Waldemar Żyszkiewicz: Fejk raport o Polsce? Niekończąca się historia
16.03.2018 22:13
Komentarzy: 0
To się nie zaczęło w styczniu 2018 roku, lecz lekko licząc sto lat wcześniej. Nie było jeszcze Państwa Izrael, tylko diaspora, czyli społeczność o rozgałęzionej strukturze sieciowej, rozumiejąca wagę szybkiego transferu informacji oraz pieniędzy; co więcej, społeczność dysponująca skutecznymi do tego narzędziami.
Mówiąc krótko i wprost, mocno spóźniona próba penalizacji haniebnych oszczerstw uporczywie ponawianych wobec Polski i Polaków jest raczej skutkiem niż przyczyną faktycznego stanu relacji polsko-żydowskich oraz polsko-izraelskich, które choć mistyfikowane w czasach PRL-u i pudrowane po roku 1989, nigdy nie były dobre. Przynajmniej z punktu widzenia polskiego interesu narodowego.
Lemberg infidelis
Żeby nie szukać daleko: podczas sprowokowanych przez Austrię oraz berliński Ostmarkenverein polsko-ukraińskich walk o Lwów w listopadzie 1918 roku, postawa miejscowych Żydów - formalnie wprawdzie deklarujących neutralność, lecz praktycznie po prostu wrogich Polsce - doprowadziła do zrozumiałych w tej sytuacji rozruchów antyżydowskich.
Co gorsza, część światowej diaspory żydowskiej, fałszując genezę, charakter, a zwłaszcza skalę pożałowania godnych zresztą zajść, próbowała je wykorzystać przeciwko Polakom starającym się o restytucję własnego państwa. Pisał o tym Franciszek Salezy Krysiak, dziennikarz z Wielkopolski i znawca kulis wschodniej polityki Prus, który znalazłszy się wtedy w mieście nad Pełtwią, rzeczowo przedstawił przebieg zdarzeń (Z dni grozy we Lwowie, Kraków 1919, Rzeszów-Rybnik 2003).
Należy sądzić, że oprócz istotnych szkód wizerunkowych dotkliwych dla narodu, który po 123 zaborów latach starał się o odzyskanie swej państwowości, skutecznie wypromowana w światowej prasie ‘gęba antysemityzmu’ skutkowała m.in. narzuceniem Rzeczypospolitej tzw. małego traktatu wersalskiego. Dokument ten, zaaplikowany krajom Mitteleuropy, ale np. Republice Weimarskiej już nie, zapewniając swoiste przywileje mniejszościom narodowym i religijnym, w tym diasporze żydowskiej, z możnością bezpośredniego odwoływania się do Ligi Narodów włącznie, stanowił formę zewnętrznej ingerencji w suwerenność objętych nim państw.
Raport: "Żydzi w wyzwolonej Polsce"
"Dokument z 1946 roku ujawnia, że Polacy traktowali Żydów równie źle jak Niemcy" - grzmi tytuł portalu "Jerusalem Post" z 1 marca 2018. A lead nie pozostawia żadnych złudzeń: "W raporcie czytamy, że po wojnie wielu Żydów wolało uciekać (z Polski - wż) choćby do Niemiec", z czego należy wnioskować, że Polacy po zakończeniu wojny byli dla Żydów jeszcze gorsi niż Niemcy podczas jej trwania.
Portal tego oczywiście nie eksponuje, ale w raporcie informacja zostaje doprecyzowana: żydowscy uciekinierzy z Polski kierują się do amerykańskiej strefy okupacyjnej, co zmienia chyba wymowę faktów. Przyjrzyjmy się jednak dokładniej dokumentowi, zaprezentowanemu przez Centrum Wiesenthala izraelskiej gazecie.
