polską”? Bo przecież nie politycy, którzy uderzali w polskie państwo w czasie ruskiej operacji hybrydowej na polskiej granicy i nie ci, co latami mówili, że tego się nie da i na tamto nie ma pieniędzy. I do takiego myślenia przyzwyczajali swoich wyborców, którzy karmieni kompleksami swoich idoli, sami uczestniczyli w blokowaniu polskiej dumy i szans rozwoju. O każdy projekt trzeba było walczyć, spierać się, a dziś za ich realizację ściga się ludzi po aresztach i sądach. By wystraszyć.

Źródło całego problemu jest właśnie w tych starych kompleksach, które przerzucają na nas ci, co sami zatrzymali się w czasach gdy „srali w polu”. To nie są tylko wulgarne i prostackie słowa, ale obraz stanu ducha tych, co cały czas uważają, że Polska w Unii Europejskiej to najlepiej powinna wiecznie przepraszać, że żyje, a polskie prawo powinny zmieniać instytucje unijne, a nie my, Polacy. To widać w podejściu do polskiej Konstytucji, polskich instytucji, ale też w „sztuczkach” typu przenoszenie zawartych zagranicą „ślubów” jednopłciowych na polski grunt, mimo że nie ma ku temu żadnej podstawy prawnej. Znowu ktoś za nas ma decydować, co jest legalne, a co nie. Podobnie zresztą jest z całą koncepcją „demokracji walczącej”.

„Demokracja walcząca”

Gdy swego czasu te dwa słowa wypowiedział premier Donald Tusk, uwaga opinii publicznej skupiła się na kuriozalnej definicji tego hasła. - Prawdopodobnie nie raz popełnimy błędy lub podejmiemy działania, które według niektórych autorytetów prawnych mogą być nie do końca zgodne z literą prawa, ale nic nie zwalnia nas z obowiązku działania – ogłosił szef rządu. A mi w uszach wciąż wybrzmiewa ukryty w formie ostrzeżenia (groźby?) scenariusz, jaki wtedy Tusk nakreślił. „Nie chciałbym, byśmy my, w Polsce, znaleźli się kiedykolwiek w takiej sytuacji, że siła zewnętrzna będzie niezbędna, żeby zagwarantować nasz ład konstytucyjny. Byłaby to tragedia.” Brzmi ponuro? Słusznie.

W końcu premier świadomie lub nie (nie wierzę, że bezwiednie) odnosił się do słynnego „Streitbare Demokratie” (demokracja zdolna do obrony). To koncepcja teoretyczno-polityczna i prawna zakładająca, że państwo demokratyczne ma prawo, a nawet obowiązek aktywnego i prewencyjnego bronienia porządku konstytucyjnego przed siłami, które chcą go legalnie lub nielegalnie obalić od wewnątrz. Jak wyglądał ten „porządek” w praktyce? Po 1945 roku Niemcy Zachodnie dostały nowy porządek konstytucyjny pod zewnętrznym nadzorem Aliantów, przede wszystkim USA, Wielkiej Brytanii i Francji. Grundgesetz (Ustawa Zasadnicza z 1949) nie była „czysto niemieckim” dokumentem. Powstała pod kontrolą Sojuszników. Alianci mieli prawo weta wobec jej treści.

Tusk mówiąc o „sile zewnętrznej” i „tragedii” kreślił właśnie taki scenariusz: że gdyby Polska sama nie była w stanie przywrócić i utrzymać ładu konstytucyjnego, mogłoby dojść do sytuacji, w której zewnętrzni aktorzy (w praktyce Unia Europejska, ewentualnie USA) zaczęliby narzucać rozwiązania prawne i instytucjonalne. W jego narracji lepiej samemu działać „w kategoriach demokracji walczącej” (nawet z ryzykiem naginania prawa), niż dopuścić do takiego zewnętrznego nadzoru.

Czytaj również

Rafał Woś: Marsz musi być rekordowo liczny i głośny

Zdzisław Krasnodębski: O co chodzi w walce o Trybunał Konstytucyjny?

Boštjan Marko Turk: Polska i Słowenia: wymiar sprawiedliwości jako narzędzie władzy politycznej

MEN kontroluje szkołę po okrzykach „Nie bać Tuska”. Podwójne standardy

Marsz Niepodległości. Jest oświadczenie Tuska

Danuta Holecka wygarnęła Donaldowi Tuskowi na antenie TV Republika

Polacy mają powody do dumy

Te ciągoty do patrzenia poza nasz kraj, w poszukiwaniu rozwiązania swoich niemocy, przebijają się wciąż i wciąż. Najlepszym tego przykładem była zewnętrzna ingerencja, która przez lata osłabiała polskie państwo, a w 2023 roku ostatecznie doprowadziła do zmiany władzy na „swoich”. A ja się pytam: czy możemy już skończyć z tą pedagogiką wstydu??? Jesteśmy wielkim, pięknym, europejskim narodem, który ma wszystkie powody do dumy i żadnego do pielęgnowania kompleksów. Wbrew propagandzie rządzących, którym wystarczy, że nie „sramy w polu”, mamy ambicję i zasługujemy na więcej. Obecnie chyba najsilniejszym symbolem tych ambicji jest prezydent Karol Nawrocki, który nawet ma taką charyzmę i to chyba denerwuje rządzących prawie w równym stopniu, co podejmowane przez niego decyzje i działania. To właśnie ten brak kompleksów poprowadził go w kierunku Trybunału Konstytucyjnego, gdy ta instytucja została siłą przejęta przez rządzących i ich nominatów.

Spełnia się scenariusz Tuska

A teraz? Bombardowanie „miłością” i ofertą dzielenia opłatkiem. Przedstawił je w Szczecinie ten, który sam w ramach „eksperymentu nad Wisłą” postanowił zniszczyć najbardziej rodzinne w Polsce święta: bożonarodzeniowe. To właśnie w grudniu 2023 roku doszło do przejęcia mediów publicznych, by już na stałe podporządkować sobie „czwartą władzę”. Ostatecznie, co pokazuje rozwój telewizji Republiki i WPolsce24, ten plan się nie udał. Teraz w swoje ręce chce Donald Tusk zagarnąć trzecią władzę: zaczął od TK, a następny w kolejności ma być Sąd Najwyższy. I tak na naszych oczach spełnia się scenariusz Tuska, przed którym ostrzegała polska prawica. To nie znaczy jednak, że musi się on w pełni zrealizować. By się nie wydarzył, musimy po prostu na dobre odciąć się od pedagogiki wstydu, pozbyć kompleksów i nie dać się omamić bandytom, którzy włamali się do domu, splądrowali, rozsiedli się po pokojach, a teraz „wyciągają rękę” do ofiar swoich przestępczych działań. Wszystko (jak zwykle w polskiej historii) w naszych rękach. I to jest dobra informacja.