Ks. Janusz Chyła: Chrystus to nie nazwisko Jezusa

Już Stary Testament znał praktykę namaszczania królów, kapłanów i proroków. Sam Bóg był konsekrującym (poświęcającym), a znakiem zewnętrznym było namaszczenie olejem. W Nowym Testamencie te prorockie czynności wypełniają się w osobie i działaniu Jezusa. Każda chwila Jego życia - od poczęcia, poprzez narodzenie, dorastania, dorosłe życie, chrzest przyjęty z rąk Jana, kuszenie, nauczanie i cuda, aż po mękę, śmierć i zmartwychwstanie - dokonuje się w mocy Ducha Świętego.

Przebywając w rodzinnym Nazarecie, Jezus odczytał fragment z Księgi Izajasza: "Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski od Pana" (Łk 4,18-19). Następnie słowa te odniósł do siebie wskazując, że jest oczekiwanym Mesjaszem. W Wielki Czwartek podczas Mszy Krzyżma, gdy święci się oleje używane przy sprawowaniu sakramentów, Biskup modli się słowami: "Boże, Ty namaściłeś Twojego Syna Duchem Świętym i ustanowiłeś Go Chrystusem i Panem, a nam dałeś udział w Jego godności, spraw, abyśmy w świecie byli świadkami odkupienia".

Mesjasz spełnił obietnice uwolnienia człowieka z niewoli grzechu. Dzięki Duchowi Świętemu wydarzenie to nie jest tylko wzniosłym wspomnieniem. Jest dostępne na wyciągnięcie ręki albo lepiej, na odległość wierzącego serca. Tak więc w mocy Ducha Świętego - przez Ewangelię i sakramenty - aktualizuje się w Kościele dzieło Jezusa, który jest Chrystusem.