Jerzy Bukowski: Homo sovieticusy w odwrocie

Anna Zabrzeska-Czernicka z Oświęcimia, ur. 29 marca 1923 r., mieszkająca obecnie w pobliskiej Brzezince, w okresie stalinowskim kilka lat spędziła w więzieniu za rzekomą pomoc udzieloną „szpiegom”. Kiedy ją aresztowano, miała 26 lat. Jest ona jedynym świadkiem i ofiarą terroru stalinowskiego, żyjącym do dzisiaj na Ziemi Oświęcimskiej, za kilka tygodni ukończy 101 lat.

– Bez wątpienia możemy nazywać ich kapelanami wyklętymi! – tak o kapłanach zaangażowanych w działalność Polskiego Państwa Podziemnego, mówi historyk Tadeusz Płużański. Wielu z nich skazanych zostało na śmierć. – Komuniści wiedzieli, że Kościół jest ostoją polskości, że jest ostoją wartości. Kościół był zawsze wrogiem dyktatur i totalitaryzmów – mówi KAI kapelan Muzeum Żołnierzy Wyklętych i Więźniów Politycznych PRL, ks. Tomasz Trzaska. Jak co roku, 1 marca przypada dzień Żołnierzy Wyklętych. Tego dnia w 1951 roku wykonany został wyrok śmierci na kierownictwie IV Komendy Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość” na czele z prezesem WiN ppłk. Łukaszem Cieplińskim. Zamordowani zostali strzałem w tył głowy.

– Dziękuję naszym wspaniałym bohaterom – żołnierzom niezłomnym. Dziękuję także wszystkim tym, którzy właśnie o tę pamięć dbają, pielęgnują ją – podkreślił prezydent Andrzej Duda w nagraniu opublikowanym w piątek na profilu Kancelarii Prezydenta RP na platformie X.

Często słyszymy zarzuty ze strony środowisk lewicowych (ale nie tylko) negujące sens walki Żołnierzy Wyklętych. Pojawiają się też skrajne głosy, jakoby żołnierze podziemia niepodległościowego zwalczali przeciwników „innej opcji politycznej” lub rozpętali „wojnę domową”. De facto zbrodnicze oddziały Gwardii/Armii Ludowej były ekspozyturą sowiecką instalowaną na terenie Polski przez mocodawców z Kremla. Nie był to więc spór o podłożu ideologicznym, lecz rozbieżność w kwestii priorytetowej. Niepodległościowa konspiracja dążyła do suwerenności, natomiast komuna realizowała politykę Stalina.

Po latach programowego zamilczania historii o żołnierzach podziemia antykomunistycznego lat 1944–1963, a następnie latach oddolnej, społecznej pracy na rzecz przywracania pamięci o nich szerszemu gronu społecznemu, przyszedł czas, kiedy uroczystości upamiętniające Niezłomnych gromadziły przedstawicieli najwyższych władz państwowych. Wydawało się, że tak będzie już zawsze, że okres „partyzantki” w tym obszarze jest już za nami. Tak się jednak nie stało i wygląda na to, że Wyklęci zaczęli znowu być niewygodni. Dlaczego? O tym piszemy w bieżącym numerze „Tygodnika Solidarność”.