W cytowanych fragmentach "raportu wywiadu", datowanego na 15 maja ‘46 i odtajnionego w roku 1983, zamiast faktów mamy głównie do czynienia z ogólnikami o charakterze perswazyjnym: że powojenne manifestacje antyżydowskie w Polsce stanowią kontynuację aktywności przedwojennych grup prawicowych, kiedy antysemityzm miały w swych programach nawet partie, jakbyśmy dziś powiedzieli, mejnstrimowe. Że takie antysemickie akcenty w polityce II RP mogły ułatwić Polakom przyjęcie rasistowskich teorii nazistów i że jest sprawą oczywistą, iż Polacy dręczyli Żydów z równą zawziętością jak Niemcy podczas okupacji. Wreszcie, że propaganda antysemicka w polskich kręgach emigracyjnych nasilała się jeszcze przed wyzwoleniem kraju.
Po wstępnym ostrzale pojawia się wreszcie w raporcie coś na kształt konkretu, do którego można próbować się odnieść. Według autora / autorów raportu, rosnący antysemityzm w Armii generała Andersa, "skłonił wielu żydowskich żołnierzy do opuszczenia tej formacji i szukania sobie miejsca w innych alianckich ugrupowaniach"...
Panie kapitanie, melduję, że jutro zdezerteruję!
Podobno im kłamstwo bardziej bezczelne, tym skuteczniej działa. Ale akurat o tym wiemy już wystarczająco wiele, żeby się z politowaniem uśmiechnąć. Owszem, dezercje Żydów, którzy dzięki Armii Andersa, utworzonej w Związku Sowieckim na mocy układu Sikorski-Majski, przedostali się do Palestyny, zaczęły się latem 1943 roku. W krótkim czasie polskie oddziały opuściło aż kilkuset żołnierzy pochodzenia żydowskiego. Część z nich uprzedzała zresztą o planowanym odejściu swych bezpośrednich dowódców, którzy rozumiejąc czym mógłby skutkować ewentualny konflikt lojalności, życzyli im powodzenia.
Działo się to za cichym przyzwoleniem polskiego dowództwa, mimo iż Hagana, w której znalazła się większość zbiegów z Drugiego Korpusu, walczyła przeciw Brytyjczykom, sprawującym w Palestynie oficjalny mandat. Trudno więc Haganę czy Irgun, do którego wstąpił m.in. kapral podchorąży Mieczysław Biegun, uznać za "inne alianckie ugrupowania", jak kłamliwie napisali autorzy przywołanego przez "Jerusalem Post" raportu.
Z kapralem Biegunem, który jeszcze w Polsce był członkiem Bejtaru, a później w Palestynie stanął na czele Irgunu, było jednak inaczej: on nie zdezerterował, lecz uzyskał oficjalne zwolnienie z przysięgi wojskowej. Lepiej znany jako Menachem Begin, pierwszy prawicowy premier Izraela, odegrał znaczną rolę w dziejach swego narodu. Szacuje się, że z około 4,5 tys. żołnierzy pochodzenia żydowskiego 2,5 do 3 tys. zdezerterowało wtedy z Armii Andersa.
Warto jednak dodać, że oprócz czynnych żołnierzy, w strukturach dowodzonego przez Andersa korpusu znalazło się jeszcze co najmniej dwa tysiące osób pochodzenia żydowskiego. I nawet po dezercji tak znacznej liczby pobratymców, nie spotkały ich żadne szykany czy utrudnienia, a przysługujące każdemu zaopatrzenie otrzymywali, podobnie jak wszyscy inni. Taki to był ‘antysemityzm’.
Czy Sobieski uprawiał antyturkizm?
Rabin Marvin Hier, założyciel i dziekan Centrum Szymona Wiesenthala w Los Angeles, oświadczył, że ujawniony dokument zadaje kłam używanej często przez stronę polską argumentacji, że antysemityzm pozostaje konsekwencją komunizmu. Wskazał też na fragmenty raportu, w których omawia się ów "szalejący antysemityzm i traktowanie Żydów jako obywateli drugiej kategorii zanim jeszcze komuniści objęli w Polsce władzę, także sporo przed wojną, kiedy to przywódcy religijni, liderzy partii politycznych oraz oficjele wysokich i niskich szczebli propagowali i praktykowali antysemityzm".
Nie ma co, mocne słowa. Szalejący antysemityzm za Piłsudskiego? Poszukajmy może innych analiz, też amerykańskich, bo rabin Hier mocno podkreślał, że o wiarygodności prezentowanego raportu świadczy zwłaszcza jego ‘amerykańskość’.
"KPP popierała Związek Radziecki w wojnie polsko-rosyjskiej 1919-1920 i radziecką inwazję w 1939 roku. Uznała granicę z ZSRR w 1939 roku i była względnie obojętna wobec wymordowania przez Sowietów w trakcie II wojny światowej polskich jeńców wojennych, podczas gdy rząd na uchodźstwie w Londynie zajmował w tych sprawach stanowisko narodowościowe" - tłumaczy względną ‘niepopularność’ Komunistycznej Partii Polski wśród Polaków Kevin MacDonald (Kultura krytyki, Ewolucjonistyczna analiza zaangażowania Żydów w XX-wieczne ruchy intelektualne i polityczne, Warszawa 2012, s. 195).
Kropkę nad i stawiają dwaj inni badacze, pisząc: "Z jednej strony przez długi okres swego istnienia KPP walczyła nie tylko z państwem polskim, lecz z całą wspólnotą polityczną, w tym z legalnymi opozycyjnymi partiami lewicowymi. Z drugiej strony w oczach ogromnej większości Polaków KPP była obcą, wywrotową agenturą moskiewską dążącą do przekreślenia z trudem wywalczonej niepodległości i włączenia Polski do Związku Radzieckiego. Nazywana "agenturą radziecką" i "żydokomuną", uchodziła za niebezpieczny i zasadniczo niepolski spisek na rzecz unicestwienia suwerenności narodowej i przywrócenia w nowym przebraniu panowania Rosji" (John Coutouvidis, Jaime Reynolds, Poland 1939-1947, 1986, s. 115).
Wiedza o konsekwentnie antypolskiej aktywności KPP utrudnia przyjęcie perspektywy, jaką proponuje rabin Hier: to nie Polacy kultywowali w międzywojniu jaskrawy antysemityzm; przeciwnie, to wyobcowana etnicznie, politycznie i kulturowo partia, należąca do Kominternu, praktykowała agresywny wymierzony w Kościół, naród i państwo antypolonizm.
(Nie)porządki w zdradzonej Polsce
Według omawianego raportu, w połowie roku 1944 antysemityzm mocno rozprzestrzenił się w Lublinie i na innych obszarach Polski. Od kwietnia 1945 napłynęły "nowe dane o dwunastu polskich miastach, w których Żydzi ponieśli śmierć z rąk członków Armii Krajowej, formacji zbrojnej posłusznej rozkazom rządu na uchodźstwie".
Jak widać, autor czy zespół autorów raportu nie zdołał powiązać tych alarmujących "doniesień" z faktem, że 1 sierpnia ’44 w Lublinie został zainstalowany tzw. Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego, samozwańczy i marionetkowy organ władzy wykonawczej z nadania Moskwy, a konkretnie tow. Stalina. Ani z tym, że przejąwszy zamek lubelski po Niemcach, którzy przed opuszczeniem Lublina zgładzili 300 więzionych tam osób, Sowieci zorganizowali w nim podległe NKWD i UB więzienie karno-śledcze, w którym w latach 1944-1954 przetrzymywano ok. 35 tys. Polaków, opierających się totalitarnemu zniewoleniu.
