[Tylko u nas] Tadeusz Płużański: Bił, kopał, miażdżył palce. Jeden z najokrutniejszych śledczych UB

Jerzy Kaskiewicz urodził się w 1923 roku we wsi Lesiszcze na Wołyniu. Od sierpnia 1944 roku funkcjonariusz Komendy Wojewódzkiej MO w Białymstoku, w grudniu tego roku przeniesiony do Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Białymstoku, a wkrótce do PUBP w Sieradzu. We wrześniu 1945 roku trafił do centrali Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego w Warszawie. W tym samym roku ukończył Centralną Szkołę MBP w Łodzi.

Śledczy od Pileckiego

W więzieniu przy ul. Rakowieckiej pracował najpierw jako młodszy oficer śledczy, od 1947 roku oficer śledczy, a od 1949 roku starszy oficer śledczy Departamentu Śledczego MBP. W latach 1951-1954 kierownik sekcji Departamentu X MBP.

To on prowadził pierwsze przesłuchania grupy Witolda Pileckiego i wnosił o zastosowanie tymczasowego aresztowania, do czego "przychylił się" zastępca naczelnego prokuratora wojskowego do spraw szczególnych - ppłk Henryk (Hersz) Podlaski. Ten sam Kaskiewicz wydał postanowienie o wszczęciu śledztwa przeciwko Pileckiemu i pozostałym członkom grupy na podstawie art. 7 dekretu z 13 czerwca 1946 roku o przestępstwach szczególnie niebezpiecznych w okresie odbudowy państwa - szpiegostwo.

Zbrodnie nieosądzone

Na fali tzw. "odwilży", 13 lipca 1955 roku Kaskiewicz został dyscyplinarnie zwolniony z bezpieki i aresztowany. 2 stycznia 1956 roku skazany przez Sąd Wojewódzki dla m. st. Warszawy na 4 lata więzienia (na mocy amnestii z listopada 1956 roku karę obniżono mu do 2 lat i 8 miesięcy więzienia) za to, że "w okresie 1948-1953 w Warszawie jako oficer śledczy b. Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, przekraczając swą władzę stosował wobec tymczasowo aresztowanych przymus fizyczny, polegający na biciu aresztowanych, bezzasadnym osadzaniu w karcerze, poniewieraniu ich godności osobistej, poprzez co działał na szkodę interesu publicznego".
W związku z popełnionymi przestępstwami 17 października 1959 roku Kaskiewicz został zdegradowany.

Przez lata mieszkał w Warszawie przy ul. Spacerowej. W III RP nie był przez nikogo ścigany za swoje liczne zbrodnie. Zmarł w 1999 roku, pochowany na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie.