Zakończył się konkurs „Spotkania ze sztuką”. Prezes PGE: Dzieci i młodzież chcą mieć kontakt ze sztuką

W instytucjach kultury nieustający ruch, obsadzane są kolejne dyrektorskie stołki. „Powołania” dotyczą tylko osób zorientowanych na lewo, przy czym preferowana jest płeć żeńska, w akcie rekompensaty za wieloletnie panoszenie się męskich kadr.

W połowie kwietnia tego roku naprzeciwko Bundestagu zdeponowano blok skalny przywieziony z Polski spectransportem. Waży prawie 30 ton, jest szaro-granitowy, o wrzecionowatej formie. Zwykły głaz narzutowy, inaczej eratyk. Po co przytachano go do stolicy Niemiec?

Od ponad dwóch dekad obserwuję majowy amok zwany Nocą Muzeów. Za każdym razem przyrasta liczba włączonych do gry placówek; co roku bite są frekwencyjne rekordy, a media biją pianę.

Jeszcze w międzywojniu, ba! w PRL-u, mianem elity nie określano ludzi wyróżniających się stanem posiadania, lecz wiedzą, talentem i uporządkowanym systemem wartości. Po transformacji to się zmieniło.

Zaczęło się podziemnie w latach 60./70. Konceptualizm zrównywano z walką z socsystemem. Dekadę później buntownicze niemieckie koncepcje wśliznęły się do PRL-u jeszcze przed solidarnościową rebelią. Kolejna dekada, kolejny niemiecki import – nowa dzikość lat 80. Idealnie przystawała do zbiorowych nastrojów. Ale od lat 90. Niemcy wciąż nadają ton polskiej artystycznej awangardzie. Tym razem nie chodzi o pięknoduchostwo, lecz o rząd dusz. I interesów. Z kontestacji – w mainstream.