Jak zauważył w swych wspomnieniach pierwszy po wojnie ambasador USA, urzędujący w naszym kraju w latach 1945-1947: "Obeznani z radzieckimi metodami koledzy z departamentu Stanu ostrzegali mnie, że w miarę posuwania się Armii Czerwonej od wschodu, radziecka tajna policja (NKWD) będzie szybko i systematycznie organizować w Polsce wewnętrzny system policyjny" (Arthur Bliss Lane, Widziałem Polskę zdradzoną, Warszawa, brw., s. 217)
W służbowym liście, z 1 marca 1946 roku, Bliss Lane pisał do H. Freemana Matthewsa z Departamentu Stanu m.in.: "Reżim Bieruta pozostaje u steru tylko dzięki Armii Czerwonej i podporządkowanej NKWD Służbie Bezpieczeństwa, stosującej wspomniane wyżej metody represji i terroru. (...) Naturalnie rodzi się pytanie, jaka powinna być nasza polityka". (tamże, s. 262, 263)
Ciągniony rachunek krzywd
Analizując pracę Jaffa Schatza (Generation: The Rise and Fall of the Jewish Communists of Poland, Berkeley, 1991) MacDonald zauważa: “Podobnie jak powojenne Węgry (...) Polska została rozdarta przez zasadniczo żydowską klasę rządzącą i administracyjną popieraną przez resztę ludności żydowskiej i radzieckie siły zbrojne, która wystąpiła przeciwko ogromnej większości miejscowej ludności nieżydowskiej. (...) Chociaż tej zdominowanej przez Żydów władzy próbowano nadać polskie oblicze, nie było to łatwe z powodu braku godnych zaufania Polaków, którzy mogliby zająć stanowiska w partii komunistycznej, administracji rządowej, w wojsku i aparacie bezpieczeństwa wewnętrznego. Przy awansach faworyzowano Żydów, którzy zerwali formalnie ze społecznością żydowską, zmienili nazwiska na polsko brzmiące i dzięki powierzchowności lub z powodu braku akcentu żydowskiego mogli uchodzić za Polaków (Kultura krytyki, str. 198). Itd. itp.
A to przecież daleko nie wszystko, raczej dopiero początek. Może więc warto byłoby wyjść z tego klinczu? ‘Internety’ w swej mądrości znalazły już sposób w żartobliwym sformułowaniu brzmiący tak: Przestańcie kłamać na nasz temat, to my nie będziemy się napraszać z niechcianą prawdą na wasz.
Waldemar Żyszkiewicz
Pierwodruk w Obywatelskiej. Gazecie Kornela Morawieckiego nr 162
Lemberg infidelis
Żeby nie szukać daleko: podczas sprowokowanych przez Austrię oraz berliński Ostmarkenverein polsko-ukraińskich walk o Lwów w listopadzie 1918 roku, postawa miejscowych Żydów - formalnie wprawdzie deklarujących neutralność, lecz praktycznie po prostu wrogich Polsce - doprowadziła do zrozumiałych w tej sytuacji rozruchów antyżydowskich.
Co gorsza, część światowej diaspory żydowskiej, fałszując genezę, charakter, a zwłaszcza skalę pożałowania godnych zresztą zajść, próbowała je wykorzystać przeciwko Polakom starającym się o restytucję własnego państwa. Pisał o tym Franciszek Salezy Krysiak, dziennikarz z Wielkopolski i znawca kulis wschodniej polityki Prus, który znalazłszy się wtedy w mieście nad Pełtwią, rzeczowo przedstawił przebieg zdarzeń (Z dni grozy we Lwowie, Kraków 1919, Rzeszów-Rybnik 2003).
Należy sądzić, że oprócz istotnych szkód wizerunkowych dotkliwych dla narodu, który po 123 zaborów latach starał się o odzyskanie swej państwowości, skutecznie wypromowana w światowej prasie ‘gęba antysemityzmu’ skutkowała m.in. narzuceniem Rzeczypospolitej tzw. małego traktatu wersalskiego. Dokument ten, zaaplikowany krajom Mitteleuropy, ale np. Republice Weimarskiej już nie, zapewniając swoiste przywileje mniejszościom narodowym i religijnym, w tym diasporze żydowskiej, z możnością bezpośredniego odwoływania się do Ligi Narodów włącznie, stanowił formę zewnętrznej ingerencji w suwerenność objętych nim państw.
