Wykreślić "Inkę" to tak, jakby napluć w twarz bohaterskiej sanitariuszce 5 Brygady Wileńskiej AK. Jakby obśmiać umiłowanie Ojczyzny dziewczyny, która zgłosiła się na ochotnika do polskiego wojska podziemnego i została zaprzysiężona w Armii Krajowej w wieku 15 lat.
Wykreślić "Inkę"
To tak, jakby uznać, że w 1945 r. Polska została wyzwolona i dalsza walka z drugim, sowieckim okupantem nie miała sensu. Przyznać rację kolaborantom i mordercom, a nie tym, którzy chcieli do końca bić się o Niepodległą. Żołnierzom niezłomnym, którzy niestety do dziś pozostają wyklęci. Bo "Inka" była i jest żołnierzem niezłomnym-wyklętym. Tak jak jej dowódca Zygmunt Szendzielarz "Łupaszka".
To tak, jakby zdezawuować poświęcenie sanitariuszki, która opatrywała nie tylko swoich, ale nawet rannych w walce z "łupaszkowcami" milicjantów. Zakwestionować ową niezłomność 17-letniej dziewczyny, która po aresztowaniu - mimo tortur w Wojewódzkim Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego w Gdańsku - odmówiła składania zeznań obciążających kolegów i nikogo nie wydała. Podważyć hart ducha, który zachowała nawet wówczas, gdy oprawcy rozbierali ją do naga, a do celi wpuszczali ubliżające jej żony ubeków, którzy zginęli w akcjach przeciwko oddziałom "Łupaszki". Wymazać słowa, które "Inka" napisała krótko przed śmiercią w grypsie do sióstr Mikołajewskich z Gdańska: "Powiedzcie mojej babci, że zachowałam się jak trzeba".
To tak, jakby nagrodzić łączniczkę Szendzielarza Reginę Żylińską-Mordas, która po aresztowaniu przez UB zaczęła sypać. Bo to ona wydała punkty kontaktowe V Brygady Wileńskiej, w tym mieszkanie przy ul. Wróblewskiego 7 we Wrzeszczu, w którym "Inka" została aresztowana. Jakby potwierdzić zasadność pisma Józefa Bika, naczelnika Wydziału Śledczego gdańskiego WUBP, do prokuratury wojskowej o prowadzenie sprawy Siedzikówny Danuty w trybie doraźnym (stalinowski morderca Bik, posługujący się również nazwiskami Bukar i Gawerski, uciekł w 1968 r. do Szwecji; nigdy nie został osądzony za swoje zbrodnie, jednak przed sądami III RP wywalczył podwyżkę emerytury). Jakby usankcjonować zarzuty wobec "Inki" o udział w "bandzie Łupaszki" (dla przypomnienia: była to regularna jednostka Wojska Polskiego, podlegająca konstytucyjnym władzom RP), nielegalne posiadanie broni oraz strzelanie i wydawanie rozkazów strzelania do funkcjonariuszy UB i MO. Przyklasnąć temu, który te oskarżenia miotał - mordercy sądowemu Wacławowi Krzyżanowskiemu, który w III RP (czyli PRL bis) pozostał bezkarny - tak jak inni stalinowscy prokuratorzy i sędziowie.
"Inka" nie prosiła o łaskę
Jakby obśmiać to, że "Inka" nie chciała prosić o łaskę "prezydenta", czyli sowieckiego namiestnika Bolesława Bieruta. A nie chciała, bo w piśmie adwokata jej towarzysze broni zostali nazwani "bandytami".
To tak, jakby podziękować plutonowi egzekucyjnemu, który strzelał na komendę:"po zdrajcach narodu polskiego ognia". Jakby przyznać, że Danuta Siedzikówna "Inka" i Feliks Selmanowicz "Zagończyk" rzeczywiście byli bandytami i zdrajcami Polski.
Jakby opluć dowódcę - mjr. Zygmunta Szendzielarza "Łupaszkę", skazanego przez krzywoprzysiężny sąd na osiemnastokrotną karę śmierci, zamordowanego 8 lutego 1951 r. sowieckim strzałem w tył głowy w więzieniu na Rakowieckiej w Warszawie. Podać rękę jego oprawcom - śledczym, sędziom i prokuratorom.
To tak, jakby pogratulować katowi Mokotowa - Aleksandrowi Drejowi - który do "Łupaszki" i innych bezbronnych więźniów strzelał po pijanemu, a za szczególnie groźnych "bandytów" dostawał premię. Przed śmiercią Siedzikówna zdążyła jeszcze krzyknąć:"Niech żyje wolna Polska"i"Niech żyje Łupaszko!". Po chwili została przez dowódcę plutonu egzekucyjnego dobita z pistoletu w głowę. To tak, jakby pochwalić go za skuteczny strzał.
To tak, jakby zgodzić się z PRL-owską propagandą, która do 1989 r. nazywała "Inkę" bandytą. Zgodzić się szczególnie z wydaną w 1969 r. książką-paszkwilem "Front bez okopów" autorstwa m.in. Jana Bobczenki, byłego szefa UBP w Kościerzynie, w której krwiożercza "Inka" uczestniczy w egzekucji funkcjonariuszy UB w Starej Kiszewie.
To tak, jakby opluć pamięć jej rodziców. Ojca - Wacława Siedzika, który wywieziony przez Sowietów do łagru 10 lutego 1940 r., w ramach pierwszej wielkiej wywózki mieszkańców Kresów na Wschód, dostał się później do armii Andersa i zmarł w 1942 r. w Teheranie.
Matki - Eugenii Siedzikowej z Tymińskich, która za współpracę z polskim podziemiem została aresztowana i we wrześniu 1943 r. zamordowana przez gestapo w lesie pod Białymstokiem.
To tak, jakby podważyć wyrok Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku, który w 1991 r. uznał, że działalność "Inki" i jej współtowarzyszy z V Brygady Wileńskiej zmierzała do odzyskania niepodległego bytu Państwa Polskiego. W końcu, jakby starać się odebrać pośmiertne odznaczenie - Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Polonia Restituta, który 11 listopada 2006 r., w rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości, przyznał jej prezydent Lech Kaczyński.
Jakby uznać, wbrew tradycji - nie tylko polskiej, ale cywilizowanego świata - że człowiek nie ma prawa do własnego grobu. Bo do dziś - mimo 23 lat podobno wolnej Polski - nie wiemy, gdzie Danuta Siedzikówna została potajemnie, bezimiennie pogrzebana.
Ale "Inka" pozostanie bohaterska. Pozostanie wzorem dla przyszłych pokoleń. Za chwilę Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych. O "Ince" - wobec politycznego wandalizmu ubeckich pogrobowców - powinniśmy w tym roku szczególnie pamiętać. I nie uznamy - wzorem Seweryna Blumsztajna - że Żołnierze Wyklęci byli bandytami, a nasi oprawcy - sowieccy kolaboranci z KBW, UB i Informacji Wojskowej - bohaterami.
My - tak jak "Inka" - musimy zachować się, jak trzeba.
