Anonimowy sędzia:

Istotą postepowania immunitetowego jest jego incydentalny charakter, sąd orzeka na podstawie materiału jaki przestawia strona wnosząca wniosek. W tym przypadku jest nim prokurator. Sąd orzeka na posiedzeniu i co do zasady, jak prześledzimy orzecznictwo w tego typu sprawach, nie prowadzi się postepowania dowodowego. Przesłanką do uchylenia immunitetu jest istnienie dostatecznie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa przez sędziego na podstawie materiału zawartego we wniosku.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 28 listopada 2007 r., K 39/07, trafnie wskazał, że immunitet formalny tworzy realną, a nie deklarowaną tylko gwarancję nienarażania sądów i sędziów na perturbacje związane z nękaniem sędziów i sądów przez prowokacje (ze strony przestępców albo mszczących się, albo zainteresowanych odsunięciem pro futuro od orzekania niewygodnych sędziów) czy przez poszukujące zbyt łatwego sukcesu organy ścigania, działające w ten sposób z różnych zresztą przyczyn. Sytuację, w której usiłowanie zniesienia immunitetu jest nazbyt łatwe, można porównać z sytuacją, w której immunitet nie istnieje. Sam fakt skierowania przeciw sędziemu wniosku o pozbawienie immunitetu szkodzi jego reputacji. I jeśli nawet później okaże się, że wniosek był bezpodstawny, a sędzia wróci do orzekania, jego dobre imię może ucierpieć z oczywistą szkodą dla wizerunku sądu.

Uchwała zezwalająca na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej może być wydana, jeżeli zachodzi dostatecznie uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa. Chodzi o podejrzenie w pełni uzasadnione, nienasuwające żadnych istotnych wątpliwości ani zastrzeżeń, zarówno co do popełnienia czynu, jak i występowania innych znamion objętych przez ustawę ramami zasad odpowiedzialności karnej (zob. uchwała SN z dnia 27 stycznia 2009 r., SNO 95/08, LEX nr 737393; postanowienie SN z dnia 12 czerwca 2003 r., SNO 29/03, LEX nr 470220).

Prowadzenie czynności przez sąd dyscyplinarny powinno ograniczać się do ustalenia, czy istnieje dostateczne podejrzenie, że sędzia dopuścił się czynu zarzucanego we wniosku oskarżyciela. Obowiązkiem sądu dyscyplinarnego w ramach postępowania wywołanego wnioskiem oskarżyciela o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego, jest zbadanie (weryfikacja) przedstawionych przez wnioskodawcę materiałów dowodowych w celu stwierdzenia, czy zachodzi dostatecznie uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa przez sędziego (art. 80 § 2c).

Rolą sądu dyscyplinarnego - przed podjęciem uchwały zezwalającej na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej sądowej - jest więc rozważenie, czy zgromadzone dowody dostatecznie uzasadniają popełnienie przez sędziego przestępstwa w rozumieniu art. 1 § 1 k.k., a więc http://m.in. czy zarzucany czyn wyczerpuje wszystkie znamiona czynu zabronionego pod groźbą kary (por. uchwała SN z dnia 11 marca 2003 r., SNO 9/03, LEX nr 470216).

Skoro przesłanką uchylenia immunitetu jest "dostatecznie uzasadnione podejrzenie", że sędzia popełnił przestępstwo, to sąd dyscyplinarny może zezwolić na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej sądowej jedynie w takim przypadku, gdy zostały zgromadzone dostateczne dowody potwierdzające zasadność zarzutu popełnienia przez sędziego przestępstwa (por. uchwała SN z dnia 13 grudnia 2002 r., SNO 45/02, LEX nr 568972), a zatem niezbędnym warunkiem wydania takiej uchwały jest zebranie dowodów, które stanowią dostateczną podstawę przedstawienia sędziemu zarzutu popełnienia przestępstwa i wskazują na duże prawdopodobieństwo jego popełnienia (por. uchwała SN z dnia 11 lutego 2003 r., SNO 2/03, LEX nr 470215). Dopóki takie dowody nie zostaną przedstawione przez wnioskodawcę, dopóty nie ma podstaw do uchylenia immunitetu (por. uchwała SN z dnia 11 kwietnia 2002 r., SNO 7/02, LEX nr 569058).

Istotne znaczenie ma postawienie akcentu na "zgromadzone dotychczas dowody" co wskazuje, że oskarżyciel kierując wniosek o uchylenie immunitetu powinien mieć materiał dowodowy, który dostatecznie uzasadnia, że sędzia popełnił przestępstwo (IKZP 5/09).

Sprzeczne z istotą postępowania incydentalnego jest odraczanie posiedzenia na kolejne terminy , tak aby umożliwić prokuratorowi zebranie i przedstawienie dowodów, które uzasadnią uchylenie immunitetu.
W dniu dzisiejszym doszło do już czwartego odroczenia:
- pierwsze odroczenie- żeby połączyć dwie sprawy
- drugie odroczenie- zakreślenie terminu prokuratorowi na ustosunkowywanie się do stanowiska obrońców
- trzecie celem wydania opinii przez biegłego informatyka
- czwarte celem wezwania biegłego na przesłuchanie.

Kluczowe znaczenie ma fakt, że miedzy 3 i 4 terminem odroczenia , prokuratura zmienia opis zarzutów i parę godzin przed posiedzeniem mailem wysyła stanowisko w sprawie.
Trafnie obrońcy wnosili, aby sąd w tej sytuacji sąd wydał uchwałę, odmawiająca pociągnięcia do odpowiedzialności, bo przecież sam oskarżyciel nie potrafi sformułować zarzutów

To postepowanie to jednak groteska , tak jak minister Bodnar często poszukuje podstawy prawnej, po tym jak już podjął działania. Tak w tym postępowaniu prokuratura poszukuje materiału dowodowego, dla potwierdzenia zarzutów jakie sformułowała we wniosku. Niestety przy milczącej aprobacie sądu. To postępowanie to upadek prawa do sądu, do rozpoznania sprawy w rozsądnym term nie, to złamanie zasady w myśl której nie dające się usunąć wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść oskarżonego.
To porażające, że w XXI wieku w środku Europy w demokratycznym państwie prawa
Sąd Najwyższy toleruje brak profesjonalizmu ze strony oskarżyciela publicznego. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że ma to wywrzeć efekt mrożący na niepokornych sędziach. Wedle zasady złożymy wiosek o uchylenie immunitetu, zszargamy Ci opinię w wszystkich mediach, a potem będziemy się martwić, czy to się jakoś uzasadni.
Niestety wygląda to tak jakby sąd czekał na wynik wyborów. Ale czy sędzia może być koniunkturalny ? Oczywiście, że nie to wbrew istocie zawodu sędziego, który polega na podejmowaniu trudnych decyzji.