Raport: "Żydzi w wyzwolonej Polsce"
"Dokument z 1946 roku ujawnia, że Polacy traktowali Żydów równie źle jak Niemcy" - grzmi tytuł portalu "Jerusalem Post" z 1 marca 2018. A lead nie pozostawia żadnych złudzeń: "W raporcie czytamy, że po wojnie wielu Żydów wolało uciekać (z Polski - wż) choćby do Niemiec", z czego należy wnioskować, że Polacy po zakończeniu wojny byli dla Żydów jeszcze gorsi niż Niemcy podczas jej trwania.
Portal tego oczywiście nie eksponuje, ale w raporcie informacja zostaje doprecyzowana: żydowscy uciekinierzy z Polski kierują się do amerykańskiej strefy okupacyjnej, co zmienia chyba wymowę faktów. Przyjrzyjmy się jednak dokładniej dokumentowi, zaprezentowanemu przez Centrum Wiesenthala izraelskiej gazecie.
W cytowanych fragmentach "raportu wywiadu", datowanego na 15 maja ‘46 i odtajnionego w roku 1983, zamiast faktów mamy głównie do czynienia z ogólnikami o charakterze perswazyjnym: że powojenne manifestacje antyżydowskie w Polsce stanowią kontynuację aktywności przedwojennych grup prawicowych, kiedy antysemityzm miały w swych programach nawet partie, jakbyśmy dziś powiedzieli, mejnstrimowe. Że takie antysemickie akcenty w polityce II RP mogły ułatwić Polakom przyjęcie rasistowskich teorii nazistów i że jest sprawą oczywistą, iż Polacy dręczyli Żydów z równą zawziętością jak Niemcy podczas okupacji. Wreszcie, że propaganda antysemicka w polskich kręgach emigracyjnych nasilała się jeszcze przed wyzwoleniem kraju.
Po wstępnym ostrzale pojawia się wreszcie w raporcie coś na kształt konkretu, do którego można próbować się odnieść. Według autora / autorów raportu, rosnący antysemityzm w Armii generała Andersa, "skłonił wielu żydowskich żołnierzy do opuszczenia tej formacji i szukania sobie miejsca w innych alianckich ugrupowaniach"...
Panie kapitanie, melduję, że jutro zdezerteruję!
Podobno im kłamstwo bardziej bezczelne, tym skuteczniej działa. Ale akurat o tym wiemy już wystarczająco wiele, żeby się z politowaniem uśmiechnąć. Owszem, dezercje Żydów, którzy dzięki Armii Andersa, utworzonej w Związku Sowieckim na mocy układu Sikorski-Majski, przedostali się do Palestyny, zaczęły się latem 1943 roku. W krótkim czasie polskie oddziały opuściło aż kilkuset żołnierzy pochodzenia żydowskiego. Część z nich uprzedzała zresztą o planowanym odejściu swych bezpośrednich dowódców, którzy rozumiejąc czym mógłby skutkować ewentualny konflikt lojalności, życzyli im powodzenia.
Działo się to za cichym przyzwoleniem polskiego dowództwa, mimo iż Hagana, w której znalazła się większość zbiegów z Drugiego Korpusu, walczyła przeciw Brytyjczykom, sprawującym w Palestynie oficjalny mandat. Trudno więc Haganę czy Irgun, do którego wstąpił m.in. kapral podchorąży Mieczysław Biegun, uznać za "inne alianckie ugrupowania", jak kłamliwie napisali autorzy przywołanego przez "Jerusalem Post" raportu.
