Francja. Swastyki na tablicy ofiar KL Auschwitz-Birkenau

Francja przygotowuje się do wyborów prezydenckich w 2027 roku, a spory o jej przyszłość coraz częściej prowadzą do pytań o narodową tożsamość i historyczne autorytety. Po kraju rozlewają się niszczycielskie rozruchy. Na tym tle szczególnego znaczenia nabiera monumentalny, dwuczęściowy film o Charlesie de Gaulle’u w reżyserii Abla Lanzaca. Łukasz Jasina, który obejrzał produkcję podczas Warszawskiego Festiwalu Filmowego, zastanawia się, dlaczego właśnie dziś Francuzi ponownie opowiadają historię generała i twórcy V Republiki.

Słynne zdanie: „Straciliście bardzo dobrą okazję, by siedzieć cicho!”, 17 lutego 2003 roku wyartykułował prezydent Francji, Jacques René Chirac. Ono, jak chyba nic innego, najlepiej pokazywało stosunek krajów „starej” Europy do byłych demoludów, próbujących wówczas wkomponować się struktury Unii Europejskiej, a jedyne co zawierało, to potężny ładunek skondensowanej pogardy dla aspirujących i poczucia własnej wyższości na innymi.

Francję czeka kolejna fala protestów uczniowskich. Po ponad 5 tys. zatrzymań od początku tygodnia organizacje uczniowskie zapowiadają kontynuowanie mobilizacji. Na wtorek planowane są następne demonstracje, do których mają dołączyć również związki zawodowe. W tle pozostają zarówno przypadki przemocy podczas protestów, jak i kontrowersje dotyczące działań sił porządkowych.

Francja mierzy się z gwałtowną falą protestów uczniów szkół średnich, która w ciągu kilkunastu dni rozprzestrzeniła się na znaczną część kraju. Demonstracje rozpoczęły się od postulatów dotyczących warunków nauki, braków kadrowych i przeciążenia uczniów, jednak w części miast doszło do poważnych starć z policją, podpaleń i aktów wandalizmu. Marine Le Pen przekonuje, że wydarzenia przestały mieć charakter zwykłego protestu uczniowskiego i domaga się zaostrzenia prawa wobec uczestników zamieszek.

Pentagon przygotowuje na październik spotkanie w Polsce poświęcone przyszłości NATO. Według „Politico” do rozmów zaproszono m.in. Polskę, Niemcy i część państw nordyckich, ale pominięto Wielką Brytanię, Francję oraz państwa bałtyckie. Niejasne kryteria doboru uczestników wywołują pytania części dyplomatów o znaczenie nowego formatu dla jedności Sojuszu.