Ks. Marek Radomski: Taka moja ławka wyobraźni

Julian Tuwim, napisał taki oto tekst:

Ławka wyobraźni
Niby zwykły lecz niezwykły dzień słońca nie zapędzi w cień. W tym dniu musi być słonecznie, bo w takim dniu jest to konieczne. Siedzę na mojej ławeczce i przyglądam się ludziom, niektórych zajętych, a innych próżnych. Myślę sobie o tych osobach jako szlachetnych w swych rodach. Ta pani na szpilkach z pierzastym wężem będzie królową Anną. Kto jeszcze? A ten pan z miną srogą, będzie rycerzem wraz ze swą trwogą. A król, hmm..., kto by to był ? O, już chyba mam! Idzie pan z uśmiechem, idzie zamyślony, jakby królewskie plany obmyślał rozmarzony. Zaraz...ojej! Już ta godzina?! Już się rozmyślań koniec zaczyna. Wracam do domu z wyobraźni ławki I myślę sobie... Te domy- to moich przechodniów zamki. Jutro przyjdę tu znów, aby w marzeniach snów ukoronować kilka głów.

Jak sobie czytam ów tekst, to widzę zmieniający się świat, a w nim siebie, także podlegającego zmianom. Daleki jestem od Tuwima, by kreować ludzi na urzędy i stany, ale ma Autor rację co do patrzenia na ludzi jako na szlachetnie urodzonych. To jest przestrzeń, która potrzebuje być dziś na nowo odkrywana, pokazywana w jasnym świetle, obwieszczana wszem i wobec: człowiek to dziedzic szlachectwa Bożego, posiadacz godności, która jest obrazem Boga w człowieku.

To jest wg mnie najważniejsza sprawa, jaką mogę, będąc proboszczem konkretnej parafii na styku Powiśla i Warmii, podjąć zza klawiatury komputera, w służbie solidarności z ludźmi, którzy mają cel w życiu, pragnienia i wole ich realizowania - nie zawsze mając pewność - ale - daj Boże! Mając niepłonną nadzieję na to, że w drodze nie są sami. Jako kapłan deklaruję towarzyszenie w tej drodze tym wszystkim, którzy tego chcą. Stąd ten blog w tej przestrzeni.

Dziękuję Tym wszystkim, którzy zadbali w jakikolwiek sposób, bym w tej przestrzeni blogowej zaistniał!