Z kapralem Biegunem, który jeszcze w Polsce był członkiem Bejtaru, a później w Palestynie stanął na czele Irgunu, było jednak inaczej: on nie zdezerterował, lecz uzyskał oficjalne zwolnienie z przysięgi wojskowej. Lepiej znany jako Menachem Begin, pierwszy prawicowy premier Izraela, odegrał znaczną rolę w dziejach swego narodu. Szacuje się, że z około 4,5 tys. żołnierzy pochodzenia żydowskiego 2,5 do 3 tys. zdezerterowało wtedy z Armii Andersa.
Warto jednak dodać, że oprócz czynnych żołnierzy, w strukturach dowodzonego przez Andersa korpusu znalazło się jeszcze co najmniej dwa tysiące osób pochodzenia żydowskiego. I nawet po dezercji tak znacznej liczby pobratymców, nie spotkały ich żadne szykany czy utrudnienia, a przysługujące każdemu zaopatrzenie otrzymywali, podobnie jak wszyscy inni. Taki to był ‘antysemityzm’.
Czy Sobieski uprawiał antyturkizm?
Rabin Marvin Hier, założyciel i dziekan Centrum Szymona Wiesenthala w Los Angeles, oświadczył, że ujawniony dokument zadaje kłam używanej często przez stronę polską argumentacji, że antysemityzm pozostaje konsekwencją komunizmu. Wskazał też na fragmenty raportu, w których omawia się ów "szalejący antysemityzm i traktowanie Żydów jako obywateli drugiej kategorii zanim jeszcze komuniści objęli w Polsce władzę, także sporo przed wojną, kiedy to przywódcy religijni, liderzy partii politycznych oraz oficjele wysokich i niskich szczebli propagowali i praktykowali antysemityzm".
Nie ma co, mocne słowa. Szalejący antysemityzm za Piłsudskiego? Poszukajmy może innych analiz, też amerykańskich, bo rabin Hier mocno podkreślał, że o wiarygodności prezentowanego raportu świadczy zwłaszcza jego ‘amerykańskość’.
"KPP popierała Związek Radziecki w wojnie polsko-rosyjskiej 1919-1920 i radziecką inwazję w 1939 roku. Uznała granicę z ZSRR w 1939 roku i była względnie obojętna wobec wymordowania przez Sowietów w trakcie II wojny światowej polskich jeńców wojennych, podczas gdy rząd na uchodźstwie w Londynie zajmował w tych sprawach stanowisko narodowościowe" - tłumaczy względną ‘niepopularność’ Komunistycznej Partii Polski wśród Polaków Kevin MacDonald (Kultura krytyki, Ewolucjonistyczna analiza zaangażowania Żydów w XX-wieczne ruchy intelektualne i polityczne, Warszawa 2012, s. 195).
Kropkę nad i stawiają dwaj inni badacze, pisząc: "Z jednej strony przez długi okres swego istnienia KPP walczyła nie tylko z państwem polskim, lecz z całą wspólnotą polityczną, w tym z legalnymi opozycyjnymi partiami lewicowymi. Z drugiej strony w oczach ogromnej większości Polaków KPP była obcą, wywrotową agenturą moskiewską dążącą do przekreślenia z trudem wywalczonej niepodległości i włączenia Polski do Związku Radzieckiego. Nazywana "agenturą radziecką" i "żydokomuną", uchodziła za niebezpieczny i zasadniczo niepolski spisek na rzecz unicestwienia suwerenności narodowej i przywrócenia w nowym przebraniu panowania Rosji" (John Coutouvidis, Jaime Reynolds, Poland 1939-1947, 1986, s. 115).
Wiedza o konsekwentnie antypolskiej aktywności KPP utrudnia przyjęcie perspektywy, jaką proponuje rabin Hier: to nie Polacy kultywowali w międzywojniu jaskrawy antysemityzm; przeciwnie, to wyobcowana etnicznie, politycznie i kulturowo partia, należąca do Kominternu, praktykowała agresywny wymierzony w Kościół, naród i państwo antypolonizm.
(Nie)porządki w zdradzonej Polsce
Według omawianego raportu, w połowie roku 1944 antysemityzm mocno rozprzestrzenił się w Lublinie i na innych obszarach Polski. Od kwietnia 1945 napłynęły "nowe dane o dwunastu polskich miastach, w których Żydzi ponieśli śmierć z rąk członków Armii Krajowej, formacji zbrojnej posłusznej rozkazom rządu na uchodźstwie".
Jak widać, autor czy zespół autorów raportu nie zdołał powiązać tych alarmujących "doniesień" z faktem, że 1 sierpnia ’44 w Lublinie został zainstalowany tzw. Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego, samozwańczy i marionetkowy organ władzy wykonawczej z nadania Moskwy, a konkretnie tow. Stalina. Ani z tym, że przejąwszy zamek lubelski po Niemcach, którzy przed opuszczeniem Lublina zgładzili 300 więzionych tam osób, Sowieci zorganizowali w nim podległe NKWD i UB więzienie karno-śledcze, w którym w latach 1944-1954 przetrzymywano ok. 35 tys. Polaków, opierających się totalitarnemu zniewoleniu.
Jak zauważył w swych wspomnieniach pierwszy po wojnie ambasador USA, urzędujący w naszym kraju w latach 1945-1947: "Obeznani z radzieckimi metodami koledzy z departamentu Stanu ostrzegali mnie, że w miarę posuwania się Armii Czerwonej od wschodu, radziecka tajna policja (NKWD) będzie szybko i systematycznie organizować w Polsce wewnętrzny system policyjny" (Arthur Bliss Lane, Widziałem Polskę zdradzoną, Warszawa, brw., s. 217)
W służbowym liście, z 1 marca 1946 roku, Bliss Lane pisał do H. Freemana Matthewsa z Departamentu Stanu m.in.: "Reżim Bieruta pozostaje u steru tylko dzięki Armii Czerwonej i podporządkowanej NKWD Służbie Bezpieczeństwa, stosującej wspomniane wyżej metody represji i terroru. (...) Naturalnie rodzi się pytanie, jaka powinna być nasza polityka". (tamże, s. 262, 263)
Ciągniony rachunek krzywd
Analizując pracę Jaffa Schatza (Generation: The Rise and Fall of the Jewish Communists of Poland, Berkeley, 1991) MacDonald zauważa: “Podobnie jak powojenne Węgry (...) Polska została rozdarta przez zasadniczo żydowską klasę rządzącą i administracyjną popieraną przez resztę ludności żydowskiej i radzieckie siły zbrojne, która wystąpiła przeciwko ogromnej większości miejscowej ludności nieżydowskiej. (...) Chociaż tej zdominowanej przez Żydów władzy próbowano nadać polskie oblicze, nie było to łatwe z powodu braku godnych zaufania Polaków, którzy mogliby zająć stanowiska w partii komunistycznej, administracji rządowej, w wojsku i aparacie bezpieczeństwa wewnętrznego. Przy awansach faworyzowano Żydów, którzy zerwali formalnie ze społecznością żydowską, zmienili nazwiska na polsko brzmiące i dzięki powierzchowności lub z powodu braku akcentu żydowskiego mogli uchodzić za Polaków (Kultura krytyki, str. 198). Itd. itp.
A to przecież daleko nie wszystko, raczej dopiero początek. Może więc warto byłoby wyjść z tego klinczu? ‘Internety’ w swej mądrości znalazły już sposób w żartobliwym sformułowaniu brzmiący tak: Przestańcie kłamać na nasz temat, to my nie będziemy się napraszać z niechcianą prawdą na wasz.
Waldemar Żyszkiewicz
Pierwodruk w Obywatelskiej. Gazecie Kornela Morawieckiego nr 162
Treść redakcyjna
Komentarzy: 0
Data publikacji: 16.03.2018 22:13